Ho paŝtistoj betlehemaj! Diru kion vidis vi? Kiam venis la anĝelo, Kion tiam diris li?

“Gloria in excelsis Deo!” “Gloria in excelsis Deo!”

Vidis ni en fojna trogo Laŭ la diro de l’ anĝel’ Jesueton, homan bebon, Tamen, [...]]]> “Les anges dans nos campagnes”
Dek-tria trako de la kd “Bahia de ĉiuj sanktuloj kantas”.
Franca kristnaska melodio el la 16-a jarcento.
Esperantigis: Montagu C. Butler.
Elŝutu la mp3-dosieron ĈI TIE.

Ho paŝtistoj betlehemaj!
Diru kion vidis vi?
Kiam venis la anĝelo,
Kion tiam diris li?

“Gloria in excelsis Deo!”
“Gloria in excelsis Deo!”

Vidis ni en fojna trogo
Laŭ la diro de l’ anĝel’
Jesueton, homan bebon,
Tamen, reĝon de ĉiel’.

“Gloria in excelsis Deo!”
“Gloria in excelsis Deo!”

Tiam himnis anĝelaro
Ĝojan kanton de esper’:
“Glor’ al Dio en la alto,
Paco al la tuta ter’.”

“Gloria in excelsis Deo!”
“Gloria in excelsis Deo!”

Ho paŝtistoj! Ni vin dankas.
Ni adoru lin kun vi.
Al Jesuo, reĝ’ de gloro,
Same laŭdu ankaŭ ni.

“Gloria in excelsis Deo!”
“Gloria in excelsis Deo!”

Ni rememoras en la Tago de Mortintoj ĉiujn niajn forpasintojn: familianoj, parencoj kaj geamikoj kiuj jam estas en la ĉielo. Ni volas rememori ilin sopire, reasertante, plian fojon, ke ni ne ĉesas ami ilin pro ilia iro ĉe Dion ĉar, laŭ la libro Saĝeco de Salomono: “Tiuj, kiuj fidas al Li, komprenos [...]]]> NI MORTAS POR RESUREKTI

Ni rememoras en la Tago de Mortintoj ĉiujn niajn forpasintojn: familianoj, parencoj kaj geamikoj kiuj jam estas en la ĉielo. Ni volas rememori ilin sopire, reasertante, plian fojon, ke ni ne ĉesas ami ilin pro ilia iro ĉe Dion ĉar, laŭ la libro Saĝeco de Salomono: “Tiuj, kiuj fidas al Li, komprenos la veron, kaj la fideluloj daŭre ĝuos Lian amon, ĉar graco kaj kompato apartenas al Liaj elektitoj.” (Saĝ 3, 9)

Ni ĉiam imagas la eblon pri la morto de aliaj, kvazaŭ ĝi neniam venos al ni. Kaj, subite, ni perdas amatan parencon kaj ni estas senigitaj de ties ĉeesto inter ni. Tiumomente, ni bezonas homojn, kiuj scias aŭskulti nin kaj kun kiuj ni povas esti ni mem. Ni bezonas tiel sufiĉe intimajn homojn, ke tiuj ne miros niajn larmojn nek postulos klarigojn. Kaj tiam, en tiaj momentoj, neeviteblaj en vivo de ĉiu el ni, povas karesi nian koron la vortoj de la ‘Rideto-Papo’ Johano Paŭlo la 1-a: “Dio ĉiam tenas la okulojn malfermite sur ni, eĉ tiam, kiam ŝajnas esti nokto. Li estas patro; plie, estas patrino”. Kaj ni ankaŭ povas deklami la belan preĝon de Sankta Ambrozio: “ho Sinjoro, ni ne bedaŭras ĉar Vi forprenis lin/ŝin, sed ni dankas al Vi ĉar Vi donacis lin/ŝin al ni”.

Ververe la perdo de iu amata parenco estas tre doloriga. Ĉefe tiam, kiam tiu perdo estas ne-antaŭvidebla, perforta aŭ tragika. Kiu povas kompreni la doloron de patro aŭ patrino kiu perdas sian filon ? Ĉu estos doloro pli granda kaj intensa ol tia ? Kelkaj patrinoj jam asertis, ke nek la nasko-doloro nek kancero estas pli fortaj ol la doloro perdi filon. Kaj ni tuj konstatas dum la tagoj post la perdo de amatulo: “Ni neniam ĉesos sopiri tiun, kiu forpasis. Sed ni eklernos vivi sen li/ŝi”. Ŝajnas ke, krom la doloro, ankaŭ ekaperas iom post iom ia intensa lumo, kiu venkas ĉian malesperon kaj senesperecon: la amo de Dio ! Kaj tiam malfermiĝas la espero, ke niaj forpasintoj “ripozas en la paco de la Eternulo”.

Iu afero estas certa, se ni kredas je la Resurektinto: “La kristano kiu alkroĉas sian morton al la morto de Jesuo rigardas la morton kiel marŝadon en Lin kaj kiel eniron en la Eternan Vivon” (Katekismo de Katolika Eklezio, 1020). Ni mortas por resurekti, por loĝi ĝis-eterne kun Dio. Evidente, akcepti la morton kiel amo-agon ne estas facile. Ni nur trovos komforton kaj estos rekuraĝigitaj de Jesuo Kristo: Tiu, kiu donas sian vivon pro amo ! La espero kiu nin atendas estas tiu, kiun la Apokalipso priskribas: “kaj Li forviŝos ĉiun larmon el iliaj okuloj; kaj la morto jam ne ekzistos; ne plu ekzistos funebro, nek plorado, nek doloro; la unuaj aferoj forpasis” (Apo 21, 4).

En tiuj tagoj, ni volas renovigi nian kredon je Kristo Resurektinta, Sinjoro de la vivantoj kaj mortintoj. Kaj por ĉiuj forpasintaj homoj ni petegas: “Donu al ili, ho Sinjoro, la eternan ripozon ! Kaj la senfina lumo lumigu ilin ! Ripozu je paco ! Amen”.

Psalmo 23-a – “Dio gastigas la persekutiton”
Psalmo de David.
La Eternulo estas mia paŝtisto; mi mankon ne havos.
Sur verdaj herbejoj Li ripozigas min, Apud trankvilaj akvoj Li kondukas min.
Li kvietigas mian animon; Li kondukas min laŭ vojo de la vero, pro Sia nomo.
Eĉ kiam mi iros tra valo de densa mallumo, Mi ne timos malbonon, ĉar Vi estas kun mi;
Via bastono kaj apogiĝilo trankviligos min. Vi kovras por mi tablon antaŭ miaj malamikoj;
Vi ŝmiris per oleo mian kapon, mia pokalo estas plenigita.
Nur bono kaj favoro sekvos min en la daŭro de mia tuta vivo;
Kaj mi restos en la domo de la Eternulo eterne.

*******************************************************

MORREMOS PARA RESSUSCITAR

Nós relembramos no Dia de Finados todos os nossos falecidos: familiares, parentes e amigos que já estão no céu. Nós queremos relembrá-los com saudade, reafirmando uma vez mais que nós não deixamos de amá-los por eles terem ido para o Pai pois, conforme o livro da Sabedoria de Salomão: “Os que nele confiam compreenderão a verdade, e os que lhe são fiéis viverão junto dele no amor, pois a graça e a misericórdia estão reservadas para os seus escolhidos.” (Sb 3, 9)

Nós sempre imaginamos a possibilidade que os outros venham a falecer, como se a morte nunca viesse até nós. E, subitamente, nós perdemos um parente amado e nós ficamos privados da sua presença entre nós. Nesse momento, nós precisamos de pessoas que saibam nos escutar e com os quais nós podemos ser nós mesmos. Nós precisamos de pessoas suficientemente íntimas para não estranhar as nossas lágrimas nem exigir explicações. E então, em tais momentos inevitáveis na vida de cada um de nós, podem acariciar os nossos corações as palavras do ‘Papa do Sorriso’ João Paulo I: “Deus sempre mantém os olhos abertos sobre nós, mesmo quando parece ser noite. Ele é pai; e também é mãe”. E nós também podemos declamar a bela prece de Santo Ambrósio: “oh Senhor, nós não lamentamos porque Tu o(a) levaste, mas nós agradecemos-Te porque Tu o(a) deste de presente para nós”.

Em verdade, a perda de um parente amado é muito doloroso. Principalmente quando essa perda acontece de maneira imprevisível, violenta ou trágica. Quem pode compreender a dor do pai ou da mãe que perde o seu filho? Há dor maior e mais intensa que essa? Algumas mães já chegaram a afirmar que nem a dor do parto ou o câncer são mais fortes que a dor de perder um filho. E nós logo constatamos durante os dias posteriores à perda da pessoa querida: “Nós nunca deixaremos de sentir saudades daquele que faleceu. Mas nós aprenderemos a viver sem ele(a)”. Parece que, além da dor, também aparece pouco a pouco uma luz intensa que vence toda a tragédia e desespero: o amor de Deus! E então abre-se a esperança que os nossos falecidos “repousam na paz do Senhor”.

Uma coisa é certa se nós cremos no Ressuscitado: “O cristão que une a sua morte à morte de Jesus observa a morte como uma marcha na direção Dele e como entrada na Vida Eterna” (Catecismo da Igreja Católica, 1020). Morremos para ressuscitar, para morar até a eternidade com Deus. Evidentemente, aceitar a morte como ato de amor não é fácil. Nós apenas encontraremos conforto e seremos encorajados através de Jesus Cristo: Aquele que dá a sua vida por amor! A esperança que nos espera é aquela que o Apocalipse descreve: “Ele vai enxugar toda lágrima dos olhos deles, pois nunca mais haverá morte, nem luto, nem grito, nem dor. Sim! As coisas antigas desapareceram!” (Ap 21, 4).

Nesses dias, queremos renovar a nossa crença em Cristo Ressuscitado, Senhor dos vivos e dos mortos. E para todas as pessoas falecidas nós imploramos: “Dai-lhes, oh Senhor, o repouso eterno! Que a luz infinita os ilumine! Repousem em paz! Amém”.

SALMO 23 - “Deus hospeda o perseguido”
Salmo. De Davi.
Javé é o meu pastor. Nada me falta.
Em verdes pastagens me faz repousar; para fontes tranqüilas me conduz, e restaura minhas forças.
Ele me guia por bons caminhos, por causa do seu nome.
Embora eu caminhe por um vale tenebroso, nenhum mal temerei, pois junto a mim estás; teu bastão e teu cajado me deixam tranqüilo.
Diante de mim preparas a mesa, à frente dos meus opressores; unges minha cabeça com óleo, e minha taça transborda.
Sim, felicidade e amor me acompanham todos os dias da minha vida.
Minha morada é a casa de Javé, por dias sem fim.

Sube troviĝas ligilo, per kiu oni povas elŝuti la komikson “Kiu mortigis la bebon?”, Esperantigita de mi, reviziita de slovaka amiko Pavol Petrík kaj plibonigita de ĉeĥa amiko Petr Adam Dohnálek.

Ĉi tiun komikson oni povas libere kopii, dissendi, printi, ktp.

Tradukita kaj adaptita el la angla kontraŭ-abortiga libreto “Who killed Junior?”, amase eldonita en 1973 [...]]]> Karaj geamikoj,

Sube troviĝas ligilo, per kiu oni povas elŝuti la komikson “Kiu mortigis la bebon?”, Esperantigita de mi, reviziita de slovaka amiko Pavol Petrík kaj plibonigita de ĉeĥa amiko Petr Adam Dohnálek.

Ĉi tiun komikson oni povas libere kopii, dissendi, printi, ktp.

Tradukita kaj adaptita el la angla kontraŭ-abortiga libreto “Who killed Junior?”, amase eldonita en 1973 de ĵus fondita organizo “Right to Life” (“Viv-rajto”), tuj post la decido de plejalta nord-amerika tribunalo pri la jur-disputo “Roe kontraŭ Wade”. Vidu pliajn informojn ĉe: http://www.ep.tc/junior/

Espereble vi elĝuos la enhavon de tiu komikso ! Se kelkaj sugestoj estas en via menso kaj vi volas kundividi ilin kun mi, bonvole skribu al la retadreso kiu estas en la dua paĝo de tiu komikso aŭ skribu komenton al tiu ĉi artikoleto.

Jen la ligilo:
http://vitorluiz.6te.net/arquivos/kmb_aprilo_2009.pdf

Amike kaj estime via,
Vitor Luiz Rigoti dos Anjos

*******************************************************************

Caros amigos,

Abaixo encontra-se um atalho pelo qual pode-se baixar a cartilha “Kiu mortigis la bebon?” (Quem matou o bebê?), traduzido por mim ao Esperanto, revisado pelo amigo eslovaco Pavol Petrík e melhorado pelo amigo tcheco Petr Adam Dohnálek.

Todos podem copiar, enviar, imprimir, etc. esta brochura livremente.

Traduzido e adaptado da cartilha anti-aborto em inglês “Who killed Junior?”, distribuída em massa em 1973 pela então recém-fundada organização “Right to Life” (Direito à Vida), logo após a decisão da suprema corte norte-americana sobre a disputa judicial “Roe vs Wade”. Veja maiores informações em: http://www.ep.tc/junior/

Espero que você goste bastante do conteúdo desta cartilha! Se algumas sugestões aparecerem na sua mente e você quiser partilhá-las comigo, por favor escreva para o endereço eletrônico que está na segunda página na cartilha ou deixe um comentário para esse artigo.

Eis o atalho:
http://vitorluiz.6te.net/arquivos/kmb_aprilo_2009.pdf

Do amigo com estimas,
Vitor Luiz Rigoti dos Anjos

Braziljo, la 15-a de oktobro - La Eklezia Komisio pri Kampo (CPT - Comissão Pastoral da Terra, portugallingve) disvastigis hieraŭ la informon pri la agreso fare de bienestro, en ŝtato Roraima (Horajma), kontraŭ Pastro Joaquim Fonseca (Ĵoakim’ Fonseka), komboniana misiisto portugala.

Laŭ informoj de retpaĝo de CPT, la agreso okazis [...]]]> KOMBONIANA MISIISTO AGRESITA EN ŜTATO RORAIMA, BRAZILO

Braziljo, la 15-a de oktobro - La Eklezia Komisio pri Kampo (CPT - Comissão Pastoral da Terra, portugallingve) disvastigis hieraŭ la informon pri la agreso fare de bienestro, en ŝtato Roraima (Horajma), kontraŭ Pastro Joaquim Fonseca (Ĵoakim’ Fonseka), komboniana misiisto portugala.

Laŭ informoj de retpaĝo de CPT, la agreso okazis la 10-an de oktobro, tago de Sankta Daniele Komboni, la fondinto de la Kongregacio de Misiistoj Kombonianaj de la Koro de Jesuo. La misiisto, kiu subtenas indiĝenajn aferojn, estis atendanta boaton por iri al indiĝena kampo Sankta Marko, en urbo Boa Vista, kiam bienestro alproksimiĝis al la pastro.

Komence, la agresinto insultis lin kaj eĉ kriis, ke “la Eklezio estas la plej granda malbeno de Roraima” kaj ke “la pastroj estas filoj de putin…”.

Dum la sacerdoto kopiis la licencplaton de la aŭtomobilo de la insultanto, la bienestro pugnbatis kaj faligis la pastron grunden.

La situacio en la indiĝena areo Murupú (Murupu’), kie la kombonianaj misiistoj laboras, estas tre maltrankvila, streĉa. Tie, okazis krimaj bruligoj de domoj kaj diversaj minacoj je morto kontraŭ la tieaj indiĝenoj, kio impulsis la familiojn forlasi la vilaĝon Lago da Praia (Lago da Praja). Oni suspektas, ke la agreso kontraŭ Pastro Joaquim havas rilaton kun la violentoj okazintaj en tiu vilaĝo.

Oficiale, la Misiista Indiĝena Konsilantaro (CIMI - Conselho Indígena Mssionário, portugallingve) abomenis energiege la agreson.

“CIMI solidariĝas al la Diocezo de Boa Vista, kiu alfrontas diversajn minacojn kaj premojn pro ĝiaj laboroj por justeco al indiĝenaj popoloj. Ni ankaŭ sendas nian solidaran subtenon al Pastro Joaquim kaj al aliaj misiistoj kombonianaj de Roraima, kiuj daŭras firme en sia vojo defendi la vivon de indiĝenaj popoloj, foje riskante sian propran vivon.”

Laŭ CIMI, la juraj asistantoj de Diocezo de Boa Vista agos laŭleĝe por ke la agresinto estu responsigita pro la fakto. “Ĉi-afere, CIMI esperas, ke la violento estu analizita kaj la responsulo estu punita pro tiu provo timigi la misiistojn.”

Fontoj:
http://www.oecumene.radiovaticana.org/BRA/Articolo.asp?c=325978
http://www.cptnac.com.br/?system=news&action=read&id=3427&eid=8
http://www.cimi.org.br/?system=news&action=read&id=4203&eid=293

***********************************************************************************

RORAIMA: MISSIONÁRIO COMBONIANO É AGREDIDO

Brasília, 15 out - A Comissão Pastoral da Terra (CPT) divulgou ontem a notícia da agressão por parte de um fazendeiro, em Roraima, contra o Padre Joaquim Fonseca, comboniano.

Segundo divulgado no site da CPT, a agressão ocorreu no dia 10 de outubro, dia de São Daniel Comboni, fundador da Congregação dos Missionários Combonianos do Coração de Jesus. O missionário, que apóia as causas indígenas, esperava uma balsa para ir à terra indígena São Marcos, em Boa Vista, quando um fazendeiro abordou o padre.

Inicialmente, o agressor insultou o padre e chegou a gritar que “a Igreja é a maior desgraça de Roraima e que os padres são filhos da p…”.

Enquanto o sacerdote anotava a placa do veículo do homem que o insultava, o fazendeiro deu um soco e derrubou o padre no chão.

A situação na área indígena do Murupú, onde trabalham os missionários combonianos, está muito tensa. Na área, houve queima de casas e diversas ameaças de morte contra os indígenas moradores, o que levou as famílias a abandonarem a aldeia do Lago da Praia. Há suspeitas de que a agressão contra o Pe. Joaquim esteja relacionada com as violências ocorridas na aldeia Lago da Praia.

Em nota, o Conselho Indigenista Missionário (CIMI) repudia veementemente a agressão.

“O CIMI se solidariza à Diocese de Boa Vista na sua luta por Justiça para os povos indígenas, enfrentando diversas pressões. Também enviamos nosso apoio solidário ao Pe. Joaquim e aos demais missionários combonianos de Roraima, que seguem firmes em sua missão em defesa da vida dos povos indígenas, muitas vezes arriscando a própria vida.”

Segundo o CIMI, a assessoria jurídica da Diocese de Boa Vista vai tomar as providências necessárias para que o agressor seja responsabilizado pelo fato. “Nesse sentido, o CIMI espera que a violência seja apurada e o responsável por esta tentativa de intimidação dos missionários seja punido.”

Fontes:
http://www.oecumene.radiovaticana.org/BRA/Articolo.asp?c=325978
http://www.cptnac.com.br/?system=news&action=read&id=3427&eid=8
http://www.cimi.org.br/?system=news&action=read&id=4203&eid=293

De Pastro John Flynn, LC

ROMO, dimanĉo, la 14-a de junio 2009 (Zenit.org) - Pri homaj rajtoj, Ĉinio estis refoje la ĉefa rolulo la 4-an de junio, tago de 20-a datreveno de la sangoplena haltigo al protestoj pro-demokratio en Placo Tiananmen, Pekino.

La tuta rigardo de la ĵurnalistaro turniĝis al la [...]]]> Homaj Rajtoj en Ĉinio
Nask-kontrolo daŭre estigas viktimojn

De Pastro John Flynn, LC

ROMO, dimanĉo, la 14-a de junio 2009 (Zenit.org) - Pri homaj rajtoj, Ĉinio estis refoje la ĉefa rolulo la 4-an de junio, tago de 20-a datreveno de la sangoplena haltigo al protestoj pro-demokratio en Placo Tiananmen, Pekino.

La tuta rigardo de la ĵurnalistaro turniĝis al la civilaj kaj politikaj rajtoj. Sed la neado al rajto de familioj elekti kiom da infanoj ili volas havi daŭre subpremegas multajn ĉinanojn.

La 7-an de majo la retpaĝo “LifeNews.com” publikigis raporton detalanta la rezultojn de sekreta esploro farita de Colin Mason en Ĉinio.

La monpunoj pro nasko de filo estas, nun, de tri al kvin oble la salajro de la familio, raportis LifeNews. Ne estas surprizo, ke la geedzoj konsentas pri la abortigo aŭ steriligo post antaŭvidi la eblon ricevi tian punon.

Laŭ Mason, en la provinco Guanĝi se la beboj kiuj naskiĝas transpasas la nombron da beboj permesata de la registaro, ili estas prenitaj portempe de registaraj oficistoj, kiuj zorgas pri ili ĝis tiam, kiam la gepatroj povos pagi la grandegajn monpunojn.

La 15-an de februaro, la ĵurnalo “Times” de Londono montris, ke la severaj registaraj malpermesoj estas provokantaj ĝeneralajn protestojn.

Laŭ la raporto, komentistoj en interreto kaj ĉina ĵurnalistaro estas rompantaj la malpermesojn por rakonti pri la trooj ĉe la nask-kontrolo.

Inter la trooj, “Times” menciis, ke la virinoj kiuj jam havas filon devas fari ofte testojn pri gravedeco, kaj ankaŭ suferas premegon por esti steriligitaj. La metodoj por altrudi al la virinoj varias de financaj punoj ĝis minaco esti maldungigitaj de siaj oficejoj.

Trudita al abortigo

Unu situacio menciita de “Times” estis tiu de Zhang Linla, kiu faris la “eraron” gravediĝi malgraŭ jam esti patrino de unu filino. Antaŭ nur ses tagoj de la naskiĝo de sia dua infano, ŝi estis devigita al abortigo.

La artikolo menciis aliajn ekzemplojn pri devigaj steriligoj kaj vivantaj beboj forlasitaj por morti.

En la 17-a de novembro, la retpaĝo “Christian Post” raportis pri la afero de Arzigul Tursun, islamanino uighura virino kiu kontraŭstaris la minacon pri nevola abortigo.

Ĝis la publikigo de tiu artikolo, ŝi estis graveda je pli ol 6 monatoj kaj estis instigegita de aŭtoritatuloj por abortigi, ĉar ŝi jam havas du filojn.

La 5-an de oktobro, la gazeto “South China Morning Post” publikigis longan artikolon kun kronikoj pri minacemaj agoj kontraŭstaritaj de geedzoj kiuj ne respektas la severajn leĝojn je planado de infano-nasko.

La artikolo detalis la invadan aspekton de tiuj malpermesoj al la familioj. Ĉiu registrita paro devas respondi al la Komisio de Planado de Infano-nasko kaj Nacia Popolo. Ĉiuj vilaĝoj kaj ĉiuj urbaj stratoj estas kontrolataj de kliniko pri planado de infano-nasko, kiu estas kontrolata de tiu Komisio.

Laŭ la gazeto, oficiale 650.000 homoj estas dungitaj por respektigi la leĝojn de planado de infano-nasko. Tamen, la ne-oficialaj kalkuloj diras, ke la reala nombro estas pli granda ol unu miliono.

La “South China Morning Post” montris kiel ekzemplo la sinjorinon Jin Yani, kiu estis devigita abortigi pro ŝia malplenumo de la severaj limoj. La abortigo estis tiel brutece realigita, ke ŝi estis je danĝero morti kaj poste restis dum 44 tagoj en la hospitalo. La rezulto de tiu krimo estas, ke ŝi neniam plu povos gravediĝi refoje.

Laŭ la artikolo, la aŭtoritatuloj agas senbride en kamparaj lokoj kaj utiligas brutecajn metodojn, inkluzive la detruadon de domoj kaj altruditajn steriligojn.

La ĵurnalo citis s-ron Mark Allison, esploristo pri Orienta Azio ĉe Internacia Amnestio, kiu dirias, ke altruditaj abortigoj daŭre estas oftaj.

Sankcioj

La 22-an de majo, “South China Morning Post” informis, ke la registaraj aŭtoritatuloj estas renovigantaj sian klopodon rigide plenumi la limojn pri familia planado. Inter la plej novaj agoj anoncitaj estas la senpaga disdonado de kontraŭkonceptiloj al la enmigrintaj laboristoj kaj la plialtigo de sankcioj pro kromaj infanoj.

Reguligoj reviziitaj pri la familia planado, liveritaj de la Ŝtata Konsilo, anoncis ke monpunoj ŝuldataj de laboristoj enmigrintaj, kiuj ne obeis la politikon pri sola filo estus kalkulitaj surbaze de tiom, kiom ili povus ricevi en la loko kie ili laboras anstataŭ de tiom, kiom ili ricevas en siaj devenaj urboj.

La fikso de monpuna kvanto pro malobeo de regulo pri familia planado en urbo kie oni vivas donos, kiel rezulton, pli grandajn punojn.

Stimuloj por obei la oficialajn malpermesojn inkluzivas kromajn feriojn por tiuj kiuj generas bebojn je pli longa aĝo, aŭ por tiuj kiuj volonte fariĝas sterilaj. Komplezaj geedzoj ankaŭ ricevos prioritatan zorgon de aŭtoritatuloj je estrado de kompanioj aŭ ricevo de socialaj profitoj.

Tiaj malpermesoj estas kontraŭaj al tio, kion la plejmulto da ĉinaj virinoj volas, eĉ laŭ la registaraj oficistoj agnoskas. Laŭ raporto de BBC de la 16-a de januaro, ĉinaj oficistoj pri familia planado diras, ke esploro montras, ke 70% el la virinoj volas havi du aŭ pliajn bebojn.

Laŭ BBC, tiu esploro estis farita en 2006 sed estis liverita nur nun. Plejmulto da virinoj - 83% - volas unu filon kaj unu filinon, laŭ la esploro.

Malaperintaj knabinoj

Krom la ekscesoj faritaj de aŭtoritatuloj, alia grava problemo estas la danĝera diferenco je la kvanto de knaboj kaj knabinoj generataj. La kombino de la tradicia prefero havi almenaŭ unu virknabon kaj la malpermesoj je nasko indikas, ke milionoj da knabinoj estis abortigitaj.

Laŭ raporto liverita la 10-an de aprilo de “Associated Press”, la lastaj datumoj montras, ke Ĉinio havas 32 milionojn da knaboj plie ol knabinoj.

La kalkulo venas el raporto publikigita en la “British Medical Journal”. Krome, la malekvilibro espereble altiĝos en venontaj jaroj.

La esploro malkovris, ke en Ĉinio naskiĝas po 119 knaboj por 100 knabinoj, dum naskiĝas po 107 por 100 en industriigitaj landoj.

La esploro ankaŭ eltrovis, ke la plej granda malekvilibro inter knaboj kaj knabinoj rilatas al la grupo kiu aĝas inter 1 kaj 4 jarojn, montrante ke Ĉinio devos alfronti la rezultojn de tia politiko tiam, kiam tiuj infanoj atingos la generan aĝon post 15 aŭ 20 jaroj.

Malgraŭ la registaro malpermesis uzi ekzamenojn de ultrasono por scii la sekson de bebo, tiajn ekzamenojn oni ankoraŭ ofte faras.

La konsekvencoj de manko je knabinoj jam estas rimarkeblaj, laŭ “Sunday Times” raportis la 31-an de majo. La londona ĵurnalo “Times” publikigis la kreskantan kvanton da enkaptoj de junaj knabinoj. Ili estas enkaptitaj por eventuale esti fianĉinoj de homoj tie, kie estas grandega manko je nasko de knabinoj.

La artikolo diris, ke la Ministrejo pri Publika Sekureco agnoskas, ke inter 2 kaj 3 mil knabinoj kaj junaj virinoj estas enkaptitaj ĉiujare, sed la ĵurnalistaro altigas tiujn nombrojn al 20 mil.

Retpaĝo, kreita por ke la gepatroj enmetu detalojn pri siaj infanoj malaperintaj, havas informojn pri pli ol 2 mil familioj. La esperoj solvi tiujn aferojn estas, tamen, malĝojigaj. Post du jaroj, nur sep aferoj estis sukcese solvitaj en tiu regiono.

Esencaj principoj

La datreveno de Tiananmen okazas iomete post la Unuiĝintaj Nacioj celebras la 60-an datreveno de Deklaracio Universala de Homaj Rajtoj.

La ĉefepiskopo Silvano Tomasi, konstanta observanto de Vatikano en la oficejoj de UN en Ĝenevo, parolis pri la temo homaj rajtoj en prelego farita la 12-an de decembro.

“Parolante pri la rajto je vivo, pri la respekto al la familio, pri la edziĝo inter viro kaj virino, pri la libereco je konscio kaj religio, pri la limoj de Ŝtata aŭtoritato antaŭ la fundamentaj valoroj kaj rajtoj, nenio nova aŭ revolucia estas parolata”, li komentis.

La homaj rajtoj ne estas nur la rajto al profitoj, rimarkis la Vatikana reprezentanto. Bedaŭrinde, en Ĉinio kaj en aliaj landoj la fundamentaj rajtoj de la familio ankoraŭ ne estas respektataj, kaj tia situacio krias por esti solvita.

***************************************************************************

Direitos humanos na China
Controle populacional continua a fazer vítimas

Por Padre John Flynn, LC

ROMA, domingo, 14 de junho de 2009 (Zenit.org).- Em matéria de direitos humanos, a China foi mais uma vez o foco da atenção

no dia 4 de junho, data que marcou o 20° aniversário da sangrenta repressão dos protestos pró-democracia na Praça Tiananmen, em Pequim.

O flŭo constante da mídia incidiu sobre os direitos civis e políticos. Mas a negação do direito das famílias de escolherem quantos filhos querem continua a oprimir muitos chineses.

Em 7 de maio o site LifeNews.com publicou um relatório detalhando os resultados de um inquérito secreto realizado por Colin

Mason na China.

As multas por ter um filho agora são de três a cinco vezes a renda da família, LifeNews relatou. Não surpreendentemente, quando os casais são confrontados com a perspectiva de tal multa, muitos consentem no aborto ou na esterilização.

De acordo com Mason, na província Guanĝi, bebês nascidos fora dos limites do governo são tomados em custódia por funcionários do governo, que permanecem com as crianças até que os pais sejam capazes de pagar as enormes multas.

Em 15 de fevereiro, o jornal Times de Londres relatou que as severas restrições do governo estão provocando protestos generalizados.

Segundo o relatório, comentaristas da internet e da mídia chinesa estão quebrando as restrições para relatar os abusos no controle de natalidade.

Entre os abusos, o Times mencionou que as mulheres que já têm um filho enfrentam testes regulares de gravidez, bem como a pressão para serem esterilizadas. Os meios utilizados para obrigar as mulheres vão de sanções financeiras à ameaça de serem demitidas de seus empregos.

Aborto Forçado

Um caso que o Times mencionou foi o de Zhang Linla, que cometeu o erro de ficar grávida quando ela já tinha dado à luz uma filha. Apenas seis dias antes da data em que deveria dar à luz, ela foi submetida a um aborto forçado.

O artigo citou outros exemplos envolvendo esterilizações forçadas e bebês vivos deixados para morrer. Em 17 de novembro, o Web site Christian Post informou sobre o caso de Arzigul Tursun, uma mulher muçulmana uighur que enfrentou a ameaça de um aborto forçado.

Até o momento do artigo, ela estava há mais de seis meses grávida e estava sendo pressionada pelas autoridades para abortar, já que tinha dois filhos.

Em 5 de outubro o jornal South China Morning Post publicou um longo artigo com crônicas sobre medidas coercivas enfrentadas pelos casais que não respeitam as rigorosas leis de planejamento familiar.

O artigo detalhou a natureza invasiva das restrições sobre as famílias. Todo casal constituído tem de responder à Comissão de Planejamento Familiar e População Nacional. Todas as aldeias e todas as ruas das cidades são monitoradas por uma clínica de planejamento familiar controlada por essa Comissão.

Segundo o jornal, existem oficialmente 650.000 pessoas empregadas para fazer cumprir as leis de planejamento familiar. No entanto, as estimativas não oficiais dizem que o número real é superior a um milhão.

O South China Morning Post deu o exemplo de Jin Yani, que foi submetida a um aborto forçado, devido à sua violação aos limites estritos. O aborto foi realizado de uma forma tão brutal que ela esteve em perigo de morte e posteriormente ficou 44 dias no hospital. Como resultado do que aconteceu, ela nunca será capaz de engravidar novamente.

Segundo o artigo, as autoridades são capazes de agir sem controle em zonas rurais, e que empregam métodos brutais, incluindo a destruição de casas e esterilizações forçadas.

O jornal citou Mark Allison, pesquisador do Leste Asiático para a Anistia Internacional, que disse que abortos forçados continuam sendo comuns.

Sanções

Em 22 de maio, a South China Morning Post informou que as autoridades governamentais têm renovado a sua determinação em fazer aplicar estritamente os limites de planejamento familiar. Entre as recentes medidas anunciadas estão a distribuição gratuita de contraceptivos para os trabalhadores migrantes, e o aumento das sanções para crianças extras.

Regulamentações revisadas do planejamento familiar liberadas pelo Conselho de Estado anunciaram que multas cobradas dos trabalhadores migrantes que violarem a política de filho único seriam avaliadas com base no que poderiam ganhar no lugar em que estejam trabalhando, em vez do nível de rendimento das suas cidades de origem.

A fixação do valor da multa por quebrar a regra de planejamento familiar na cidade onde estão vivendo resultará em maiores penas.

Incentivos para seguir as restrições oficiais incluem férias extras para aqueles que esperarem até que eles estejam mais velhos para procriar, ou que voluntariamente se submetam à esterilização. Casais complacentes também receberão tratamento preferencial das autoridades quando se trata de gerir as suas próprias empresas ou receber benefícios sociais.

Estas restrições vão contra o que a maioria das mulheres chinesas quer, como até mesmo os funcionários do governo admitem. De acordo com um relatório da BBC do dia 16 de janeiro, funcionários chineses do planejamento familiar dizem que a pesquisa mostra que 70% das mulheres querem ter dois ou mais bebês.

Segundo a BBC, a pesquisa foi conduzida em 2006, mas só foi liberado agora. A maioria das mulheres - 83% - quer um filho e uma filha, segundo a pesquisa.

Meninas desaparecidas

Além dos abusos cometidos pelas autoridades, um outro problema grave é uma lacuna perigosa no número de meninos e meninas sendo gerados. A combinação da tradicional preferência por ter, pelo menos, uma criança do sexo masculino, além das restrições sobre nascimentos, significa que milhões de meninas foram abortadas.

De acordo com um relatório de 10 abril da Associated Press, os últimos dados revelam que a China tem 32 milhões de meninos a mais do que meninas.

A estimativa vem de um relatório publicado no British Medical Journal. Além disso, o desequilíbrio é esperado a se agravar nos próximos anos.

O estudo descobriu que a China tem 119 homens nascidos para cada 100 meninas, em comparação com 107 a 100 para os países industrializados.

O estudo descobriu que o maior desequilíbrio entre meninos e meninas é no grupo de 1 a 4 anos de idade, significando que a China terá de enfrentar os efeitos disso quando essas crianças atingem idade reprodutiva daqui a 15 ou 20 anos.

Embora o governo tenha proibido o uso de exames de ultrassom para determinar o sexo de um feto, ainda são comumente feitos.

As conseqüências da falta meninas já está sendo sentida, como o Sunday Times relatou em 31 de maio. O jornal Times, de Londres publicou o nível crescente de seqüestros de jovens meninas. As garotas são raptadas para serem, eventualmente, noivas de homens, nas regiões onde existe uma grave escassez no nascimento de meninas.

O artigo dizia que o Ministério da Segurança Pública admite que entre 2.000 e 3.000 crianças e jovens mulheres são seqüestradas todos os anos, mas a mídia eleva estes números a 20.000.

Um site criado para os pais colocarem detalhes de suas crianças desaparecidas tem informações de mais de 2.000 famílias. As esperanças de solucionar estes seqüestros são, no entanto, desanimadoras. Após dois anos o local teve apenas sete casos resolvidos com sucesso.

Princípios essenciais

O aniversário de Tiananmen ocorre pouco depois das Nações Unidas comemorarem o 60° aniversário da Declaração Universal dos Direitos do Homem.

O arcebispo Silvano Tomasi, observador permanente da Santa Sé nos escritórios da ONU em Genebra, abordou o tema dos direitos humanos, em um discurso proferido em 12 de dezembro.

“Ao falar do direito à vida, de respeito pela família, do casamento como a união entre um homem e uma mulher, da liberdade de religião e de consciência, dos limites da autoridade do Estado diante de valores fundamentais e direitos, nada novo ou revolucionário é dito”, comentou.

Os direitos humanos não são apenas o direito a privilégios, o representante do Vaticano destacou. Infelizmente, na China e em outros países, os direitos fundamentais da família ainda não são respeitados, uma situação que clama para ser corrigida.

Sube estas ligilo al prezentaĵo en Esperanto pri Dom Oscar Romero, salvadora ĉefepiskopo kiu estis mortigita la 24-an de marto 1980 dum celebrado de Sankta Meso en la kapelo de publika hospitalo de San-Salvadoro, ĉefurbo de El-Salvadoro.

Mi tradukis iom haste el la hispana originalo sendita anonime al mia retadreso, do sugestoj por plibonigi miajn tekstojn [...]]]> Karegaj,

Sube estas ligilo al prezentaĵo en Esperanto pri Dom Oscar Romero, salvadora ĉefepiskopo kiu estis mortigita la 24-an de marto 1980 dum celebrado de Sankta Meso en la kapelo de publika hospitalo de San-Salvadoro, ĉefurbo de El-Salvadoro.

Mi tradukis iom haste el la hispana originalo sendita anonime al mia retadreso, do sugestoj por plibonigi miajn tekstojn estas bonvenaj.

Jen ĝi:

Eis o link:

Dom Oscar Romero, pastor e mártir nosso, intercedei por nós !

Leonardo Boff *

Nuntempe, viglas la intereso pri la apokrifaj evangelioj, la ne-oficialaj evangelioj kiuj pli rilatas al fantazio ol al historio. Sed la fantazio ankaŭ havas siajn rajtojn. Pro tio la apokrifaj libroj estas historie signifaj ĉar montras la ĉiutagan vivon de Jesuo kaj liaj amikoj. Jen transskribo de parto de apokrifa [...]]]> Ĉu Dio havas rubujon?

Leonardo Boff *

Nuntempe, viglas la intereso pri la apokrifaj evangelioj, la ne-oficialaj evangelioj kiuj pli rilatas al fantazio ol al historio. Sed la fantazio ankaŭ havas siajn rajtojn. Pro tio la apokrifaj libroj estas historie signifaj ĉar montras la ĉiutagan vivon de Jesuo kaj liaj amikoj. Jen transskribo de parto de apokrifa evangelio el la 9-a jarcento, tre populara en la rusa pieco, nomata La Apokalipso de la Dipatrino. Ĝi estas kortuŝa kaj montras la venkon de dia mizerikordo kontraŭ la justeco. Jen ĝi:

“La sankta kaj glorega Sinjorino, patrino de Dio kaj patrino de Kristo ekstaris, volis scii pri ĉiuj punoj kaj petis pro la kondamnitoj. Ŝi demandis al ĉefanĝelo Miĥaelo: ‘Kiom da punoj ekzistas tie, kie la homa raso suferas punon?’ Li respondis: ‘La punoj estas sennombraj’. Kaj li malfermis la inferon je la okcidenta flanko. Kaj la sanktega patrino de Kristo vidis la amason da punoj de la homa raso, ploroj de granda turmentiĝo. El la punejo, la kondamnitoj kriis laŭte: ‘De antaŭ jarcentoj ni ne vidas la lumon. Sed nun ni vidas vin, kiu naskis la Sinjoron’. La anĝeloj, siavice, kriis: ‘Ĝoju, Virgulino, lumo kiu neniam ĉesas. Ĝoju ankaŭ vi, ĉefanĝelo Miĥaelo, justa propetanto de ĉiuj animoj’. La anĝeloj vidis la kondamnitojn kaj ekploris. La honorindega Patrino de la Sinjoro vidis la bedaŭron de anĝeloj pro la kondamnitoj, kaj ploris.

Denove la kondamnitoj kriis: ‘Benata estu vi inter ni, kiuj estas en la mallumo dum la tuta eterno’. Diris la sanktega Patrino al la ĉefanĝelo Miĥaelo: ‘Diru al la anĝeloj, ke ili konduku min al la Patro nevidebla’. Tiam venis la keruboj kaj serafoj, kaj kondukis ŝin al la Patro nevidebla. Kaj ŝi etendis la manojn antaŭ la terura trono kaj turnis sian rigardon al la direkto de sia Filo, Sinjoro de la ĉielo kaj de la tero. Ŝi petegis: ‘Kompatu, ho Sinjoro de la kristanoj! Mi vidis turmentojn kiujn tute ne eblas elporti. Mi volas suferi kun ili’.

Kristo respondis: ‘Kiel mi povus kompati ilin dum ili ne kompatis miajn fratojn kaj fratinojn malgrandajn, la malriĉulojn?’ Malgraŭ tio, la honorindega petegis: ‘Spite tion, helpu min, ho Sinjoro’. Kaj la Filo respondis al ŝi: ‘Ne estas sur tero eĉ unu homo kiu ne estas aŭskultata de mi post alvoki min. Sed tiuj ne volis alvoki mian nomon’. Kaj la Virgulino Maria sin turnis al la anĝeloj kaj sanktuloj kaj al la justuloj de la Regno kaj al ĉiuj kiuj aŭdacas peti pro la kondamnitoj. Kaj la ĉefanĝelo instigis al ĉiuj kaj li mem ĝenufleksis, kaj li estis sekvita de la anĝeloj kaj la tuta grupo de gesanktuloj, kun granda karitato. Kaj la splendega Patrino diris al sia Filo: ‘Filo mia amantega, malsupreniru de via trono kaj vidu la preĝon pro la kondamnitoj’. Kaj la Filo de la Patro, la Kristo Sinjoro, malsupreniris de sia trono.

Rigardante Lin, la turmentitoj kriegis: ‘Kompatu nin, Filo de Dio’. Kaj la Sinjoro diris tiam: ‘Aŭskultu ĉiuj. Pro la pieco de mia patrino kaj pro la preĝo de gesanktuloj, inter mia resurekto en la tago de Pasko kaj la dimanĉo de ĉiuj sanktuloj vi loĝos en la paradizo. Poste vi revenos al la turmentoj’. Kaj ĉiuj gesanktuloj gloris al Dio, atendante la feston de la Resurekto de la Sinjoro.”

Tiu rakonto montretas la venkon, almenaŭ partan, de la mizerikordo (religio de la patrino) kontraŭ la justeco (religio de la patro). Dio-Patrino ne havus eternan rubujon, kien estus ĵetitaj ĉiuj kiuj ne sukcesis esti bonaj. Tio estus malvenko al Li. Estas Lia kutimo pardoni kaj rekonduki ĉiujn al sia beata sino.

* Leonardo Boff estas brazila teologiisto.

Fonto: http://www.adital.com.br/site/noticia2.asp?lang=PT&cod=22813

**********************************************************************************

Deus tem caixa de lixo?

Leonardo Boff *

Hoje em dia, está em voga o interesse pelos apócrifos, aqueles evangelhos não oficiais que têm mais a ver com a fantasia que com a história. Mas, a fantasia também tem seus direitos. Daí serem historicamente significativos por mostrarem a vida cotidiana de Jesus e de seus companheiros. Vamos transcrever um tópico do apócrifo do século IX, muito popular na piedade russa, chamado O apocalipse da Mãe do Senhor. Ele é comovedor e mostra o triunfo da misericórdia divina sobre a justiça. Relativiza a perenidade do inferno. Ei-lo:

“A santa e gloriosíssima Senhora, mãe de Deus e mãe de Cristo se levantou, quis saber de todas as penas e pediu pelos condenados. Perguntou ao arcanjo Miguel: “Quantas penas existem lá onde é punido o gênero humano?” Ele respondeu: “As penas não têm número”. E ele abriu o inferno pelo lado do ocidente. E a santíssima mãe de Cristo viu as muitas penas da humana gente, prantos de muito tormento. Do lugar da pena os condenados gritaram em voz alta: “Há século que não vemos a luz. Mas agora vemos a ti que destes a luz ao Senhor”. Os anjos, por sua vez, clamaram: “Alegra-te, Virgem, luz que nunca se apaga. Alegra-te também tu, arcanjo Miguel, justo intercessor das almas de todos”. Os anjos viram os condenados e choraram. A honorabilíssima Mãe do Senhor viu o lamento dos anjos por causa dos condenados. E chorou.

Novamente os condenados gritaram: “Bendita és tu entre nós que estamos nas trevas por toda a eternidade”. Disse a santíssima Mãe ao arcanjo Miguel: “Diga aos anjos para levar-me diante do Pai invisível”. Vieram então os querubins e os serafins e a levaram diante do Pai invisível. E ela estendeu as mãos diante do trono terrível e dirigiu os olhos na direção de seu Filho, Senhor do céu e da terra. Suplicou: “Tem piedade, ó Senhor dos cristãos! Vi tormentos impossíveis de serem suportados. Eu quero sofrer com eles”.

Cristo respondeu: “Como poderia ter piedade deles quando eles não tiveram piedade de meus irmãos e irmãs menores, os pobres?” Apesar disso, suplicou a honorabilíssima: “Mesmo assim, ajuda-me, ó Senhor”. E o Filho lhe respondeu: “Não há na terra um só homem que me invoque e que não seja escutado por mim. Mas estes não quiseram invocar meu nome”. E a virgem Maria se voltou para os anjos e santos e para os justos do Reino e para todos os que têm audácia de pedir pelos condenados. E o arcanjo Miguel incitou a todos e ele mesmo se ajoelhou, seguido pelos anjos e por toda a corte de santos e santas, com grande caridade. E disse a esplendidíssima Mãe a seu Filho: “Filho meu amantíssimo, desce de seu trono e veja a oração pelos condenados”. E o Filho do Pai, o Cristo Senhor, desceu de seu trono.

Vendo-o gritaram os atormentados em alta voz: “Tem piedade de nós, Filho de Deus”. E o Senhor disse então: “Escutai todos. Por causa da piedade de minha mãe e por causa da oração dos anjos e santos, a partir de minha ressurreição no dia de páscoa até o domingo de todos os santos, habitareis no paraíso. Depois disso retornareis ao tormento”. E todos os santos e santas glorificaram a Deus, ficando na expectativa da festa da ressurreição do Senhor.

Essa narrativa insinua a vitória, pelo menos parcial, da misericórdia (religião da mãe) sobre a justiça (religião do pai). Deus-Mãe não teria uma caixa de lixo eterna, para onde jogaria os que não deram certo. Seria uma derrota para Ele. É de sua natureza perdoar e reconduzir a todos ao seu seio bem-aventurado.

* Leonardo Boff é teólogo brasileiro.

Fonte: http://www.adital.com.br/site/noticia2.asp?lang=PT&cod=22813

DEK DU ARGUMENTOJ KONTRAŬ KAJ POR ESPERANTO

Kial ne adopti Esperanton?

Kial tamen adopti Esperanton?

1.

Esperanto ne estas vivanta, natura lingvo, sed sen-tradicia, artefarita lingvo.

Esperanto fakte estas "artefarita", planita lingvo, sed ĝi estas bazita sur plurajn "naturajn", etnajn lingvojn, profitante el [...]]]> Fonto / fonte: http://www.freeweb.hu/egalite/inf/index.htm

DEK DU ARGUMENTOJ KONTRAŬ KAJ POR ESPERANTO

Bonvolu kompari sen antaŭjuĝo, konsideri la aferon, kaj tiri konkludon.

********************************************************************

DOZE ARGUMENTOS CONTRA E A FAVOR DO ESPERANTO

	Porque rejeitar o Esperanto?	Porque adotar o Esperanto?
1.	O Esperanto não é uma língua vivente, natural, mas é uma língua sem tradição, artificial.	O Esperanto de fato é uma língua "artificial", planejada, mas é baseada em várias línguas "naturais", étnicas, aproveitando as tradições delas. Então, o Esperanto une as vantagens de ambas categorias de línguas, e é especialmente conveniente para uso em computador, entre outras causas pelo pequeno número de sinônimos e homônimos. É uma língua falada vastamente – já evoluída a uma língua vivente.
2.	O Esperanto surgiu de linguistas amadores, sem competência, não-profissionais.	O Esperanto foi de fato planejado não por um linguista, mas por um médico que falava várias línguas. Mas depois também linguistas profissionais contribuíram ao seu desenvolvimento. Por consequência o Esperanto possui todas as vantagens da combinação da prática cotidiana e da teoria científica.
3.	A estrutura do Esperanto é excessivamente simplificada e sua quantidade de palavras é pobre.	A estrutura do Esperanto cuidadosamente guardou os elementos necessários da gramática e da sintaxe. Sua simplicidade é flexibilidade sem complicações e estabilidade sem rigidez. A quantidade de palavras em Esperanto é continuamente enriquecida pela formação regular de novas palavras e terminações (ex.: artefarita intelekto = inteligência artificial), e importação de necessários e úteis neologismos de outras línguas – e não apenas das indo-europeias; por exemplo, nunatako do idioma esquimó, saŭno do finlandês, hanuko do hebreu, cunamo do japonês, e obo do mongol.
4.	O Esperanto não é conveniente para a diversidade de estilos dos textos literários.	Desde seu nascimento em 1887, o Esperanto produziu uma literatura vasta e variada. Ela consiste não apenas em milhares de poemas e prosas traduzidas, mas também em muitas obras originais, reunidas e conservadas em grandes bibliotecas como as de Budapeste, Londres, Roterdam e Viena, entre outras.
5.	O Esperanto não tem uma "alma", não representa nem comunica uma herança cultural específica.	É verdade que o Esperanto não tem uma “alma” étnica limitada a um povo ou cultura específica. Ao invés disso, ele tem uma “alma universal” que é aberta, tolerante e facilitadora de uma comunicação sem intermediações entre povos e culturas diferentes nesta época marcada pela inevitável globalização.
6.	O Esperanto não serve para o uso na ciência e tecnologia.	O Esperanto já está – pelo menos em parte – adaptado às necessidades da moderna ciência e tecnologia, e está largamente presente na internet. Suas qualidades características (veja o ponto 3) possibilita e dá firmeza a um desenvolvimento duradouro também nesses campos, desde a Astronomia até a Zoologia (ex.: nebulozo, Primatoj etc.)
7.	O Fundamento de Esperanto é considerado pelos esperantistas como tabu intocável, e a Academia de Esperanto é uma instituição muito conservadora.	O "tabu" chamado Fundamento de Esperanto é apenas uma ferramenta para garantir a unidade básica da língua e prevenir sua dialetização. A Academia de Esperanto de forma nenhuma é perfeita, mas seus membros fazem esforços sérios e sinceros para achar e manter o equilíbrio racional entre os extremos do dogmatismo cego e da anarquia irresponsável, do conservadorismo severo e da liberdade absoluta.
8.	Aprendem o Esperanto principalmente essas pessoas que não conseguiram tomar posse de qualquer outra língua estrangeira vivente.	É fato que as pessoas podem aprender a fundo o Esperanto com mais facilidade, rapidez e menos custo do que qualquer outra língua étnica. Por causa disso ele é bem-vindo por essas pessoas que por alguma causa têm dificuldades de se apropriar de uma língua estrangeira. Evidentemente o Esperanto é até mais fácil para aqueles que já falam outra língua (indo-europeia), do afrikaans e albanês até o gaélico e ídiche.
9.	Aprender o Esperanto é perda de tempo, energia e dinheiro. Teria mais sentido investir os mesmos no aprendizado de uma língua útil de fato, como o inglês, o alemão ou o espanhol.	Tornou-se evidente que o Esperanto é útil como trampolim linguístico. Sabê-lo ajuda e facilita o aprendizado de outras línguas estrangeiras, inclusive o inglês. Para aqueles cuja língua materna não é indo-europeia (como um árabe, chinês, estoniano, finlandês, húngaro, japonês, coreano, malaio, mongol, turco ou vietnamês) o Esperanto é como que um bilhete de entrada com desconto especial a este grupo de línguas.
10.	O Esperanto não tem uma base econômica forte nem apoiadores poderosos.	O Esperanto não está ligado a qualquer grupo financeiro, nacional ou multinacional, nem é imposto às pessoas através de uma força agressiva política ou militar. Em consequência disso, ele é verdadeiramente neutro e relativamente sem discriminações.
11.	Adotar o Esperanto significaria que se deve lutar contra mais uma língua.	Adotar o Esperanto significaria começar a ter uma “língua-ponte” neutra, intercultural.
12.	A introdução do Esperanto faria surgir problemas graves, por exemplo: Os falantes nativos de inglês e os que gastaram muito tempo, energia e dinheiro para aprendê-lo perderiam sua vantagem e alguns dos seus privilégios. Muitos tradutores e intérpretes não seriam mais necessários. Muitíssimos documentos deveriam ser esperantizados.	Os problemas resultantes da adoção do Esperanto são muito menos importantes do que os problemas do atual e caríssimo caos linguístico (especialmente na União Europeia): O inglês (bem como o francês, etc.) permaneceria sendo usado em vários campos, e seus falantes nativos continuariam sendo relativamente privilegiados. Muitos tradutores seriam necessários para esperantizar a multidão de documentos. Também continuariam a ser necessários intérpretes até o dia em que toda a humanidade tiver aprendido o Esperanto, conservando cuidadosamente a valiosa diversidade de culturas e línguas.

Favor comparar sem preconceitos, levar o assunto em consideração e tirar uma conclusão.

Mi konas D-ron Mateon, kaj sekve mi povas aserti, ke ne temas pri onidiro aŭ io simila. Mi ne kutimas plusendi mesaĝojn, sed nun estas tempo kolekti kiel eble plej multe da informoj pri la nova gripo.

Brakumon,

Roger de Castro Gotardi Saltodolontra-PR / Brazilo roger.gotardi@gmail.com

P.S.: Mi, Vitor Luiz, tute ne responsas pri la informoj de tiu ĉi artikolo

“Karaj geamikoj,

En [...]]]> Geamikoj,

Mi konas D-ron Mateon, kaj sekve mi povas aserti, ke ne temas pri onidiro aŭ io simila.
Mi ne kutimas plusendi mesaĝojn, sed nun estas tempo kolekti kiel eble plej multe da informoj pri la nova gripo.

Brakumon,

Roger de Castro Gotardi
Saltodolontra-PR / Brazilo
roger.gotardi@gmail.com

P.S.: Mi, Vitor Luiz, tute ne responsas pri la informoj de tiu ĉi artikolo

“Karaj geamikoj,

En la lastaj tagoj, en miaj deĵoroj en kuritibaj hospitaloj, mi asistis multajn infanojn kaj junulojn kun tipaj simptomoj de la A-gripo: alta kaj sensoifa febro (pli ol 39oC), seka tusado, malfortiĝo, lacego, fortega kapdoloro, kaj korpdoloro. Pli malofte, okazas dispneo (spirmalfacilo). Oni mortas pro la virusa pneŭmonito aŭ dua bakteria pneŭmonito.

Fakte, nuntempe okazas granda kaj grava epidemio tia, kia estis la hispana gripo en la komenco de la X-a jarcento. Okazis similaj tutmondaj gripaj epidemioj en aliaj epokoj, kiel en 1958.
La viruso de la gripo nomiĝas “Influenzo”, kaj ekzistas tri tipoj: la A, la B, kaj la C-influenzo. Sed ankaŭ ekzistas multaj subtipoj, laŭ la remiksaĵo inter iliaj proteinoj. La tri okazas ĉiujare. Sed, fojfoje, la miksaĵo estigas pli virulentajn subtipojn, tio estas, pli infektkapablajn, pli disiĝajn (epidemiajn), pli gravajn kaj pli mortigajn. Tiaj remiksaĵoj ofte okazas en bestoj. Tiu nova H1N1-A-gripo ekaperis el proteinaj remiksaĵoj (H1-N1) okazintaj en porkoj, verŝajne en Meksiko.

Ĉar tiu nova A-gripo estas tre disiĝa, la epidemio estas preskaŭ neevitebla. La interhoma transiĝo estas tre tre facila, kaj ĝi ĉefe okazas per la kontakto de la mukozoj (okula, naza, buþa) kun la viruso en aero kaj objektoj. La viruso facile eliras el la nazo kaj buŝo de la infektito. La elira periodo de unu tago antaŭ la komenco de la simptomoj ĝis la fino de la simptomoj. La viruso rezistas ĉirkaŭ 8 horoj ekster la homo. Tial, oni devas eviti homamasajn lokojn - aĉetcentrojn, hospitalojn, kineojn, lernejojn, ktp, ne tuŝi la okulojn, buŝon kaj nazon per malpuraj manoj, kaj plejzorge lavi la manojn kaj personajn objektojn.

Al tiuj, kiuj havas la tipajn simptomojn, cĉfe la febron, rekomendindas uzi specifan kontraŭvirusan medikamenton, kiel “Oseltamivir”, la faman kaj polemikan “tamiflu”. Tiel, la gripo estos pli malforta kaj ne evoluas al spirmalfacilo, pneŭmonito kaj morto. Bedaŭrinde, tiu medikamento havas gravajn limojn por helpi en epidemio: 1) Ĝi estas tre tre multekosta; 2) Ĝi efikas NUR en la unuaj 48 horoj de la simptomaro-eko; 3) La registraroj tro multe elspezos kaj ofte ili ne estas preparitaj por ĝin oferti al ĉiuj bezonantoj. Ŝajne, tiu lasta politika problemo jam solviĝas.

LA HOMEOPATA SOLVO

Nu, homeopatio ege pli taŭgas por individuoj, tio estas, la kuracisto analizas la tutan pacienton (mensajn, ĝeneralajn, kaj lokajn simptomojn) kaj, fine, elektas LA plej taŭgan medikamenton. Laŭ ĝi, ne gravas la malsano, sed la paciento: al malsamaj homoj, malsamaj kuraciloj. La homeopataj medikamentoj kvazaŭ stimulas la korpajn fortojn kontraŭstari la malsanojn kaj la kaŭzojn - virusojn, bakteriojn, ktp.

Kelkfoje, tamen, la kaŭzo estas tre tre virulenta, kaj malgraŭ la specifaj personaj karakteroj, ĝi estigas tipajn similajn universalajn simptomojn, en preskaŭ ĉiuj homoj. Ĉikaze, la elektita medikamento povas esti la sama inter du malsamaj homoj. Kiam okazas epidemioj pro virulentaj kaŭzantoj, la homoepatoj akceptas la ideon uzi solan medikamenton, kiu konformas kun la tipa simptomaro de tiu malsano.

Historie, Hahnemman - la kreinto de homeopatio - abortis skarlatinan epidemion en Parizo per sola dozo da Belladonna al la parizanoj, ĵus kiam li tien transloĝiĝis, en la XIXa jarcento. La hispana gripo ne okazigis epidemion en la eŭropaj urboj, kiuj uzis Gelsemium por protekti siajn loĝantojn. Fine, en 2007, kiam okazis katastrofa epidemio de dengo en SP, RJ kaj aliaj - pro la dengo subtipo 4 -, kelkaj urbodomoj adoptis homeopatan preventilon por siaj loĝantoj, kaj ili kreis sanajn homamasajn “insulojn”, protektatajn de Eupatorium.

Nun, la tipa simptomaro de la A-gripo konformas kun uzo de Gelsemium. Tiuj, kiuj prevente ĝin uzos per sola dozo, ne estos protektita kontraŭ la infektiĝo de A-inflenzo. Sed la malsano estos ege pli malforta kaj ĝi ne evoluos al la gravaj problemoj. Oni povas facile mendi la preventilon en homeopata apoteko, kaj peti 20ml-ujon da Gelsemium 30CH en 10%-alkoholo. Oni uzu 5 gutojn, kaj sufiĉos! Ne ekzistas kontraŭ-indikoj kaj ĉiuj aĝuloj povas uzi. Ne necesas uzi pliajn dozojn, kaj troaj dozoj povas esti malbonfartigaj. Tiuj, kiuj havas la simptomojn, povas ripeti la saman dozon unufoje ĉiutage ĝis kiam la simptomoj malaperos.

Mi esperas, ke tiuj informoj iel povos helpi vin. Kaj mi estas dispona al viaj duboj, se ili ekzistas.

Forte kaj frate brakumas,

Mateo
Kuritibo-PR”

**********************************************************************************************

Amigos,

Conheço o Dr. Matheus, portanto posso afirmar que não se trata de boato ou coisa parecida.
Não costumo repassar mensagens, mas agora é hora de reunirmos o máximo de informação possível a respeito da nova gripe.

Um abraço,

Roger de Castro Gotardi
Salto do Lontra-PR / Brasil
roger.gotardi@gmail.com

P.S.: Eu, Vitor Luiz, de forma alguma me responsabilizo pelas informações desse artigo

“Caros amigos,

Nos meus últimos plantões em hospitais de Curitiba e região, atendi muitas crianças e jovens com os sintomas típicos da gripe A: febre alta (>39oC) e sem sede, tosse seca, fraqueza, fadiga, dor de cabeça fortíssima, dor no corpo, etc. Mais raramente, ocorre falta de ar. Alguns morrem insuficiência respiratória causada por pneumonia viral ou pneumonia bacteriana secundária.
De fato, atualmente está ocorrendo uma grande e grave epidemia tal qual a gripe espanhola do começo do século X. Já houve outras epidemias parecidas em outra épocas, como em 1958.

O vírus da gripe chama-se “influenza” e existem três tipos: a influeza A, a B e a C. Mas existem diversos subtipos, devido às recombinações de proteínas entre eles. Os três tipos ocorrem todos os anos. Mas, às vezes, das recombinções surge um subtipo mais virulento, isto é, mais infectante, mais epidêmico, mais grave e mais mortal. Essas recombinações geralmente acontecem em animais. Esta nova gripe A H1N1 surgiu das recombinações proteicas (H1N1) ocorridas em porcos, provavelmente no México.

Uma vez que essa gripe A H1N1 é muito disseminativa, a epidemia é quase inevitável. A transmissão humana ocorre facilmente, geralmente pelo contato de mucosas (olho, nariz, boca) com o vírus no ar ou em objetos. O vírus sai facilmente da boca e do nariz dos infectados. O período de emissão do vírus começa um dia antes do início dos sintomas e termina ao final dos sintomas. O vírus resiste cerca de 8 horas fora do corpo. Por isso, deve-se evitar algomerações (hospitais, shoppings, cinemas, etc), não tocar os olhos, boca e nariz com mãos sujas, e sempre lavar mãos e objetos pessoais.

Para aqueles que têm os sintomas típicos, principalmente a febre alta, recomenda-se usar um anti-viral específico, como o Oseltamivir, o famoso e polêmico “tamiflu”. Assim, a gripe será mais leve e não evoluirá para as formas graves. Infelizmente, este medicamento possui algumas limitações para ajudar em epidemias: 1) Ele é super caro; 2) Só funciona nas primeiras 48 horas do início dos sintomas; 3) Os governos gastarão muito e frequentemente eles não estão preparados para fornecer a todos que precisam. Ao que parece, este último problema político está sendo resolvido.

A SOLUÇÃO HOMEOPÁTICA

A homeopatia é muito mais adequada para indivíduos, isto é, o médico analisa o paciente como um todo (sintomas mentais, gerais e locais) para depois escolher O melhor medicamento. Segundo ela, a doença em si não interessa e sim o paciente: para pessoas diferentes, remédios diferentes. Os medicamentos homeopáticos atuam como que estimulando as forças do corpo contra as doenças e suas causas - vírus, bactérias, etc.

Às vezes, entretando, a causa é muito virulenta e apesas das características pessoais de cada um, ela provoca sintomas típicos universais, em quase todo mundo. Neste caso, o medicamento homeopático pode ser o mesmo para duas pessoas diferentes. Quando ocorrem epidemias por causas muito virulentas, os homeopatas aceitam a idéia de usar um único medicamento - o gênio epidêmico - compatível com os sintomas daquela doença.

Historicamente Hahnemann - o criador da homeopatia - abortou uma epidemia de escarlatina em Paris, com um dose única de Belladonna aos parisienses, logo que ele se mudou, no século XIX. A gripe espanhola não provocou uma epidemia nas populações européias que usaram Gelsemium. Finalmente, em 2007, durante a epidemia catastrófica de dengue em SP, RJ e outros estados - por causa da dengue tipo 4 - algumas prefeituras adotaram uma “vacina homeopática” e criaram-se ilhas de sanidade protegidas por Eupatorium.

Agora, os sintomas típicos da gripe-A são compatíveis com o Gelsemium. Aqueles que o usarem com uma dose única, poderão ainda se infectar com a influenza-A. Mas a doença será mais leve e não evoluirá para as formas graves. Pode-se facilmente mandar fazer em uma farmácia homepática, pedindo: GELSEMIUM 30CH, no álcool a 10%, em um frasco de 20 mL. A pessoa usa 5 gotas e pronto. Não existem contra-indicações e todos pode usar, em qualquer idade. Não é necessário usar doses a mais e superdosagens podem ser ruins. Aqueles que já estão com os sintomas típicos, podem repetir a dose, uma vez por dia, até o fim dos sintomas.

Espero que estas informações possam ser úteis de alguma forma. Estou disponível para eventuais dúvidas e discussões.

Abraços fraternos,

Matheus
Médico de família e comunidade
Curitiba-PR”

Jen sube malĝoja novaĵo el informejo Zenit pri la persekuto de kristanoj en Nord-Koreio. Dio benu la persekutatojn pro la Evangelio, kaj donu forton al ni ĉiuj por ke neniu rezignu je nia alvokiĝo favore al la Regno de Dio. Neniu ŝtato haltos la Sanktan Spiriton !

Frate en Kristo, Vitor Luiz

Nord-koreaninon oni murdis [...]]]> Saluton karaj amikoj !

Jen sube malĝoja novaĵo el informejo Zenit pri la persekuto de kristanoj en Nord-Koreio. Dio benu la persekutatojn pro la Evangelio, kaj donu forton al ni ĉiuj por ke neniu rezignu je nia alvokiĝo favore al la Regno de Dio. Neniu ŝtato haltos la Sanktan Spiriton !

Frate en Kristo,
Vitor Luiz

Nord-koreaninon oni murdis eble ĉar ŝi portis Biblion
Pligrandiĝas la kvanto da ekzekutoj de kristanoj, laŭ grupoj de homaj rajtoj

PIONGJANGO, lundo, la 27-a de julio 2009 (www.ZENIT.org).- Diversaj organizoj de defendo al homaj rajtoj en Sud-Koreio denoncis la pligrandiĝon de ekzekutoj de kristanoj en Nord-Koreio, kelkaj el ili publike.

La informo de diversaj organizoj sud-koreaj montras la fakton koncerne al virino kiun oni ekzekutis publike lastmonate en nord-korea urbo proksime de la limo al Ĉinio.

Laŭ la indiko de Andre Vornic, korespondanto de BBC en Azio, tiu virino estis akuzita disdoni Bibliojn, spioni al la Sud-Koreio kaj Usono kaj ankaŭ kunlabori kun disidentoj.

La estraro de Usono asertas, ke la posedo de Biblio en tiu komunista lando povas esti kaŭzo de torturoj kaj homforkapto, laŭ Vornic.

En la denoncoj, la gepatroj, la edzo kaj la gefiloj de tiu virino estis senditaj al prizon-kampo. La korespondanto de BBC ankaŭ informas, ke malgraŭ tiuj informoj estas tre malfacile certigeblaj, Nord-Koreio estas konata pro sia maltoleremo al religio.

Laŭ la informejo AP, la murdita virino Ri Hyon-ok, 33-jaraĝa, estis patrino de tri filoj. Ŝi estis mortigita en urbo nordokcidente de Ryongchon la 16-an de junio, laŭ informo publikigita vendrede de Komisio por Esploro pri Krimoj kontraŭ la Homaro. La informon ne eblis kontroli.

Sed ĝi kongruas kun la atestoj de disidentoj nord-koreaj kaj informoj de grupoj de homaj rajtoj; ili malkaŝas pli kaj pli ofte la persekuton pro religio kaj la malobeon al la homaj rajtoj en tiu komunista lando.

Pasintmonate, la organizo Voĉo de Martiroj (VOM) avertis, per anonima fakso ŝajne el la ambasadejo nord-korea de Finlando, ke “io tre malbona okazus” al la laborantoj de VOM se tiu organizo daŭrigus sian projekton kundividi la Evangelion. La averto estis la respondo al la laboroj de VOM pri obteno de faks-numeroj de Nord-Koreio kaj dissendo de faksoj enhavantaj kristanajn mesaĝojn kaj partojn de la Biblio.

Nord-Koreio estas taksita kiel la plej kruela persekutanto de kristanoj dum sep sinsekvaj jaroj ĉe Listo 2009 de organizo “Open Doors Watch”.

La nord-koreanoj estas devigitaj praktiki kulton al la personeco de Kim Ĵong-Il kaj lia mortinta patro. Alia ajn religio, speciale la kristana, estas malpermesita.

Se oni malkovras, ke iu estas kristano aŭ posedas Biblion, tiun oni aŭ sendas al la prizon-kampoj regataj de la estraro aŭ publike murdas.

Oni kredas, ke miloj da kristanoj hodiaŭe suferas en la prizon-kampoj de Nord-Koreio, laŭ “Open Doors”. Oni supozas, ke la diktatoreco havas pli multe da arestitoj pro politiko kaj religio ol ĉiuj aliaj landoj de la mondo.

Ekzistas kelkaj preĝejoj en la ĉefurbo Piongjango, sed ili utilas ĉefe por daŭre ŝajnigi. Ne estas klare, ĉu la preĝejoj estas malfermitaj nur dum la vizito de eksterlandanoj aŭ ili estas uzataj nur de eksterlandanoj. Iel ajn, tiuj preĝejoj ne utilas al la nord-koreanoj, laŭ la disidentoj.

La Komisio por Esploro de Krimoj kontraŭ la Homaro, unuiĝo de 50 aktivaj grupoj, petas ke la estro nord-korea Kim Jong-Il estu akuzita pro krimoj kontraŭ la homaro.

Spite la persekuton, oni kalkulas, ke ĉirkaŭ tridek mil nord-koreanoj praktikas la kristanismon en siaj domoj kaj en sekreto.

********************************************

Olá caros amigos !

Eis abaixo uma informação triste da agência de notícias Zenit sobre a perseguição de cristãos na Coréia do Norte. Deus abençoe os perseguidos por causa do Evangelho e dê força a nós todos para que ninguém desista da nossa vocação em favor do Reino de Deus. Nenhum estado parará o Espírito Santo !

Fraternalmente em Cristo,
Vitor Luiz

Norte-coreana pode ter sido morta por portar Bíblia
Aumentam as execuções de cristãos segundo grupos de direitos humanos

Por Nieves San Martín

PYONGYANG, segunda-feira, 27 de julho de 2009 (ZENIT.org).- Diferentes organizações de defesa dos direitos humanos na Coreia do Sul denunciaram o aumento das execuções de cristãos na Coreia do Norte, algumas delas em público.

O informe de várias organizações sul-coreanas destaca o caso de uma mulher que foi executada em público no mês passado, em uma cidade norte-coreana próxima da fronteira com a China.

Segundo indica Andre Vornic, correspondente da BBC na Ásia, a mulher foi acusada de distribuir bíblias, ser espiã para a Coreia do Sul e os Estados Unidos e colaborar com dissidentes.

O governo dos Estados Unidos sustenta que o fato de se possuir uma bíblia no país comunista possa ser motivo de torturas e sequestro, afirma Vornic.

De acordo com as denúncias, os pais desta mulher, seu marido e seus filhos foram enviados para um campo de detenção. O correspondente da BBC acrescenta que ainda que estas informações sejam muito difíceis de se comprovar, a Coreia do Norte é conhecida por sua intolerância para com a religião.

Segundo informa a agência AP, a mulher executada, Ri Hyon-ok, de 33 anos, era mãe de três filhos. Ela foi morta em uma cidade a noroeste de Ryongchon em 16 de junho, segundo um informe da Comissão Investigadora de Crimes contra a Humanidade, publicado na sexta-feira. O informe não pôde ser verificado.

Mas dá sequência aos testemunhos de dissidentes norte-coreanos e informes de grupos de direitos humanos que expõem cada vez com mais frequência a perseguição religiosa e violações dos direitos humanos no país comunista.

No mês passado, a Voz dos Mártires (VOM) advertiu que, através de um fax anônimo aparentemente da embaixada norte-coreana da Finlândia, dizia que “algo muito grave aconteceria” aos trabalhadores de VOM se a organização continuasse seu projeto de compartilhar o Evangelho. A advertência era a resposta ao trabalho de VOM de obter números de fax da Coreia do Norte e seu envio de faxes contendo mensagens cristãs e passagens da Escritura.

A Coreia do Norte foi qualificada como o pior perseguidor de cristãos durante sete anos consecutivos na Lista de 2009 de Open Doors Watch.

Os norte-coreanos são obrigados a praticar um culto à personalidade que inclui Kim Jong-Il e seu falecido pai. Qualquer outra religião, em especial a cristã está proibida.

Se descobrem que alguém é cristão ou possui uma Bíblia, é enviado aos campos de trabalho administrados pelo Governo ou deve enfrentar a execução pública.

Acredita-se que milhares de cristãos estão atualmente sofrendo nos campos de prisões da Coreia do Norte, segundo Open Doors. Suspeita-se que o regime tenha mais prisioneiros políticos e religiosos detidos que qualquer outro país do mundo.

Há algumas igrejas na capital, Pyongyang, mas são principalmente para manter as aparências. Não está claro se as igrejas estão abertas só quando os estrangeiros as visitam ou são apenas usadas por estrangeiros. De qualquer forma, estas igrejas não são para os cidadãos norte-coreanos, segundo os dissidentes.

A Comissão Investigadora de Crimes contra a Humanidade, uma coalizão de 50 grupos ativistas, está pedindo que o líder norte-coreano Kim Jong-Il seja acusado de crimes contra a humanidade.

Apesar da perseguição, estima-se que cerca de trinta mil norte-coreanos praticam o cristianismo em seus lares e em segredo.

Usonaj Episkopoj Deklaras, ke Hejki-terapio Estas Nekristana

Kaj Denoncas Ĝian Uzadon en Katolikaj Instituicioj

WASHINGTON, D.C., la 1-a de aprilo 2009 (Zenit.org) - Hejkio (”Reiki”), japana alternativa kurac-metodo, ne havas sciencan fidindecon kaj estas ekster la Kristana kredo, kaj tiuj aspektoj igas ĝin neakceptebla por Katolikaj institucioj de zorgo pri sano, laŭ [...]]]> ZE09040103 - 2009-04-01 - Permalink: http://www.zenit.org/article-25540?l=english

Usonaj Episkopoj Deklaras, ke Hejki-terapio Estas Nekristana

Kaj Denoncas Ĝian Uzadon en Katolikaj Instituicioj

WASHINGTON, D.C., la 1-a de aprilo 2009 (Zenit.org) - Hejkio (”Reiki”), japana alternativa kurac-metodo, ne havas sciencan fidindecon kaj estas ekster la Kristana kredo, kaj tiuj aspektoj igas ĝin neakceptebla por Katolikaj institucioj de zorgo pri sano, laŭ la konferenco de Usonaj Episkopoj.

Sabate (la 28-an de marto), la konferenco prelegis pri la “Gvidiloj por Taksi Hejkion kiel Alternativa Terapio”, disvolvita de ĝia komitato pri doktrino, kiun estris Episkopo William Lori de Bridgeport, Connecticut, kaj aprobita de administra komitato vendrede (la 27-an de marto).

La dokumento rimarkas, ke “la Eklezio rekonas du specojn de resaniĝo: per la Dia graco kaj per la potenco de la naturo”, kiuj “ne sin ekskluzivas reciproke”.

Hejkio, tamen, “ne havas bazon en eltrovoj de natura scienco nek en Kristana kredo,” ĝi klarigis.

La dokumento informas ke tiu tekniko de resaniĝo “estis inventita en Japanio en jaroj 1800 de Mikao Usui, kiu estis studanta Budhaismajn tekstojn.”

La raporto daŭras: “Laŭ Hejkiaj instruoj, malsano estas kaŭzita de ia disrompiĝo aŭ malekvilibro en ies ‘viv-energio’. Unu praktikanto de Hejkio resanigas metante siajn manojn sur certaj pozicioj de la malsanula korpo por faciligi la fluon de Hejkio, la ‘universala viv-energio’, de la praktikanto de Hejkio al la malsanulo.”

Spirita resaniĝo

Ĝi krome klarigas, ke la terapio havas diversajn aspektojn de religio, kaj estas “priskribita kiel ’spirita’ speco de resaniĝo”, posedanta siajn proprajn etikajn regulojn aŭ “viv-manieron”.

Hejkio “ne estas akceptita de sciencaj kaj medicinistaj komunumoj kiel efektiva terapio”, la gvidlinioj rimarkigis. “Findindaj sciencaj studoj atestantaj la efikon de Hejkio ne ekzistas, nek racia scienca klarigo pri kiel ĝi eble povus esti efika”.

Ne eblas, ke la kredo estu la bazo de tiu terapio, la episkopoj asertis, ĉar Hejkio estas malsama ol la “dia resanigo konata de Kristanoj”.

Ili klarigis, ke “la egan malsamon oni povas tuj vidi per la fakto, ke laŭ la praktikanto de Hejkio la resaniga potenco estas je dispono de la homoj”. Laŭ Kristanoj, ili diris, “la aliro al dia resanigo estas preĝi al Kristo kiel Sinjoro kaj Savanto”, dum Hejkio estas tekniko transdonita de “majstro” al disĉiplo por “produkti fidinde la deziratajn rezultojn”.

Nesolveblaj problemoj

La gvidlinioj asertas: “Por Katolikoj, kredi je Hejkio-terapio estigas nesolveblajn problemojn. Por zorgi pri la fizika sano de unu aŭ pluraj homoj, utiligi teknikon kiu ne havas sciencan bazon — aŭ eĉ fidindecon — estas entute malprudenta ago”.

En spirita nivelo, la dokumento asertas, ke “estas gravaj danĝeroj”. Ĝi klarigas: “Por uzi Hejkion, iu devus akcepti almenaŭ implicite centrajn elementojn de la pri-monda vidpunkto kiu subtenas la Hejkio-terapion, elementoj kiuj ne apartenas al Kristana kredo nek al natura scienco”.

“Senbaze de Kristana kredo aŭ natura scienco, tamen, unu Katoliko kiu fidas je Hejkio merĝas plejfunde en superstiĉo, nenies lando kiu ne estas kredo nek scienco”.

“Superstiĉo degeneras la respekton pri Dio ŝanĝante ies religian senton kaj praktikon al malvera direkto. Ĉar kelkfoje la homoj falas en superstiĉon pro malklereco, ĉiuj kiuj instruas je la nomo de la Eklezio havas respondecon por forpeli tian malkleraĵon kiel eble plej multe”.

La dokumento konkludas, ke “Ĉar Hejkio-terapio ne kongruas kun Kristanaj instruoj nek kun scienca evidentaĵo, estos maltaŭge por Katolikaj institucioj — kiel Katolikaj centroj por prizorgi kaj resanigi homojn, aŭ homoj je la nomo de la Eklezio, ekzemple Katolikaj kapelanoj — promocii aŭ subteni Hejkio-terapion”.

— — —
Interrete:
Gvidlinioj (angle): http://www.usccb.org/dpp/doctrine.htm

***********************************

ZE09040103 - 2009-04-01 - Permalink: http://www.zenit.org/article-25540?l=english

US Bishops Declare Reiki Therapy Unchristian

Denounce Its Use in Catholic Institutions

WASHINGTON, D.C., APRIL 1, 2009 (Zenit.org).- Reiki, a Japanese alternative medicine, lacks scientific credibility and is outside Christian faith, making it unacceptable for Catholic health care institutions, the U.S. bishops’ conference stated.

On Saturday, the conference issued the “Guidelines for Evaluating Reiki as an Alternative Therapy,” developed by their committee on doctrine, headed by Bishop William Lori of Bridgeport, Connecticut, and approved by the administrative committee Friday.

The document notes that “the Church recognizes two kinds of healing: healing by divine grace and healing that utilizes the powers of nature,” which “are not mutually exclusive.”

Reiki, however, “finds no support either in the findings of natural science or in Christian belief,” it explained.

The guidelines note that this technique of healing “was invented in Japan in the late 1800s by Mikao Usui, who was studying Buddhist texts.”

The report continues: “According to Reiki teaching, illness is caused by some kind of disruption or imbalance in one’s ‘life energy.’ A Reiki practitioner effects healing by placing his or her hands in certain positions on the patient’s body in order to facilitate the flow of Reiki, the ‘universal life energy,’ from the Reiki practitioner to the patient.”

Spiritual healing

It further explains that the therapy has several aspects of a religion, being “described as a ’spiritual’ kind of healing,” with its own ethical precepts or “way of life.”

Reiki “has not been accepted by the scientific and medical communities as an effective therapy,” noted the guidelines. “Reputable scientific studies attesting to the efficacy of Reiki are lacking, as is a plausible scientific explanation as to how it could possibly be efficacious.”

Nor can faith be the basis of this therapy, the bishops affirmed, as Reiki is different than the “divine healing known by Christians.”

They explained, “The radical difference can be immediately seen in the fact that for the Reiki practitioner the healing power is at human disposal.” For Christians, they said, “access to divine healing is by prayer to Christ as Lord and Savior,” while Reiki is a technique passed from “master” to pupil, a method that will “reliably produce the anticipated results.”

Insoluble problems

The guidelines state: “For a Catholic to believe in Reiki therapy presents insoluble problems. In terms of caring for one’s physical health or the physical health of others, to employ a technique that has no scientific support — or even plausibility — is generally not prudent.”

On a spiritual level, the document states, “there are important dangers.” It explains: “To use Reiki one would have to accept at least in an implicit way central elements of the worldview that undergirds Reiki theory, elements that belong neither to Christian faith nor to natural science.

“Without justification either from Christian faith or natural science, however, a Catholic who puts his or her trust in Reiki would be operating in the realm of superstition, the no-man’s-land that is neither faith nor science.

“Superstition corrupts one’s worship of God by turning one’s religious feeling and practice in a false direction. While sometimes people fall into superstition through ignorance, it is the responsibility of all who teach in the name of the Church to eliminate such ignorance as much as possible.”

The document concludes, “Since Reiki therapy is not compatible with either Christian teaching or scientific evidence, it would be inappropriate for Catholic institutions, such as Catholic health care facilities and retreat centers, or persons representing the Church, such as Catholic chaplains, to promote or to provide support for Reiki therapy.”

— — —
On the Net:
Guidelines: http://www.usccb.org/dpp/doctrine.htm

Merkredo, la 13-a de Majo 2009 - Nia Sinjorino de Fatima

Apokalipso 21, 1-5.

Kaj mi vidis novan ĉielon kaj novan teron; ĉar la unua ĉielo kaj la unua tero forpasis; kaj la maro jam ne ekzistis. Kaj mi vidis la sanktan urbon, [...]]]> *ĈIUTAGA EVANGELIO*
Sinjoro, al kiu ni iru? Ci havas vortojn de eterna vivo (Joh 6, 68)

Merkredo, la 13-a de Majo 2009 - Nia Sinjorino de Fatima

Apokalipso 21, 1-5.

Kaj mi vidis novan ĉielon kaj novan teron; ĉar la unua ĉielo kaj la unua tero forpasis; kaj la maro jam ne ekzistis. Kaj mi vidis la sanktan urbon, novan Jerusalemon, malsuprenirantan el la ĉielo for de Dio, pretigitan kiel fianĉino, ornamita por sia edzo. Kaj mi aŭdis grandan voĉon el la trono, dirantan: «Jen la tabernaklo de Dio estas kun la homoj, kaj Li loĝos kun ili, kaj ili estos Liaj popoloj, kaj Dio mem estos kun ili kaj estos ilia Dio; kaj Li forviŝos ĉiun larmon el iliaj okuloj; kaj la morto jam ne ekzistos; ne plu ekzistos funebro, nek plorado, nek doloro; la unuaj aferoj forpasis». Kaj diris la Sidanto sur la trono: «Vidu, Mi faras ĉion nova». Kaj Li diris: «Skribu, ĉar tiuj vortoj estas fidelaj kaj veraj».

Judit 13, 18-19.

Kaj Uzija diris al ŝi: «Benata estas vi, filino mia, de Dio, la Plejaltulo, pli ol ĉiuj virinoj sur la tero. Kaj benata estas la Sinjoro, kiu kreis ĉielojn kaj teron, kaj kiu direktis vin en la detranĉado de la kapo al la gvidanto de niaj malamikoj. Ĉar ĝis eterne, dum homoj memoros pri la potenco de Dio, via fido je Dio ne estos forgesita».

Evangelio laŭ Sankta Mateo 12, 46-50.

Dum li ankoraŭ parolis al la homamasoj, jen lia patrino kaj liaj fratoj staris ekstere, dezirantaj paroli kun li. Kaj iu diris al li: «Jen via patrino kaj viaj fratoj staras ekstere, dezirantaj paroli kun vi». Sed li responde diris al tiu, kiu parolis al li: «Kiu estas mia patrino? kaj kiuj estas miaj fratoj?» Kaj etendinte la manon al siaj disĉiploj, li diris: «Jen mia patrino kaj miaj fratoj! Ĉar kiu ajn faros la volon de mia Patro, kiu estas en la ĉielo, tiu estas mia frato kaj mia fratino kaj mia patrino».

Komento al tiu Evangelio farita de:

Beata Tereza de Kalkuto (1910-1997), fondinto de Fratinoj Misiistinoj de l’ Karitato
“Io bela al Dio”

«Restu ĉe Mi, kiel Mi ĉe vi»

Ne eblas eldediĉi sin je la labora apostolado escepte se ni estas preĝaj animoj. Ni estu konsciaj esti unu kun Kristo, kiel Li estis konscia esti unu kun Lia Patro; nia agado ne estas vere apostola krom tiam, kiam ni permesas al Li labori en ni kaj per ni kun Lia potenco, Lia deziro kaj Lia amo. Ni devas atingi la sanktecon, ne por senti nin je sankteca stato, sed por ke Kristo povu plene vivi en ni. La tuta donaco de ni mem al la amo, fido, pureco, estas alligita al la servo al la malriĉuloj. Kiam ni estos lernintaj serĉi Dion kaj Lian volon, tiam niaj rilatoj kun la malriĉuloj fariĝos vojo de sankteco por ni kaj por la alia.

Amu preĝi: dum la tuta tago, spertu ofte la bezonon preĝi kaj enprenu la kutimon preĝi. La preĝo grandigas la koron ĝis la kapablo de tiu donaco kiun Dio faras al ni per Si mem. Petu kaj serĉu, kaj via koro larĝiĝos ĝis povi akcepti kaj konservi Lin interne de vi.

Ni fariĝu vera vinberbranĉo de Jesua vinberĝardeno, fruktodona vinberbranĉo. Pro tio, ni akceptu Jesuon en nia vivo tiel, kiel plaĉas al Li veni al ĝi:
kiel Vero, por esti dirata,
kiel Vivo, por esti vivata,
kiel Lumo, por esti lumigata,
kiel Amo, por esti amata,
kiel Vojo, por esti trairata,
kiel Ĝojo, por esti donata,
kiel Paco, por esti dissemata,
kiel Ofero, por esti oferata,
al niaj parencoj, al niaj proksimuloj kaj al niaj najbaroj.

*********************************

*EVANGELHO QUOTIDIANO*
Senhor, a quem iremos? Tu tens palavras de vida eterna. João 6, 68

Quarta-feira, dia 13 de Maio de 2009 - Nossa Senhora de Fátima

Livro do Apocalipse 21, 1-5.

Vi, então, um novo céu e uma nova terra, pois o primeiro céu e a primeira terra tinham desaparecido e o mar já não existia. E vi descer do céu, de junto de Deus, a cidade santa, a nova Jerusalém, já preparada, qual noiva adornada para o seu esposo. E ouvi uma voz potente que vinha do trono e dizia: «Esta é a morada de Deus entre os homens. Ele habitará com eles; eles serão o seu povo e o próprio Deus estará com eles e será o seu Deus. Ele enxugará todas as lágrimas dos seus olhos; e não haverá mais morte, nem luto, nem pranto, nem dor. Porque as primeiras coisas passaram.» O que estava sentado no trono afirmou: «Eu renovo todas as coisas.» E acrescentou: «Escreve, porque estas palavras são dignas de fé e verdadeiras.»

Judite 13, 18-19.

Uzias disse: «Bendita sejas tu, filha, pelo Deus altíssimo, mais do que todas as mulheres sobre a terra, e bendito seja o Senhor Deus, que criou os céus e a terra, Ele que te conduziu para cortares a cabeça do chefe dos nossos inimigos. A tua esperança não abandonará o coração dos homens, ao recordarem a força de Deus para sempre.

Evangelho segundo São Mateus 12, 46-50.

Estava Ele ainda a falar à multidão, quando apareceram sua mãe e seus irmãos, que, do lado de fora, procuravam falar-lhe. Disse-lhe alguém: «A tua mãe e os teus irmãos estão lá fora e querem falar-te.» Jesus respondeu ao que lhe falara: «Quem é a minha mãe e quem são os meus irmãos?» E, indicando com a mão os discípulos, acrescentou: «Aí estão minha mãe e meus irmãos; pois, todo aquele que fizer a vontade de meu Pai que está no Céu, esse é que é meu irmão, minha irmã e minha mãe.»

Comentário ao Evangelho do dia feito por :

Bem-aventurada Teresa de Calcutá (1910-1997), fundadora das Irmãs Missionárias da Caridade
“Algo de belo para Deus”

«Permanecei em Mim, como Eu em vós»

Não é possível comprometer-se no apostolado directo se não se é uma alma de oração. Estejamos conscientes de sermos um com Cristo, como Ele estava consciente de ser um com o Seu Pai; a nossa actividade não é verdadeiramente apostólica a não ser na medida em que O deixamos trabalhar em nós e através de nós com o Seu poder, o Seu desejo e o Seu amor. Devemos chegar à santidade, não para nos sentirmos em estado de santidade, mas para que Cristo possa plenamente viver em nós. O dom total de nós próprios ao amor, à fé, à pureza, está ligado ao serviço dos pobres. Quando tivermos aprendido a procurar a Deus e a Sua vontade, as nossas relações com os pobres tornar-se-ão um caminho de santificação para nós e para o outro.

Amai a oração: ao longo do dia, experimentai frequentemente a necessidade de rezar e tomai o hábito de rezar. A oração dilata o coração até à capacidade desse dom que Deus nos faz de Si mesmo. Pedi e procurai, e o vosso coração alargar-se-á até O poder acolher e guardar em vós.

Tornemo-nos um verdadeiro sarmento da vinha de Jesus, um sarmento que dá fruto. Por isso, aceitemos Jesus na nossa vida do modo que Lhe agrada vir a ela:
como Verdade, para ser dito,
como Vida, para ser vivido,
como Luz, para ser iluminado,
como Amor, para ser amado,
como Caminho, para ser seguido,
como Alegria, para ser dado,
como Paz, para ser espalhado,
como Sacrifício, para ser oferecido,
entre os nossos parentes, os nossos próximos e os nossos vizinhos.

Sankta Virgulino, en viaj gloroplenaj tagoj, ne forgesu la malĝojojn de la Tero. Ĵetu bonecan rigardon sur tiujn kiuj suferas, sur tiujn kiuj luktas kontraŭ la malfacilaĵoj kaj tiujn kiuj ne ĉesas malsekigi siajn lipojn je la amarecoj de tiu ĉi vivo. Kompatu tiujn kiuj reciproke sin amis kaj nun estas disigitaj! Kompatu la solecon de l’ koro! Kompatu [...]]]> Ne forgesu la malĝojojn de la Tero

Sankta Virgulino,
en viaj gloroplenaj tagoj,
ne forgesu la malĝojojn de la Tero.
Ĵetu bonecan rigardon
sur tiujn kiuj suferas,
sur tiujn kiuj luktas kontraŭ la malfacilaĵoj
kaj tiujn kiuj ne ĉesas malsekigi siajn lipojn
je la amarecoj de tiu ĉi vivo.
Kompatu tiujn kiuj reciproke sin amis kaj nun estas disigitaj!
Kompatu la solecon de l’ koro!
Kompatu nian fidon!
Kompatu tiujn kiuj estas karaj al ni!
Komaptu tiujn kiuj ploras, tiujn kiuj preĝas,
tiujn kiuj timas kaj hezitas!
Donu al ni ĉiuj la esperon kaj la pacon.
Amen.

Preĝo de Sankta Rita el Kasja

********************

Não esqueçais as tristezas da Terra

Virgem Santa,
em vossos dias gloriosos,
não esqueçais as tristezas da Terra.
Lançai um olhar de bondade
sobre aqueles que estão sofrendo,
sobre os que lutam contra as dificuldades
e que não cessam de umedecer seus lábios
nas amarguras desta vida.
Tende piedade daqueles que se amavam e que estão desunidos!
Tende piedade da solidão do coração!
Tende piedade da nossa fé!
Tende piedade daqueles que nos são caros!
Tende piedade daqueles que choram, daqueles que rezam,
daqueles que receiam e que oscilam!
Dai a todos nós a esperança e a paz.
Amém.

Oração de Santa Rita de Cássia

Queremos que abrace essa terra Por ela quem sente paixão Quem põe com carinho a semente Pra alimentar a nação

Amarelos são os campos floridos As faces agora rosadas Se o branco da paz se irradia Vitória das mãos calejadas

Queremos mais felicidades No céu [...]]]> Esse é o nosso país
Essa é a nossa bandeira
É por amor a essa pátria Brasil
Que a gente segue em fileira

Queremos que abrace essa terra
Por ela quem sente paixão
Quem põe com carinho a semente
Pra alimentar a nação

Amarelos são os campos floridos
As faces agora rosadas
Se o branco da paz se irradia
Vitória das mãos calejadas

Queremos mais felicidades
No céu deste olhar cor de anil
No verde esperança sem fogo
Bandeira que o povo assumiu

A ordem é ninguém passar fome
Progresso é o povo feliz
A reforma agrária é a volta
Do agricultor à raiz.

No último dia 4 de junho, o Senado Federal aprovou a MP 458/2009, já aprovada com alterações pela Câmara dos Deputados, e que agora vai à sanção [...]]]> A Coordenação Nacional da Comissão Pastoral da Terra, CPT, se junta ao clamor nacional diante de mais uma agressão ao patrimônio público, ao meio ambiente e à reforma agrária.

No último dia 4 de junho, o Senado Federal aprovou a MP 458/2009, já aprovada com alterações pela Câmara dos Deputados, e que agora vai à sanção presidencial. É a promoção da “farra da grilagem”, como se tem falado com muita propriedade.

Com o subterfúgio de regularização de áreas de posseiros, prevista na Constituição Federal, o governo federal, em 11 de fevereiro baixou a MP 458/2009 propondo a “regularização fundiária” das ocupações de terras públicas da União, na Amazônia Legal, até o limite de 1.500 hectares. Esta regularização abrange 67,4 milhões de hectares de terras públicas da União, ou seja, terras devolutas já arrecadadas pelo Estado e matriculadas nos registros públicos como terras públicas e que pela Constituição deveriam ser destinadas a programas de reforma agrária. Desta forma a Medida Provisória 458, agora às vésperas de ser transformada em lei, regulariza posses ilegais. Beneficia, sobretudo, pessoas que deveriam ser criminalmente processadas por usurparem áreas da reforma agrária, pois, de acordo com a Constituição, somente 7% da área ocupada por pequenas propriedades de até 100 hectares (55% do total das propriedades) seriam passiveis de regularização. Os movimentos sociais propuseram que a MP fosse retirada e em seu lugar se apresentasse um Projeto de Lei para que se pudesse ter tempo para um debate em profundidade do tema, levando em conta a função social da propriedade da terra. O Governo, entretanto, descartou qualquer discussão com os representantes dos trabalhadores do campo e da floresta.

Esta oficialização da grilagem da Amazônia está chamando a atenção de muitos pela semelhança com o momento histórico da nefasta Lei de Terras de 1850, elaborada pela elite latifundiária do Congresso do Império, sancionada por D. Pedro, privatizando as terras ocupadas. Hoje é um presidente republicano e ex-operário quem privatiza e entrega as terras da Amazônia às mesmas mãos que se tinham apoderado delas de forma ilegal e até criminosa.

Esta proposta de lei, que vai para a sanção do Presidente Lula, pavimenta o espaço para a expansão do latifúndio e do agronegócio na Amazônia, bem ao gosto dos ruralistas. Por isto não foi sem sentido a redução aprovada pela Câmara dos Deputados de dez para três anos no tempo em que as terras regularizadas não poderiam ser vendidas e a regularização de áreas para quem já possui outras propriedades e para pessoas jurídicas. Daqui a três anos nada impede que uma mesma pessoa ou empresa adquira novas propriedades, acumulando áreas sem qualquer limite de tamanho. Foi assim que aconteceu com as imensas propriedades que se formaram na Amazônia, algumas com mais de um milhão de hectares, beneficiadas com os projetos da Sudam.

Ironia do destino, Lula , que em 1998 afirmou que “se for eleito, resolverei o problema da reforma agrária, com uma canetada”, ao invés de executar a reforma agrária prometida, acabou com uma canetada propondo a legalização de 67 milhões de hectares de terras griladas na Amazônia, um bioma que no atual momento de crise climática mundial aguda grita por preservação para garantir a sobrevivência do planeta.

O mesmo presidente que, em entrevista à Revista Caros Amigos, em novembro de 2002 dizia: “Não se justifica num país, por maior que seja, ter alguém com 30 mil alqueires de terra! Dois milhões de hectares de terra! Isso não tem justificativa em lugar nenhum do mundo! Só no Brasil. Porque temos um presidente covarde, que fica na dependência de contemplar uma bancada ruralista a troco de alguns votos” acabou sendo o refém desta bancada, pior ainda, recorreu à senadora Kátia Abreu, baluarte da bancada ruralista, inimiga número um da reforma agrária, para a aprovação da medida no Senado. Já cedera à pressão dos ruralistas aprovando a Lei dos Transgênicos. Não atualizou os índices de produtividade estabelecidos há mais de 30 anos atrás, o que poderia possibilitar o acesso a novas áreas para reforma agrária. Não se empenhou na aprovação da proposta de emenda constitucional PEC 438/01 que expropria as áreas onde se flagre a exploração de trabalho escravo. Além disso, promoveu à condição de “heróis nacionais” os usineiros e definiu como empecilhos ao progresso as comunidades tradicionais, os ambientalistas e seus defensores.

Lula que, com o Programa Fome Zero, teve a oportunidade de realizar um amplo processo de reforma agrária, transformou-o, porém, em um cartão do Bolsa Família que a cada mês dá umas migalhas a quem poderia estar produzindo seu próprio alimento e contribuindo para alimentar a nação.

Os movimentos sociais do campo, inclusive a CPT, vem defendendo há anos, por uma questão de sabedoria e bom senso, um limite para a propriedade da terra em nosso País. Mas o que vemos é exatamente o contrário. Cresce a concentração de terras, enquanto que milhares de famílias continuam acampadas às margens das rodovias à espera de um assentamento que lhes dê dignidade e cidadania, pois, como bem afirmaram os bispos e pastores sinodais que subscreveram o documento Os pobres possuirão a terra “A política oficial do país subordina-se aos ditames implacáveis do sistema capitalista e apoia e estimula abertamente o agronegócio”.

Goiânia, 09 de junho de 2009.

Dom Ladislau Biernaski
Presidente da Comissão Pastoral da Terra (CPT)

Maiores informações:

Assessoria de Comunicação
Comissão Pastoral da Terra
Secretaria Nacional - Goiânia, Goiás.
Fone: 62 4008-6406/6412/6400
www.cptnacional.org.br

Dietrich Bonhoeffer (1906 – 1945)

La kongresa temo instigis min prezenti al vi Dietrich Bonhoeffer, martiro dum la hitlera reĝimo. Li estis germano, Berlinano kaj protestanto kiel mi, kiu hodiaŭ nur estas atestanto de rimarkinda atestinto. Des pli, ĉar en ADORU li estas honorigata [...]]]> 16‑a EKUMENA KONGRESO EN RIMINI (IT)
30.8. – 6.9.2003
“VI ESTOS MIAJ ATESTANTOJ”

Dietrich Bonhoeffer (1906 – 1945)

La kongresa temo instigis min prezenti al vi Dietrich Bonhoeffer, martiro dum la hitlera reĝimo. Li estis germano, Berlinano kaj protestanto kiel mi, kiu hodiaŭ nur estas atestanto de rimarkinda atestinto. Des pli, ĉar en ADORU li estas honorigata per la kanto 490, kiun tradukis Adolf Burkhardt.

La teksto estas parto de poemo, verkita en kela malliberejo en Berlino je la jarŝanĝo 1944/45, kiam li skribis leteron okaze de la patrina naskiĝtago ankaŭ al sia fianĉino. Tio estis 4 monatoj antaŭ sia mortigo kiam li havis 38 jarojn.

La versoj fariĝis por sennombraj homoj fonto de firma espero kaj konsolo. En ADORU mankas la unua kaj la kvina strofo de la poemo (kiu rilatas al la jarŝanĝo), kaj pro tio la kanto ankaŭ hodiaŭ povas peri ĝian sentempan mesaĝon.

Nun mi iomete skizos la biografion de Dietrich Bonhoeffer:

1906 – naskiĝis en Breslau kiel sesa el ok infanoj; la familio, en kiu Dietrich elkreskas, apartenas al la klera elito en la germana regno;

1923 – teologia studado en Tübingen, Romo kaj Berlino;

1928 – vikario en Barcelono;

1931 – studrestado en Nov‑Jorko, pastoro por studentoj en Berlino;

1933 – eksterlando‑pastoro en Londono kaj teologia konsilanto de la Ekumena Konsilantaro de la Eklezioj;

1935 – estro de la predikista seminario de la konfesanta eklezio en Finkenwalde apud Stettin;

1936 – nuligo de la instru‑permeso por Bonhoeffer;

1937 – fermo de la seminario pere de la “Gestapo” (sekreta ŝtata polico); daŭrigo kontraŭleĝa;

1940 – komenco de la konspira agado kiel kuriero de la rezist‑grupo en la hitlera organizo “defendo”;

1943 – aresto pro rezisto kontraŭ la naciisma reĝimo (18 monatojn en Berlin‑Tegel, 5 monatojn en la Gestapo‑kelo en Prinz‑Albrecht‑Str., 2 monatojn en la koncentrejo Buchenwald)

1945 – ekzekuto per ŝnurego en la koncentrejo Flossenbürg, kvar semajnojn antaŭ la senkondiĉa kapitulacio de Germanio.

Kial unuopaj kristanoj (apud sufiĉe multaj aliaj homoj) riskis ilian vivon protestante kontraŭ la hitlera reĝimo?

Post demokrata decido, Hitler kiel estro de la partio de la naciistoj pli kaj pli nuligis demokratajn principojn kaj diktatoriĝis. Li estis katolikdevena, tamen rasisto kaj komencis agadon kontraŭ la judoj. Preparante la agadon li provis elimini la proteston de la eklezioj:

* Kun la katolika eklezio li kontraktis konkordaton,

* Kun la protestanta eklezio li provis organizan ŝanĝon kaj inventis la eklezion de la “Germanaj Kristanoj”. El la ĝis tiama eklezio elkreskis la rezistanta “Konfesanta Eklezio”, al kiu ankaŭ apartenis Bonhoeffer.

En la unua tempo kaj ankaŭ jarojn pli poste de la naziista registraro Hitler estis entuziasme akceptita. Ankaŭ fare de la eklezioj. Kun la kreskanta influo de la Germanaj Kristanoj problemiĝis la sinteno al la judoj. La Germanaj Kristanoj kaj la Ŝtato postulis “germandevenan eklezion”. Bonhoeffer konkludis:

Eklezion, kiu malmembrigas judojn, oni devas forlasi. Germanismo aŭ kristanismo, oni ne povas samtempe esti kristano kaj naciisto. Diri tion, estis kontraŭŝtata kaj puninda.

Pastro kaj pastoroj devis jene ĵuri: “Mi ĵuras: Mi estos fidela kaj obeema al la regnestron de la germana regno Adolf Hitler, la leĝojn mi observos kaj plenumos miajn oficajn devojn ekzakte, kiel vere Dio helpas min.

Rifuzi tiun ĵuron havis konsekvencojn. Similis la konduto rilate al la saluto “Heil Hitler”. Bonhoeffer pledis por vera, konfesanta, sian Sinjoron sekvantan eklezion kontraŭ altrudanta eklezio, kiu malkonfesas sian Sinjoron pro populareco.

Por reliefigi la situacion en la jaro 1933, mi mencias Diservon en la katedralo de Magdeburgo, kie la altaron ĉirkaŭis “arbaron da flagoj kun hokkrucoj”.

Bonhoeffer je la sama tago predikis en Berlino: “Ni havas en la preĝejo nur unu altaron, tio estas la altaro de la Plejaltulo, [...] antaŭ Tiu, ĉiu kreaturo devas genuiĝi. Kiu alian volas, tiu restu ekstere, tiu ne povas esti kun ni en la domo de Dio. En la preĝejo ni ankaŭ nur havas unu ambonon, kaj de ĉi tiu ambono estas parolata la kredo al Dio kaj cetere pri neniu alia kredo aŭ bona volo.”

Multaj en la eklezioj tion ne same klare vidis. La Sankta Paŭlo en sia letero al la Romanoj en la 13-a ĉapitro skribis:

Ĉiu animo submetiĝu al la superaj aŭtoritatoj, ĉar ne ekzistas aŭtoritato, krom de Dio; kaj tiuj, kiuj ekzistas, estas starigitaj de Dio. Tiu do, kiu kontraŭstaras al aŭtoritato, rezistas al la ordono de Dio; kaj tiuj, kiuj rezistas, ricevos juĝon. Ĉar regantoj estas teruraĵo ne al la bona agado, sed al la malbona. Ĉu vi volas ne timi aŭtoritatulon? Faru bonon, kaj vi havos de li laŭdon; ĉar li estas la servanto de Dio al vi por bono. Sed timu, se vi faras malbonon; ĉar ne vane li portas la glavon, ĉar li estas la servanto de Dio, venĝanto pro la kolero kontraŭ tiu, kiu faras malbonon [...]

Inter 1933 kaj 1939 (komenco de la milito) Hitler havis la subtenon de la plimulto de la germanoj. En 1941 li komencis la finsolvon rilate la Judojn. Estis mortigitaj ankaŭ multaj fleghejmanoj kaj senvaloraj homoj, sed ĉifoje ankaŭ elstaraj eklezianoj protestis, parte sukcese. En 1942 Hitler atingis la kulminon de sia potenco kaj ĝis 1945 li respondecis la morton de 35 mlionoj da homoj.

La verko de Bonhoeffer same kiel lia ĉesigita vivo restis fragmento. Tamen li fariĝis unu de la grandaj instigantoj de la postmilita teologio kaj li ankaŭ ludas rolon en la liberigaj eklezioj kaj movadoj en Suda Afriko. Kaŭzo nelaste estas la fascina ligo inter vivo kaj penso. En lia vivo plastikiĝas lia penso, kaj en lia penso trabrilas signifo, kiu postvivas la aktualan historion.

Vivo kaj penso gajnis specialan aŭtoritaton per la martira morto. Baza penso de li estas la senkondiĉa sekvado de Jesuo Kristo kaj vivo laŭ la montprediko.

Bonhoeffer estis eklezi-kritika; spiritan parencecon li havas ekzemple kun Francisko el Assisi, Martin Luther kaj kun la frataro de Taizé. Dum la naziisma influado de la eklezioj li baldaŭ konstatas, kie staras la antikristo. Aliuloj ofte estas trompitaj per la maskiĝado de la malbono, kiu kirlis ĉiujn etikajn terminojn: La malbono montras sin en formo de la lumo, de la bonfaro, de la historia neceseco kaj de la sociala justeco.

Li ne kompromisis sed konstatis, ke enirinte malĝustan trajnon ne sufĉas, se oni nur en la flanka koridoro iras kontraŭ la veturdirekto. La instruo el la vivo kaj morto de Bonhoeffer malpli estu la imito, sed la sekvado de Jesuo.

La sekvanta elekto el liaj pensoj kontribuu al pli bona kompreno:

# Ne ekzistas vojo al paco sur la vojo de sekureco. Ĉar la pacon oni devas riski, ĝi estas la sola granda risko, kaj neniam estas sekurigebla. Paco estas la malo de sekureco.

# Libera respondeco baziĝas je Dio, kiu postulas la liberan kredo‑riskon de respondeca ago kaj kiu donas pardonon kaj konsolon al tiu, kiu pro tio fariĝas pekulo.

Ekzistas tri eblecoj de eklezia agado:

- Unue, la demandoj direktitaj al la ŝtato pri la legitima ŝtata karaktero de ĝia agado; tio estas la respondecigo de la ŝtato.

- Due, la servo por la viktimoj de ŝtata agado. La eklezio estas devoligita al la viktimoj de ĉiu sociordo, ankaŭ se ili ne apartenas al la kristana komunumo.

- La tria ebleco estas tia, ke oni ne nur bandaĝu la viktimojn sub la rado, sed mem haltigu la radon kaptante la radajn spokojn.

# Neniu homo konstruas la eklezion, sed sole Kristo. Kiu intencas konstrui eklezion, tiu certe jam komencis la verkon de la detruo.

# La Sinjoro de la tempoj estas Dio. La turnopunkto de la tempoj estas Kristo. La spirito de la nuna epoko estas la Sankta Spirito.

# La obeo montras al la homo, ke devas esti dirata al li, kio estas bona kaj kion Dio postulas de li; la libereco lasas al la homo fari la bonon mem.

# Eklezio kaj miseklezio ne povas havi komunecon.

# Nur kiu krias por judoj rajtas kanti gregoriane.

# Kio estas vivo kun Kristo? La eklezio devas ekzemple vivi ĝin.

# “Esti‑servemaj‑por‑aliuloj” estas la partoprenado je la estado de Jesuo.

# Jesuo ne vokas al nova religio; li vokas al la vivo.

# La homo estas vokita kunsuferi la suferon de Dio pro la sendia mondo. Ne la religia ago kreas kristanojn, sed la partoprenado je la suferoj de Dio dum la surtera vivo.

# La religieco kondukas la homon en sia mizero al la potenco de Dio en la mondo. La Biblio kondukas la homon al la senpotenco kaj la sufero de Dio; nur la suferanta Dio povas helpi.

# Kristana komuneco estas unu el la plej grandaj donacoj, kiujn Dio donas al ni.

Bonhoeffer multe predikis, prelegis kaj verkis librojn:

- Komuna vivo, Postsekvo

ambaŭ pri la Evangelia Eklezio dum la tempo de la Hitlera batalo kontraŭeklezia

- Rezisto kaj submeto al la sorto

Leteroj kaj notoj el la aresto

- Etiko

el la postlasaĵo, eldonita de Eberhard Behtge.

Okaze de ĉi tiu temo mi nepre menciu katolikan Berlinanon:

BERNHARD LICHTENBERG (1875 ‑ 1943)

Sacerdoto, ek de 1900 en Berlino. Li alimaniere ol Bonhoeffer rezistis. Post la transpreno de la regpotenco per la naziistoj li publike predikis kontraŭ faŝismo. En siaj predikoj li alvokis la kredantaron propeti por judoj kaj aliaj kaptitoj en la naziistaj malliberejoj.

1941: li publike protestis kontraŭ la eŭtanazia programo de la naziistoj.

23.10.1941: li estis arestita.

1942: sekvis juĝo pri aresto dujara en Berlin‑Tegel. Poste transporto al Dachau, survoje li mortis la 5.11.1943 (68‑jaraĝa).

Beatigo en 1996. Memorejo en la preĝejo Maria Regina Martyrum, centra loko de la germanaj katolikoj memori la viktomojn de la tria regno.

LA KANTO

1. Sub ŝirm’ mirinda de potencaj bonaj
l’estonton kun trankvil’ atendas ni.
apudas Di’ vespere kaj matene,
kaj ĉiun novan tagon sendas Li.

2. Se temp’ antaŭa plu turmenton donas,
se tag’ malbona premas per angor’,
la savon donu, kiun vi proponas,
ho Di’, por nia terurita kor’

3. Kaj se kalikon donas Vi amaran,
sufero‑plenan, pezan ĝis ekstrem’,
ni prenas ĝin el Via man’ amata
dankeme, fidoplene kaj sen trem’.

4. Se tamen Vi ankoraŭ donos ĝojon
pri tiu mond’ kaj ĝia brila sun’,
ni rememoros la iritan vojon;
nur Via estu nia vivo nun.

5. Dum ĉiu tera bruo iĝas febla,
por ni laŭtiĝu tiu plen‑sonor’
el via vasta mondo nevidebla,
akordoj ravaj de l’eterna ĥor’.

Dietrich Bonhoeffer

Ĉu la eklezioj sufiĉe kontraŭstaris? Legu la kulpokonfeson:

LA KULPOKONFESO DE STUTTGART

La KONSILANTARO DE LA PROTESTANTA EKLEZIO EN GERMANIO en sia kunsido je la 18‑a/19‑a de oktobro 1945 en Stuttgart, bonvenigas reprezentantojn de la EKUMENA KONSILANTARO DE EKLEZIOJ.

Ni estas dankaj pro tiu vizito tiom pli, ĉar ligas nin kun nia popolo ne nur granda komuneco de la suferoj, sed ankaŭ solidareco de kulpo.

Kun granda doloro ni diras: Fare de ni estis alportita senfina sufero super multaj popoloj kaj landoj. Kion ni ofte atestis en niaj paroĥoj, tion ni nun elparolas nome de la tuta eklezio: Dum multaj jaroj ni batalis nome de Jesuo Kristo kontraŭ tiu spirito, kiu en la naci-socialisma reĝimo de perforto trovis sian teruran esprimon; sed ni akuzas nin, ke ni ne konfesis pli kuraĝe, ne preĝis pli fidele, ne kredis pli gaje kaj ne amis pli arde.

Nun devas esti farita nova komenco en niaj eklezioj. Fonditaj sur la Sankta Skribo, kun tuta seriozeco direktitaj al la sola Sinjoro de la eklezio, ili komencas purigi sin de kredfremdaj influoj kaj ordigi sin mem. Ni esperas al la Dio de graco kaj kompatemo, ke Li uzos niajn ekleziojn kiel ilon kaj donos al ili plenpovon, proklami Sian Vorton kaj efektivigi obeon al Sia Volo ĉe ni mem kaj ĉe nia tuta popolo.

Plenigas nin kun profunda ĝojo, ke ni scias nin kore ligitaj kun la aliaj eklezioj de la ekumena komuneco pere de ĉi tiu nova komenco.

Ni esperas je Dio, ke per la komuna servo de la eklezioj la spirito de perforto kaj de venĝo, kiu hodiaŭ denove volas potenciĝi, en la tuta mondo estos bridita, kaj la spirito de la paco kaj de la amo ekregos, en kiu la turmentita homaro sole trovos resaniĝon. Tiel ni petas en horo, en kiu la tuta mondo bezonas novan komencon: Venu Kreanto Sankta Spirito.

Stuttgart, la 18-an /19-an de oktobro 1945

Kompilis:
Siegfried Krüger, DE

Maŝado de Asizo (Machado de Assis)

…Subite, Honorio rigardis la grundon kaj ekvidis monujon.

Malleviĝi, preni kaj teni ĝin estis kelksekunda tasko. Neniu lin vidis, escepte de viro, kiu estis ĉe la pordo de butiko, kaj, sen lin koni, diris al li ridante:

- Ho, se vi ne ĝin trovus; vi poreterne ĝin perdus.

- Jes ja, [...]]]> La Monujo

Maŝado de Asizo (Machado de Assis)

…Subite, Honorio rigardis la grundon kaj ekvidis monujon.

Malleviĝi, preni kaj teni ĝin estis kelksekunda tasko. Neniu lin vidis, escepte de viro, kiu estis ĉe la pordo de butiko, kaj, sen lin koni, diris al li ridante:

- Ho, se vi ne ĝin trovus; vi poreterne ĝin perdus.

- Jes ja, konsentis Honorio hontanta.

Por taksi la favorecon de ĉi monujo, oni bezonas scii, ke Honorio morgaŭ devas pagi ŝuldon, kvarcent kaj kelkajn mil-rejsojn, kaj la monujo estis plenplena. La ŝuldo ne ŝajnas altvalora por homo de sama situacio kiel Honorio, kiu advokatas; sed ĉiuj kvantoj estas grandaj aŭ malgrandaj, laŭ la cirkonstancoj, kaj ĉi tiuj ne povus esti pli malbonaj por li. Familiaj elspezoj troaj, unue pro servoj al parencoj, poste por kontentigi la edzinon, kiun la soleco ĉiam tedis; balo iufoje, vespermanĝo alifoje, ĉapeloj, ventumiloj, tiom da aliaj aferoj, ke ne plu estis rimedo krom iom post iom konsumi la estontecon.

Ŝuldantiĝis. Unue de la fakturoj de butikoj kaj magazenoj; poste li prunteprenis, ducent de iu, tricent de alia, kvincent de tria, kaj ĉio kostkreskante, kaj baloj okazante, kaj vespermanĝojn ĝuante, kvazaŭ senfina vortico, kavego.

- Al Vi nun estas bone, ĉu ne? lastatempe estis lin demandanta Gustavo C…, advokato kaj intimulo de la familio.

- Nun jes, mensogis Honorio.

La vero estas, ke al li estis malbone. Malmultaj aferoj, de malgranda sumo, kaj maldiligentaj reprezentitoj; domaĝege li ĵus perdis proceson, al kiu li esperis fortege. Ne nur ricevis malmulton, sed eĉ ŝajnas, ke ĝi fortiris de li iom el lia jura reputacio; iel ajn, aferoj kiuj ŝimis en la ĵurnaloj.

S-ino Amelia nenion sciis; li nenion raportis al sia edzino, ĉu bonaj ĉu malbonaj negocoj. Al neniu li ion raportis. Li ŝajnigis esti tiel ĝoja kvazaŭ li naĝus sur maro de prospero. Kiam Gustavo, kiu ĉiunokte iris al lia hejmo, kutime parolis unu aŭ du ŝercojn, li tiam respondis per tri kaj kvar; kaj poste li iris aŭskulti pecojn de germana muziko, kiujn S-ino Amelia tre bone ludis per piano, kaj kiujn Gustavo aŭskultis kun neesprimebla plezuro, aŭ ili ludis kartojn, aŭ nur babilis pri politiko.

Iutage, la edzino trovis lin kisadanta la filinon, kvar-aĝa infano, kaj vidis liajn malsekajn okulojn; ŝi miregis, kaj lin demandis, kio okazas.

- Nenio, nenio.

Oni komprenas, ke estis la timo pri la estonteco kaj la teruro pri la mizero.

Sed la esperoj tamen ĉiam revenis facile. La penso, ke pli bonaj tagoj ja revenos, tuj donis al li komforton por batali. Li estis je aĝo de tridek-kvar jaroj; estis la principo de la kariero: ĉiuj principoj malfacilas. Kaj daŭre laboras, atendas, elspezas, petas fide aŭ: prunte, por pagi malbone, kaj je malbonaj horoj.

La hodiaŭa urĝa ŝuldo estas damnindaj kvarcent kaj kelkaj mil-rejsoj je kaleŝoj. Neniam la fakturo tiel malfruis, nek tiel kreskis, kiel nun; kaj, rigore, la kreditoro lin ne mort-minacis per tranĉilo sur lia brusto; sed diris hodiaŭ al li acidajn vortojn, kun malbona gesto, kaj Honorio volas pagi al li ja hodiaŭ. Estis la kvina posttagmeze.

Li tiam memoris iri al iu aĝiotisto, sed revenis sen riski peti ion de li. Nur post sin tredi sur la Asemblea Strato li ekvidis la monujon sur la grundo, prenis kaj enpoŝigis ĝin, kaj vojiris.

Dum la unuaj minutoj, Honorio nenion pensis; nur iris, iris, iris, ĝis la Placo de la Karioka. Sur la Placo li haltis kelkajn momentojn, - sin tredis poste sur la Strato de la Karioka, sed tuj revenis, kaj eniris Urugvajanan Straton. Senkonscie, iom poste li sin trovis sur la Placo de S-ta Francisko de Paŭla; kaj, krome, nescie, eniris Kafejon. Petis ion kaj apogis sin je la muro, rigardante eksteren. Timis malfermi la monujon; eble li ne trovos ion, nur paperojn kaj senvalorajn por li. Samtempe, kaj tiu estis la ĉefkialo de la pripensoj, la konscienco lin demandis, ĉu li povus uzi la monon, kiun li trovus. Ne lin demandis kun nescia karaktero, sed ja kun ironia kaj riproĉa esprimo. Ĉu li povus fruktuzi la monon, kaj pagi la ŝuldon per ĝi?

Jen la afero. La konscienco ĵus lin diris, ke li ne povus, ke li devus kunpreni la monujon al policejo, aŭ ĝin anonci; sed tuj post kiam ĝi al li diris tion, tiam ekaperis la nuntempaj angoroj, kaj ili allogegis lin, kaj invitadis lin pagi al la kaleŝejo. Ili eĉ lin diris ke, se li perdintus ĝin, neniu ĝin donus al li; tia ruza konsilo lin kuraĝigis.

Ĉio ĉi okazis antaŭ ol malfermi la monujon. Li ĝin elpoŝigis, finfine, sed timege, preskaŭ sekrete; malfermis ĝin, kaj ektremiĝis. Estis mono, multe da mono; li ne kalkulis, sed vidis du monbiletojn de ducent mil-rejsoj, kelkaj de kvindek kaj de dudek; kapkalkulis ĉirkaŭ sepcent mil-rejsojn aŭ plu; minimume, sescent. La ŝuldo finiĝus; kelkaj urĝaj elspezoj malaperus. Honorio havis tentojn fermi la okulojn, ekkuri al la kaleŝejo, pagi, kaj, post kiam la ŝuldo estas pagita, adiaŭ; li repaciĝos interne. Fermis la monujon, kaj timante ĝin perdi, reenpoŝigis ŝin.

Sed tuj poste li ĝin elpoŝigis denove, kaj ĝin malfermis, volante kalkuli la sumon. Kial kalkuli? Ĉu ĝi estas lia? Finfine li sin venkis kaj kalkulis: la sumo estis sepcent kaj tridek mil-rejsoj. Honorio ekfrostotremis.

Tion neniu vidis, neniu sciis; eble tio povus esti hazardaĵo, lia bona sorto, anĝelo… Honorio veis pro sia nekredo je la anĝeloj…

Sed kial li ne devus ilin kredi? Kaj rerigardis al la mono, pririgardis, igis ĝin flui sur la manoj; poste, decidis la malsamon – ne uzi la trovitaĵon, ĝin redoni.

Ĝin redoni al kiu? Li tiam komencis vidi, ĉu estis ia signo en la monujo.

“Se estos nomo, ajn indiko, mi ne povos eluzi la monon”, li pensis.

Li esploregis la monujajn poŝetojn. Trovis leterojn, kiujn li ne malfermis, falditajn leteretojn, kiujn li ne legis, kaj finfine vizitkarton; legis la nomon; ĝi estis de Gustavo. Sed do, la monujo?… Pririgardis ĝin ekstere, kaj ĝi ŝajnis al li efektive de lia amiko. Rerigardis internen; trovis aliajn du kartojn, aliajn tri, aliajn kvin. Ne eblis dubi; ja estas de lia amiko.

La eltrovo malĝojigis lin. Li ne povus ekposedi la monon, sen praktiki agon nelican, kaj, tiukaze, dolorigan al sia koro ĉar ĝi estis malprofita al amiko. La tuta kastelo konstruita falruiniĝis kvazaŭ karto-kastelo. Li trinkis la lastan guton de kafo , sen rimarki, ke ĝi estis malvarma. Eliris, kaj nur tiam rimarkis, ke preskaŭ estis nokto. Piediris hejmen. Ŝajne la neceseco ankoraŭ lin donis du puŝojn, sed li rezistis.

“Paciencon, li sin diris; morgaŭ mi vidos, kion mi povos fari.”

Atinginte la domon, jam tie li ekvidis Gustavon, iom maltrankvila kaj eĉ S-ino Amelia ankaŭ aspektis same. Eniris ridante, kaj demandis la amikon, ĉu io mankis al li.

— Nenio.

— Nenio?

— Kial?

— Metu la manon en la poŝon; nenio mankas al vi?

— Mankas al mi la monujo, diris Gustavo sen meti la manon en la poŝon.

— Ĉu vi scias, kiu ĝin trovis?

— Trovis ĝin mi, diris Honorio donante ĝin al li.

Gustavo ĝin prenis trorapideme, kaj malfide rigardis al la amikon. Tia rigardo estis laŭ Honorio kvazaŭ stileto-frapo; post tiom da bataloj kontraŭ la neceseco, ĝi estis trista premio. Honorio ridetis amare; kaj, ĉar la alia lin demandis, kie li ĝin trovis, li donis la ĝustajn klarigojn.

— Sed vi rekonis ĝin?

— Ne; mi trovis viajn vizitkartojn.

Honorio sin turnis, kaj iris ŝanĝi la tualeton por la vespermanĝo.

Tiam Gustavo tiris denove la monujon, malfermis ĝin, iris al unu el la poŝetoj, prenis unu el la leteretoj, kiujn la alia ne volis malfermi nek legi, kaj etendis ĝin al S-ino Amelia, kiu, angore kaj tremante, disŝiris ĝin je tridek mil eroj: ĝi estis amo-letereto.

FINO

Marto - 2008

Retpaĝo raportas katolikan sperton pri la pandemio

De Genevieve Pollock

KAMPALA, Ugando, la 25-a de marto 2009 (Zenit.org) - La direktoro de afrika centro por trakti malsanulojn je AIDS subtenas la vortojn de Papo Benedikto la 16-a pri la malefikeco de kondomoj dum la batalo kontraŭ la disvastiĝo de [...]]]> Aktivulo kontraŭ-AIDS-a diras ke Afrikanoj ne bezonas kondomojn

Retpaĝo raportas katolikan sperton pri la pandemio

De Genevieve Pollock

KAMPALA, Ugando, la 25-a de marto 2009 (Zenit.org) - La direktoro de afrika centro por trakti malsanulojn je AIDS subtenas la vortojn de Papo Benedikto la 16-a pri la malefikeco de kondomoj dum la batalo kontraŭ la disvastiĝo de tiu malsano.

Rose Busingye, kiu estras “Meeting Point Kampala” - centro en Kampala por la suferantoj de AIDS kiu zorgas pri 4000 homoj ĉiutage - respondis pri la Papaj vortoj kaj la publikaj kritikoj kiujn li ricevis.

Dum intervjuo publikigita rete la 20-an de marto en “Il Sussidario”, Busingye diris, ke “tiuj, kiuj kontribuas al la polemiko pri la Papa opinio devas entute kompreni, ke la vera problemo je la AIDS-disvastiĝo ne estas la kondomoj; paroli pri tio signifas halti ĉe la rezultoj kaj neniam atingi la kaŭzon de tiu problemo.”

“Ĉe la radiko de disvastiĝo de HIV-viruso,” ŝi klarigis, “estas sinteno, estas viv-maniero.” Ŝi daŭris, “Kaj do ni ne povas forgesi, ke la plej grava bezono estas zorgi pri la homoj kiuj jam ricevis la malsanon kaj al kiuj la kondomoj estas senutilaj.”

Por montri ekzemplon pri la kutima manko je kompreno pri la situacio en Afriko, Busingye rakontis pri grupo de ĵurnalistoj kiuj venis por raporti la agojn de “Meeting Point”. Vidinte la kondiĉon de virinoj infektitaj de HIV-viruso, ili emociiĝis. Ili decidis esti utilaj kaj fari ion favore al la virinoj: ili donacis po unu skatoleton da kondomoj al ĉiu virino.

Vidante tiun agon - la direktoro raportis - unu el la virinoj ĉe la centro, Jovine, rigardis ilin kaj diris: “Mia edzo estas mortonta kaj mi havas ses infanojn kiuj baldaŭ estos orfoj. Por kio taŭgas tiuj skatoloj kiuj vi donacas al mi?”

“Tiu virino kaj multaj aliaj en simila situacio bezonas,” Busingye asertis, “havi iun, kiu rigardas ilin kaj diras: ‘Virino, ne ploru!’”

“Estas absurde,” ŝi aldonis, “provi respondi al ŝia bezono per skatolo da kondomoj, kaj la absurdeco estas ne kompreni, ke homo estas amo kaj sento.”

Realaj solvoj

Parolante pri homoj kiuj povus disvastigi la malsanon per seksumo kun aliaj, Busingye klarigis: “AIDS estas problemo simila al ĉiu problemo en la vivo kaj ne povas esti simpligita al unu kaŭzo. Ni bezonas komenci ekde la fakto, ke devas ekzisti edukado pri viv-maniero kaj seksa sinteno, interalie.”

Ŝi diris, ke en la nuna situacio en Afriko la uzado de kondomoj “povas aspekti iom ridinda” ĉar, antaŭ ol uzi ilin, oni devas unue lavi siajn manojn, konservi ilin malproksime de polvo kaj en speciala temperaturo — ĉio, laŭ Busingye diris, estas tre malfacila por fari laŭ virinoj kiujn ŝi prizorgas.

Tial, ŝi asertis, multaj kiuj parolas pri uzado de kondomoj en Afriko faras tion sen la plej malgranda kono pri la problemo kaj la kondiĉoj de tiu kontinento.

Pro tio, ŝi diris, la Papaj frazoj kaŭzis malgrandan polemikon en Afriko.

“La Papo,” Busingye emfazis, “faras nenion malsaman ol defendi kaj subteni ĝuste tion, kio estos utila por helpi tiujn homojn: fortikigi la signifon de la vivo kaj la dignecon de la homo.”

Ŝi daŭris: “La atakantoj de la Papo havas interesojn por defendi, sed la Papo ne havas tiajn interesojn: li interesiĝas pri ni, kaj li interesiĝas.”

“Li ne estas tiuj, kiuj instalas ter-bombojn por eksplodigi niajn infanojn, niaj infanoj kiuj fariĝis soldatoj, kiuj estis amputitaj, sen oreloj, sen buŝoj, sen salivumi: kaj, kion ni devas doni al ili ? kondomojn ?”

“Kiam okazis popol-murdo en Ruando antaŭ kelkaj jaroj, ĉiuj sidiĝis kaj spektis. Proksime al ni ekzistas vilaĝeto, kiu povus esti protektita, kaj nenio estis farita.

“Miaj parencoj estis tie, kaj ĉiuj ili mortis malhumane. Neniu prizorgis, kaj nun ili venas ĉi tien kun kondomoj.”

Memorante, ke malario mortigas pli da homoj ol AIDS, Busingye demandis: “Kial ili ne donacas al ni aspirinojn kaj kontraŭ-malarian kuracilojn ?”

Ŝi rimarkis, ke ekzistas metodo kiu funkcias kaj malgrandigis la disvatiĝon de AIDS en Ugando de 18% el la popolo al 3% kaj “oni devas fari ĝin tiamaniere, ke la homoj sentu sin prizorgataj.” Ŝi konkludis, “Ni rigardas tion ĉi tie ĉe ‘Meeting Point’: kiam la homoj alvenas ĉi tien, tiam ili ne volas foriri.”

Ŝanĝo

Nova retpaĝo prezentas videojn kiuj montras la lukton kontraŭ AIDS per katolika vidpunkto. “Metanoia Media”, produktinto de venkinta video “Sowing in Tears” (Semante kun Larmoj) kaj ties sekvo “The Change Is On” (La ŝanĝo okazas), lanĉis la retpaĝon lastvendrede por doni malsaman opinion pri la Papaj vortoj pri kondomoj. “The Change Is On” prezentas unikajn eventojn kaj atestojn de aktivuloj por abstino kaj Katolikaj aktivuloj kontraŭ AIDS en Sud-Afriko kaj Ugando. Ĝi dokumentigas iliajn sukcesojn kaj la defiantajn aferojn kiujn ili spertas dum la lukto kontraŭ tiu pandemio.

Norman Servais, ĉefo de Sud-Afrika kompanio de produkado, diris al ZENIT: “Mia lando, laŭ vi mem scias, estas la AIDS-ĉefurbo de la mondo, pro tio oni parolu al ni pri kondomoj laŭ sia volo, kaj ni rakontos al oni ke ili ne estas la respondo !”

Episkopo Hugh Slattery de Tzaneen, Sud-Afriko, petis la videojn kiel parton de projekto por lukti kontraŭ HIV/AIDS per vera katolika maniero.

En intervjuo kun ZENIT, Episkopo Slattery diris, ke la celo de dua video, finita lastjare, estas montri, ke “abstino antaŭ geedziĝo kaj fideleco en geedziĝo rapide haltigos la disvastiĝon de AIDS.”

Tria filmo nomita “Called to Care” (Alvokitaj por Prizorgi), temos pri “zorgo pri la malsanoj, la mortantaj kaj la georfoj pro AIDS”, kaj kvara video, aperonta ne post ĉi tiu jaro, montros “geedziĝon kaj familion kiel la realan solvon al la pandemio de AIDS.”

— — —

Rete:
Retpaĝo de Video (angla lingvo): www.catholicportal.co.za/AIDS/The_Change_Is_On.htm

En retpaĝo de ZENIT:
Intervjuo kun Episkopo Slattery: www.zenit.org/article-21446?l=english

********************

ZE09032508 - 2009-03-25 - Permalink: http://www.zenit.org/article-25480?l=english

AIDS Worker Says Africans Don’t Need Condoms

Web Site Documents Catholic Approach to Pandemic

By Genevieve Pollock

KAMPALA, Uganda, MARCH 25, 2009 (Zenit.org).- The director of an African AIDS care center is supporting Benedict XVI’s words about the ineffectiveness of condoms in the struggle against the spread of the disease.

Rose Busingye, who directs Meeting Point Kampala, a center in Kampala for those suffering from AIDS, and cares for about 4,000 people a day, responded to the Pope’s words and the public criticism he received.

In an interview published online March 20 by Il Sussidario, Busingye said that “those who contribute to the polemics over the Pope’s statements must in reality understand that the true problem in the spread of AIDS in Africa is not condoms; talking about this would be to stop at the consequences and never go to the origin of the problem.”

“At the root of the spread of HIV,” she explained, “there is a behavior, there is a way of being.” She added, “And then let’s not forget that the great emergency is to take care of the people who have already contracted the disease and for whom condoms are useless.”

Offering an example of the occasional lack of comprehension of the situation in Africa, Busingye spoke about a group of journalists who had come to report on the activities of Meeting Point. Seeing the condition of the HIV-positive women, they were moved. They decided to make themselves useful and do something for the women: they gave them a small box of condoms.

Seeing this, the director reported, one of the women at the center, Jovine, looked at them and said: “My husband is dying and I have six children who will soon be orphans. What use are these boxes you are giving me?”

“What that woman and many other women like her need,” Busingye affirmed, “is to have someone who looks at them and says: ‘Woman, don’t cry!’”

“It is absurd,” she added, “to try to respond to her need with a box of condoms, and the absurdity is in not seeing that man is love, and affectivity.”

Real solutions

Speaking about persons who could spread the disease by having relations with others, Busingye explained: “AIDS is a problem like every other problem in life that cannot be reduced to one cause. We need to begin from the fact that there needs to be education, even in living and sexuality.”

She said that in the current situation in Africa the use of condoms “can seem a bit ridiculous” since before using them one must first wash their hands, keep all dust away and store them at a certain temperature — all things which Busingye said are rather difficult for the women she cares for to do.

Thus, she asserted, many who talk about using condoms in Africa do so without the slightest knowledge of the problem and the conditions of the continent.

Because of this, she observed, the Pope’s statements caused little controversy in Africa itself.

“The Pope,” Busingye emphasized, “is doing nothing else but defending and supporting precisely that which will be useful for helping these people: affirming the meaning of life and the dignity of the human being.”

She continued: “Those who attack him have interests to defend, but the Pope has no such interests: he is concerned about us, and he is concerned about Africa.

“He is not the one, who is bringing mines to blow up our children, our children who become soldiers, who become amputees, without ears, without mouths, unable to swallow saliva: and what should we give them, condoms?

“When a few years ago there was genocide in Rwanda, everyone stood by and watched. Nearby there is a tiny town, which could have been protected, and no one did anything.

“My relatives were there, and they all died in an inhumane way. No one cared, and now they are coming here with condoms.”

Pointing out that malaria kills more people than AIDS, Busingye asked: “Why don’t they bring us aspirin and anti-malaria medicine?”

She stated that there is a method that works and that caused a reduction in the spread of AIDS in Uganda from 18% of the population to 3% and “it is to do it in a way that makes the people feel cared for.” She concluded, “We see it here at Meeting Point: when the people come here, they don’t want to leave.”

Change

A new Web site offers videos that document the fight against AIDS from a Catholic perspective. Metanoia Media, producer of the award-winning video “Sowing in Tears” and its follow-up, “The Change Is On,” released the site last Friday to give a different perspective on the Pope’s words about condoms. “The Change Is On” features unique footage and testimonies of abstinence activists and Catholic AIDS workers in South Africa and Uganda. It documents their successes and the challenging issues they face in the fight against the pandemic.

Norman Servais, head of the South African production company, told ZENIT: “My country, as you know, is the AIDS capital of the world, so speak to us about condoms if you like and we’ll tell you that they are not the answer!”

Bishop Hugh Slattery of Tzaneen, South Africa, commissioned the videos as part of a program to respond to HIV/AIDS in an authentically Catholic way.

In an interview with ZENIT, Bishop Slattery said that the aim of the second video, completed last year, is to show that “abstinence before marriage and fidelity within marriage will quickly stop the spread of AIDS.”

A third production entitled “Called to Care”, will deal with “caring for the sick, the dying, and the AIDS orphans,” and a fourth video, due for release later this year, will show “marriage and family as the real solution to the AIDS pandemic.”

— — —

On the Net:
Video Web site: http://www.catholicportal.co.za/AIDS/The_Change_Is_On.htm

On ZENIT’s Web page:
Bishop Slattery’s interview: http://www.zenit.org/article-21446?l=english

Antônio Iraildo Alves de Brito, SSP

Dum nia vivo ni kutime pli petas ol dankas. Ni same kutimas rigardi fikse nur la mankojn de aliaj kaj forgesi ties kvalitojn. La hodiaŭa liturgio sugestas al ni aliajn sintenojn. La donacemo estas unu el ili.

Ŝajnas eĉ strange paroli pri donacemo dum estas kutime [...]]]> LAVI INTER NI LA PIEDOJN

Antônio Iraildo Alves de Brito, SSP

Dum nia vivo ni kutime pli petas ol dankas. Ni same kutimas rigardi fikse nur la mankojn de aliaj kaj forgesi ties kvalitojn. La hodiaŭa liturgio sugestas al ni aliajn sintenojn. La donacemo estas unu el ili.

Ŝajnas eĉ strange paroli pri donacemo dum estas kutime diri: “Ĉio havas sian prezon”. La leciono de Piedlavo, male, nin instruas agi seninterese. Per tiu gesto, Jesuo revoluciigas tiaman kutimon: servanto aŭ disĉiplo havis la devon lavi la piedojn respektive de sia sinjoro kaj majstro. Fakte, la logiko de la Dia Regno ne estas egala al la logiko de mondaj potenculoj. Eble pro tio estas tiom malfacile kompreni kaj, plie, vivi la mesaĝon de Kristo.

Estas malfacile sed ne maleble. Ni ĝin travivas ofte. Ĝi estas rilata al malgrandaj ĉiutagaj agoj kiuj estas tre donacemaj kaj pro tio ni ne perceptas: bon-matena saluto, rideto, brakumo, aŭskultemo, silento antaŭ okazo je kiu la vorto estas senbezona (ekzemple: malsano, doloro, morto). La donacemo ne atendas pagon, pro tio ĝi estas tiom alta.

Malgraŭ ŝajni nekredeblaj, gestoj tiel malgrandaj kiel tiuj markas nian ekziston. Se ni atentas la komentojn diritaj post unu homo mortas, ni rimarkos, ke tiuj komentoj rakontas tiajn gestojn.

La grandaj agoj eniras la formalajn paroladojn, ne la parolojn kiuj naskiĝis el la koro: “Iam li pretigis tian teon al ni”; “Ŝi nin akceptis tre bone, kuiris bonegan manĝaĵon”; “Li ĉiam estis preta helpi”; “Ŝi estis bonkora persono”. Simile aperas aliaj multaj paroloj.

Ĉi-sence, mediti pri la Piedlavo signifas pensi pri niaj eŭkaristiaj gestoj. Hodiaŭ estas la eŭkaristia tago: dankesprimo, profunda, pura kaj daŭra pro la ricevitaj gracoj. La eŭkaristia komunio transpasas la murojn de preĝejo, de domo, de sankta ejo. Ne ekzistas unu eŭkaristio en la preĝejo kaj alia en la socia vivo, ĝi estas io nedividebla dum la vivo. Tiu estas la plej grava leciono pri la donacemo kiu proksimigas la ĝojon de la Regno.

Kiu lernas tiun lecionon ne restas senmove antaŭ mondo avida je mono, violenta kaj aroga. Lavi la piedojn unu al la aliaj signifas vivi nian alvokiĝon kundividi la panon de l’ vivo, de l’ tablo, de l’ beleco, de l’ amo. Ĉio estas Dia graco!

Dimanĉa liturgia faldfolio “O Domingo”, jaro 34-a, n-ro 17, la 09-a de aprilo 2009

********************************

LAVAR OS PÉS UNS DOS OUTROS

Antônio Iraildo Alves de Brito, SSP

Na vida costumamos mais pedir do que agradecer. Temos igualmente a mania de fixar o olhar apenas nos defeitos dos outros e esquecer as qualidades. A liturgia de hoje nos sugere outras atitudes. A gratuidade é uma delas.

Pode até parecer estranho falar de gratuidade quando é comum dizer: “Tudo tem seu preço”. A lição do Lava-pés, ao contrário, ensina-nos a agir desinteressadamente. Com esse gesto, Jesus revoluciona uma ordem vigente: o servo ou o discípulo é que tinham a obrigação de lavar os pés do senhor e do mestre. De fato, a lógica do Reino de Deus não se iguala à lógica dos poderosos do mundo. Por isso, talvez, seja tão difícil compreender e, mais ainda, viver a mensagem de Cristo.

É difícil, mas não impossível. Nós a vivenciamos com freqüência. Ela tem a ver com pequenas ações cotidianas que, de tão gratuitas, nem percebemos, como um bom-dia, um sorriso, um abraço, uma atitude de escuta, um silêncio diante de uma situação em que a palavra é dispensável, por exemplo na doença, na dor, na morte. A gratuidade não espera nada em troca, daí a sua grandeza.

E, por incrível que pareça, são pequenos gestos assim que marcam a nossa existência. Se prestarmos atenção nos comentários emitidos quando uma pessoa morre, veremos que geralmente relatam gestos desse tipo.

Os grandes feitos entram nos discursos formais, não nas conversas nascidas do coração: “Um dia ele fez aquele chá para nós”; “Ela nos recebeu muito bem, preparou uma comida tão deliciosa”; “Estava sempre disposto a ajudar”; “Era uma pessoa de bom coração”. E assim teríamos outras tantas falas.

Nesse sentido, meditar sobre o lava-pés é pensar em nossos gestos eucarísticos. Hoje é o dia da eucaristia: ação de graças, ato de profundo agradecimento, de pura e permanente gratidão. O ato da comunhão eucarística ultrapassa as paredes da igreja, da casa, do espaço sagrado. Não há uma eucaristia na igreja e outra na vida social, ela é algo contínuo na vida. É a lição por excelência da gratuidade que antecipa a alegria do Reino.

Quem aprende essa lição não se conforma a um mundo ganancioso, violento e prepotente. Lavar os pés uns dos outros é viver nossa vocação para a partilha do pão da vida, da mesa, da beleza, do amor. Tudo é graça de Deus.

Folheto dominical O Domingo, ano 34, nº 17, remessa V, dia 09/04/2009

Mardo, la 03-a de Februaro 2009, 4-a semajno de Ordinara Tempo

Sankta Johano Krisostomo : «Kial vi tumultas kaj ploras? la infanino ne mortis, sed dormas.»

Letero al la Hebreoj 12, 1-4

Tial ankaŭ ni, havante ĉirkaŭ ni tian nubegon da atestantoj, formetu [...]]]> ĈIUTAGA EVANGELIO
“Sinjoro, al kiu ni iru? vi havas la vortojn de eterna vivo.” (Joh 6, 68)

Mardo, la 03-a de Februaro 2009, 4-a semajno de Ordinara Tempo

Sankta Johano Krisostomo : «Kial vi tumultas kaj ploras? la infanino ne mortis, sed dormas.»

Letero al la Hebreoj 12, 1-4

Tial ankaŭ ni, havante ĉirkaŭ ni tian nubegon da atestantoj, formetu ĉion pezan kaj la pekon embarasantan, kaj persiste kuru la kuradon antaŭ ni metitan, direktante la rigardon al la aŭtoro kaj perfektiganto de la fido, Jesuo, kiu, pro la ĝojo antaŭ li metita, suferis la krucon, malestimante honton, kaj sidiĝis dekstre de la trono de Dio. Ĉar pripensu tiun, kiu suferis tian kontraŭdiradon de pekuloj kontraŭ li, por ke vi ne laciĝu kaj ne malfortiĝu en viaj spiritoj. Vi ankoraŭ ne kontraŭstaris ĝis sango, batalante kontraŭ peko.

Psalmo 22(21), 25-27.29-31

25 Vin mi gloros en granda komunumo; Mi plenumos miajn promesojn antaŭ Liaj respektantoj.
26 La humiluloj manĝu kaj satiĝu, Gloru la Eternulon Liaj serĉantoj; Via koro vivu eterne.
27 Rememoros kaj revenos al la Eternulo ĉiuj finoj de la mondo; Kaj kliniĝos antaŭ Vi ĉiuj popolaj familioj.
29 Manĝos kaj kliniĝos ĉiuj grasuloj de la tero; Antaŭ Li genufleksos ĉiuj forirantaj al la tombo Kaj nepovantaj konservi sian animon viva.
30 Naskotaro Lin servos; Oni predikos pri mia Sinjoro al la estonta generacio.
31 Al naskota popolo oni venos kaj predikos Pri Lia justeco kaj pri Liaj faroj.

Evangelio laŭ Sankta Marko 5, 21-43

Kaj kiam Jesuo retransiris en la ŝipeto al la alia bordo, granda homamaso kolektiĝis al li; kaj li estis apud la maro. Kaj venis unu el la sinagogestroj, nomata Jairo, kaj ekvidinte lin, falis antaŭ liaj piedoj, kaj insiste lin petegis, dirante: “Mia filineto estas en lasta ekstremo; venu do kaj metu viajn manojn sur ŝin, por ke ŝi saviĝu kaj vivu”. Kaj li iris kun li, kaj granda homamaso sekvis lin kaj premis lin. Kaj virino, kiu jam dek du jarojn havis sangofluon, kaj multe suferis pro multaj kuracistoj, kaj elspezis sian tutan havon, kaj estis neniel helpita, sed kontraŭe eĉ pli malsaniĝis, aŭdinte pri Jesuo, venis en la homamaso malantaŭ lin, kaj tuŝis lian mantelon. Ĉar ŝi diris: ‘Se mi nur tuŝos lian mantelon, mi estos sanigita’. Kaj tuj la fonto de ŝia sango sekiĝis, kaj ŝi korpe sentis, ke ŝi resaniĝis el sia malsano. Kaj Jesuo, tuj sentante en si, ke la potenco eliris, turnis sin en la homamaso, kaj diris: “Kiu tuŝis mian veston?” Kaj liaj disĉiploj diris al li: “Vi vidas la homamason, premantan vin, kaj ĉu vi diras: Kiu min tuŝis?” Kaj li ĉirkaŭrigardis, por vidi tiun, kiu tion faris. Sed la virino, timigita kaj tremanta, sciante, kio fariĝis al ŝi, venis kaj falis antaŭ li, kaj diris al li la tutan veron. Kaj li diris al ŝi: “Filino, via fido vin savis; iru en paco, kaj estu sana el via malsano”. Dum li ankoraŭ parolis, oni venis el la domo de la sinagogestro, dirante: “Via filino mortis; kial vi ankoraŭ ĝenas la instruiston?” Sed Jesuo, ne atentante la parolon diritan, diris al la sinagogestro: “Ne timu, nur kredu”. Kaj li ne permesis al iu sekvi kun li, krom Petro kaj Jakobo, kaj Johano, frato de Jakobo. Kaj ili venis al la domo de la sinagogestro, kaj li vidis tumulton, kaj homojn plorantajn kaj funebre ĝemantajn. Kaj enirinte, li diris al ili: “Kial vi tumultas kaj ploras? la infanino ne mortis, sed dormas”. Kaj ili mokridis lin. Tamen, foriginte ĉiujn, li kondukis la patron de la infanino kaj la patrinon, kaj tiujn, kiuj estis kun li, kaj eniris tien, kie estis la infanino. Kaj preninte la manon de la infanino, li diris al ŝi: “Talita kumi”; tio estas: “Knabineto, mi diras al vi: Leviĝu”. Kaj tuj leviĝis la knabineto kaj piediris; ĉar ŝi estis dekdujara. Kaj ili miris kun granda mirego. Kaj li severe admonis ilin, ke neniu sciiĝu pri tio; kaj li ordonis doni al ŝi manĝi.

Komento pri la ĉi-taga Evangelio farite de :

Sankta Johano Krisostomo (ĉ. 345-407), pastro en Antiokio kaj, poste, Episkopo de Konstantinoplo, Doktoro de la Eklezio. Homilioj pri Sankta Mateo, n-ro 31, 1-3 (trad. Véricel, La Komentita Evangelio, paĝoj 155-156)

«Kial vi tumultas kaj ploras? la infanino ne mortis, sed dormas.»

«Atinginte la domon de sinagoga estro, li trovis grandan tumulton kaj homojn plorantaj kaj funebre ĝemantaj. Enirinte, li diris al ili : «Kial vi tumultas kaj ploras? la infanino ne mortis, sed dormas.» Sed ili mokridis lin. Tiele nin Jesuo instruas ne timi la morton, ĉar ne estas vera morto: de tiam ĝis eterne, ne estas io pli ol dormo. Kaj, ĉar Li mem mortos, Li pretigas siajn disĉiplojn, resurektante aliajn homojn por ke ĉiuj fidu je Li kaj ne surpriziĝu okaze de Lia morto. Ĉar, ekde la alveno de Kristo, la morto fariĝis nur dormo.

Tamen ili mokridis Lin; sed Li ne atentis pri tia manko de fido je la miraklo kiun li estis faronta; Li ne fermis iliajn ridetojn por ke tiuj samaj ridetoj, same kiel la flutoj kaj aliaj preparaĵoj, tre evidentigu la morton de tiu knabino. Tiam, rigardante la muzikistojn kaj la homamason, Jesuo forigis ĉiujn; kaj li faris la miraklon antaŭ ŝiaj gepatroj [...], kvazaŭ Li ŝin vekas de la dormo [...].

Kompreneble, nun, la morto jam ne estas io pli ol dormo; hodiaŭe tiu estas vero pli brila ol la suno. «Sed klarigu al mi, kial Jesuo ne resurektis mian filon?» Nun ne, sed Li resurektos lin en pli granda gloro. Ĉar tiu ĉi knabineto, kiun Li alvokis al la vivo, mortis denove, dum via filo restos senmorta tiam, kiam Kristo resurektos lin. Do, neniu ploru nek ĝemu nek kritiku la verkon de Kristo, ĉar Li venkis la morton. Kial vi elverŝas senutilajn larmojn? La morto fariĝis dormo: kial tumulti kaj plori?

Lia Eminenco Dom Geraldo Majella – Kardinalo Ĉefepiskopo de Salvador, Bahia

Jesuo resurektis kaj tuj serĉis la apostolojn por ke ili ne dubu pri Lia dieco kaj kredu je la resurekto. Sen trumpetoj nek lukso, Li eniras fermitan domon, kie ili kunvenis pro timo je la aŭtoritatuloj. La saluto estas simpla: “La [...]]]> MISIISTOJ POR LA PACO

Lia Eminenco Dom Geraldo Majella – Kardinalo Ĉefepiskopo de Salvador, Bahia

Jesuo resurektis kaj tuj serĉis la apostolojn por ke ili ne dubu pri Lia dieco kaj kredu je la resurekto. Sen trumpetoj nek lukso, Li eniras fermitan domon, kie ili kunvenis pro timo je la aŭtoritatuloj. La saluto estas simpla: “La paco estu kun vi”. Li insistas: “La paco estu kun vi” kaj daŭras: “Kiel la Patro min sendis, tiel mi ankaŭ sendas vin”. La paco estas, do, la unua donaco de la Resurektinta al la tiamaj apostoloj kaj al la disĉiploj de ĉiuj jarcentoj, kiujn Li ankaŭ sendas kiel misiistojn por la paco.

Ni travivas tagojn maltrankvilajn pro la violento, kiu minacas ĉiujn brazilanojn kaj sangumas la teron de tiu ĉi lando, baptita komence de sia koloniiĝo kiel Lando de Sankta Kruco. Inter ĉefurboj kaj kampoj, inter maro kaj montoj, nur unu deziro ekzistas, la sama krio aŭskulteblas: ni volas pacon!

Ni - kristanoj, sekvantoj de Jesuo, alvokitaj de Li kaj motivitaj de Eklezio por daŭre pripensi, dum ĉi tiu jaro, pri nia alvokiĝo esti misiistoj - ne povas resti neŭtralaj antaŭ la violento, kiu estas kaŭzanta multajn dolorojn kaj funebron. Kun la kreemo de Sankta Spirito, kiu gvidas niajn agojn, ni serĉu inter la ambigueco kaj defioj de la societo vojon kapabla mildigi la homajn streĉojn kaj serenigi la korojn, por ke ni ĉiuj estu misiistoj por la paco kaj la vivo en mondo kie ankaŭ estas plantitaj la lolo de l’ maljusteco kaj la semoj de l’ morto.

“Klare fundamentitaj sur la kredo je Jesuo Kristo kaj malfermitaj al la dialogo je espero kaj karitato, ni klopodos promocii la liberecon kaj dignecon de l’ popoloj, kunlabori por la bono al ĉiuj kaj la civitana sento, superi la violenton, inkluzive la violenton kaŭzita de religioj kaj, en ĉio menciita, labori por la paco kaj la vivo.” (Ĝeneralaj Direktoj de Evangeliiza Agado de la Eklezio en Brazilo 2008-2010, 169).

Dimanĉa liturgia faldfolio “O Domingo”, jaro 34-a, n-ro 21, la 19-a de aprilo 2009

**********************************

MISSIONÁRIOS DA PAZ

Dom Geraldo Majella – Cardeal Arcebispo de Salvador

Jesus ressuscitou e logo procurou os apóstolos para que eles não duvidassem da sua divindade e acreditassem na ressurreição. Sem nenhum batedor à frente nem cortejo de acompanhamento, entra num ambiente fechado onde aqueles se reuniam com medo das autoridades. A saudação é simples: “A paz esteja convosco”. Insiste: “A paz esteja convosco” e continua: “Assim como o Pai me enviou, eu também vos envio”. A paz é, portanto, o primeiro dom do Ressuscitado aos apóstolos do seu tempo e aos discípulos de todos os séculos, que ele também envia como missionários da paz.

Vivemos dias de muita intranqüilidade por conta da violência que ameaça todos os brasileiros e está regando com sangue o chão deste país, batizado, no princípio de sua colonização, como Terra de Santa Cruz. Das capitais ao interior, do mar às montanhas, um único anseio existe, o mesmo grito se escuta: queremos paz !

Nós, cristãos, seguidores de Jesus, convocados por Ele e motivados pela Igreja para refletirmos mais, durante esse ano, sobre a nossa vocação de missionários, não podemos permanecer indiferentes à violência, que tem causado tantas dores e tanto luto. Com a criatividade do Espírito que orienta nossa ação, vamos buscar, entre as contradições e os desafios da sociedade, um caminho capaz de aliviar as tensões humanas e tornar serenos os corações, para que sejamos todos missionários da paz e da vida num mundo onde também estão plantados o joio da injustiça e as sementes da morte.

“Alicerçados claramente na fé em Jesus Cristo e abertos ao diálogo na esperança e na caridade, buscaremos promover a liberdade e a dignidade dos povos, colaborar para o bem comum e o senso de cidadania, superar a violência, inclusive a que é motivada religiosamente e, em tudo isso, trabalhar pela paz e pela vida.” (Diretrizes Gerais da Ação Evangelizadora da Igreja no Brasil 2008-2010, 169).

Folheto dominical O Domingo, ano 34, nº 21, remessa VI, dia 19/04/2009

Antônio Iraildo Alves de Brito, SSP

Tiu ĉi Internacia Tago de la Virino, krom esti momento por celebro, estas ankaŭ tago por pridiskuti kaj interŝanĝi pensojn pri la luktoj, venkoj kaj, super ĉio, la graveco de virina rolo hodiaŭe. Ĝi estas oportuna tago por koni plu la verajn heroojn de [...]]]> MEMORE DE VIRINOJ DE NIA TERO

Antônio Iraildo Alves de Brito, SSP

Tiu ĉi Internacia Tago de la Virino, krom esti momento por celebro, estas ankaŭ tago por pridiskuti kaj interŝanĝi pensojn pri la luktoj, venkoj kaj, super ĉio, la graveco de virina rolo hodiaŭe. Ĝi estas oportuna tago por koni plu la verajn heroojn de nia historio: la virinoj kiuj vivas kaj tiuj kiuj faris de sia vivo plenan sindonon al la lukto por plenpleneca vivo. Pro tio, ni memoras ĉi tie tri virinojn kiuj defiis la timon kaj alfrontis kuraĝe la mortajn strukturojn kiujn la posedantoj de grandaj bienoj en Brazilo kreis.

Margarida Maria Alves, el ŝtato Paraíba, naskiĝis en 1933 kaj estis mortigita en la 12-a de aŭgusto 1983. Ŝi kutime diris, ke “pli bonas morti dum lukto ol morti pro malsato”. Ŝia konstanta lukto por la bazaj rajtoj de kampaj laboristoj starigis koleregon de kelkaj riĉaj posedantoj de grandaj bienoj en Paraíba. Pro tio ŝi estis persekutita. Sed ne nur persekutita: per pafoj mortigita. Ŝi mortis antaŭ sia domo en urbo Alagoa Grande, antaŭ siaj edzo kaj du filoj.

Roseli Nunes, el ŝtato Rio Grande do Sul, naskiĝis en 1954 kaj mortigita je aĝo de 33 jaroj. Deveninta de indiĝenoj kaj ter-kultivantoj, ŝi sciis la valoron de la tero. Luktis por justa divido de teroj, partoprenante en la petadoj de kamparanoj kaj instigante ilian organiziĝon. Mortis en Sarandi, en la 31-a de marto 1987, subpremita de kamiono krime ŝoforita kontraŭ viroj kaj virinoj kiuj protestis en nacia ŝoseo BR-386 kontraŭ la politiko pri tero de la registaro. Ŝi estis patrino de tri filoj.

Dorothy Stang (1931 – 2005), usonano, fratino. En 1966 translokiĝis al Brazilo, kie ŝi dediĉis sin al la lukto kun kaj por la malriĉuloj. Kiel profetino, ŝi estis virino kun fortaj vorto kaj ago. Alfrontis kun fido kaj kuraĝo la trompistojn je tero kaj estis aktiva voĉo je defendo de etaj ter-kulturistoj de urbo Anapu, ŝtato Pará. Pro tio ŝi estis kruele mortigita la 12-an de februaro 2005 per ses pafoj je ordono de lokaj ter-trompistoj kaj ligno-vendistoj.

Tiuj ĉi tri herooj de nia tero daŭre vivas ĉe la lukto obstina de ĉiuj nekonataj virinoj, en kampoj kaj malriĉaj partoj de grandaj urboj. Ŝiaj historioj estu ekzemploj al ni pri kuraĝa atesto de amo al la vivo. Ke la krimuloj estu punitaj. Gratulojn al vi, virinoj !

Dimanĉa liturgia faldfolio “O Domingo”, jaro 34-a, n-ro 12, la 08-a de marto 2009

*************************************************

EM MEMÓRIA DAS MULHERES DA TERRA

Antônio Iraildo Alves de Brito, SSP

Este dia internacional da mulher, além de ser um momento de comemoração, é um dia para debates e trocas de idéias sobre lutas, conquistas e, sobretudo, a importância do papel da mulher hoje. É oportunidade para conhecer mais as verdadeiras heroínas da história: as vivas e as que fizeram de sua existência uma entrega total à causa da vida em plenitude. Assim, lembramos aqui três delas que desafiaram o medo e enfrentaram com coragem as estruturas de morte criadas pelos grandes proprietários de terra no Brasil.

Margarida Maria Alves, paraibana, nascida em 1933 e morta em 12 de agosto de 1983. Ela dizia ser “melhor morrer na luta do que morrer de fome”. Sua bandeira de luta pelos direitos básicos dos trabalhadores rurais causou a fúria de alguns ricos proprietários da Paraíba. Por isso foi perseguida. Mas não só: assassinaram-na a tiro. Morreu na frente de casa, em Alagoa Grande – PB, diante do marido e dos dois filhos.

Roseli Nunes, gaúcha, nascida em 1954 e morta aos 33 anos. Descendente de índios e colonos, sabia o valor da terra. Lutou por uma reforma agrária justa, participando das reivindicações dos camponeses e camponesas e incentivando sua organização. Morreu em Sarandi – RS, em 31 de março de 1987, atropelada por um caminhão lançado contra homens e mulheres que protestavam, na BR-386, contra a política agrária do governo. Era mãe de três filhos.

Dorothy Stang (1931 – 2005), norte-americana, freira. Em 1966 mudou-se para o Brasil, onde se dedicou à luta com e pelos pobres. Como profetisa, foi mulher da palavra e do gesto. Enfrentou com fé e coragem os grileiros e foi uma voz em defesa dos pequenos agricultores em Anapu, Pará. Por isso foi brutalmente assassinada em 12 de fevereiro de 2005, com seis tiros, a mando de grileiros e madeireiros da região.

Essas três heroínas da terra continuam vivas na luta resistente de todas as mulheres anônimas, no campo e nas favelas das grandes cidades do país. Suas histórias sejam exemplos para nós de testemunho corajoso por amor à vida. Que os criminosos sejam punidos. Parabéns a você, mulher !

Folheto dominical O Domingo, ano 34, nº 12, remessa III, dia 08/03/2009

Vivu la Vivon. La vivo estas oportunaĵo, eluzu ĝin. La vivo estas belaĵo, miru ĝin. La vivo estas feliĉaĵo, gustumu ĝin. La vivo estas sonĝo, realigu ĝin. La vivo estas defio, alfrontu ĝin. La vivo estas devo, plenumu ĝin. La vivo estas ludo, ludu ĝin. La vivo estas karega, zorgu pri ĝi. La vivo estas riĉaĵo, konservu ĝin. La vivo estas amo, elĝuu ĝin. La [...]]]>

Artikolo 1-a Estas dekretite, ke nun estas valora la vero, Nun estas valora la vivo, Kaj kun manoj alligitaj, Ni marŝos ĉiuj por la vera vivo.

Artikolo 2-a Estas dekretite, ke ĉiuj tagoj de la semajno, Inkluzive de la mardoj plej grizaj, Rajtas fariĝi dimanĉaj matenoj.

Artikolo 3-a Estas dekretite, ke ekde nun Estos heliantoj sur ĉiuj fenestroj, Ke la heliantoj [...]]]> LA STATUTOJ DE LA HOMO
(Institucia Ago Poreterna)

Artikolo 1-a
Estas dekretite, ke nun estas valora la vero,
Nun estas valora la vivo,
Kaj kun manoj alligitaj,
Ni marŝos ĉiuj por la vera vivo.

Artikolo 2-a
Estas dekretite, ke ĉiuj tagoj de la semajno,
Inkluzive de la mardoj plej grizaj,
Rajtas fariĝi dimanĉaj matenoj.

Artikolo 3-a
Estas dekretite, ke ekde nun
Estos heliantoj sur ĉiuj fenestroj,
Ke la heliantoj rajtos
Malfermiĝi sub la ombro
Kaj ke la fenestroj restu, la tutan tagon,
Malfermitaj al la verdo kie la espero kreskas.

Artikolo 4-a
Estas dekretite ke la homo
Ne plu bezonos
Pridubi la homon.
Ke la homo fidos la homon
Kiel la palmarbo fidas la venton,
Kiel la vento fidas la aeron,
Kiel la aero fidas la bluan kampon de la ĉielo.

Sola Paragrafo:
La homo fidos la homon
Kiel knabo fidas alian knabon.

Artikolo 5-a
Estas dekretite ke la homoj
Estas liberaj je la jugo mensogo.
Ne plu oni bezonos uzi
La kirasojn de silento
Nek la armilaron de vortoj.
La homo sidiĝos ĉe la tablo
Kun puraj okuloj
Ĉar la veron oni ekservos
Antaŭ ol la deserto.

Artikolo 6-a
Estas starigita, por dek jarcentoj,
La praktiko sonĝita de profeto Jesaja,
Kaj la Lupo kaj la ŝafido paŝtos kune
Kaj la ambaŭa manĝaĵo aŭrore gustos.

Artikolo 7-a
Per neforigebla dekreto estas starigita
La poreterna regno de justeco kaj klareco,
Kaj la ĝojo estos donacema flago
Poreterne etendita en la popola animo.

Artikolo 8-a
Estas dekretite ke la plej granda doloro
Ĉiam estis kaj ĉiam estos
Ne povi doni amon al la amato
Kaj ne povi scii ke ja la akvo
Donas al la planto la miraklon floron.

Artikolo 9-a
Estas permesite ke la ĉiutaga pano
Havu je la homo la signon de sia ŝvito.
Sed, super ĉio, havu ĉiam
La varman guston de la tenereco.

Artikolo 10-a
Estas permesite al ajn homo,
Iam ajn dum la vivo,
Uzi blankan veston.

Artikolo 11-a
Estas dekretite, kiel difino,
Ke la homo estas kreaĵo kiu amas
Kaj pro tio ĝi estas bela,
Multe pli ol la matena stelo.

Artikolo 12-a
Estas dekretite ke nenio estos devigata
Nek malpermesata,
Ĉio estos permesata,
Inkluzive de ludi kun la rinoceroj
Kaj promeni dum la vesperoj
Kun grandega begonio ĉe la jak-poŝo.

Sola Paragrafo:
Nur estas malpermesite:
ami sen amo.

Artikolo 13-a
Estas dekretite ke la mono
Ne plu povos aĉeti
La sunon de venontaj matenoj.
Eligita de la granda kesto da timoj,
La mono fariĝos frata glavo
Por defendi la rajton kanti
Kaj la feston de alveninta tago.

Artikolo fina
Estas malpermesite uzi la vorton libereco,
Kiun oni forpelos de la vortaroj
Kaj de la trompema ĝangalo ĉe la buŝoj.
Ekde ĉi tiam
La libereco estos io viva kaj travidebla
Kiel fajro aŭ rivero,
Kaj ĝia loĝejo ĉiam estos
La homa koro.

Thiago de Mello
Santiago de Ĉilio, 1977

Amadeu Thiago de Mello (Barreirinha, naskiĝinta en la 30a de marto 1926), estas brazila poeto.

Devenis de ŝtato Amazonas kaj estas unu el la poetoj plej influaj kaj respektataj en Brazilo, rekonata kiel ikono de regiona beletro.

Liaj verkoj estis tradukitaj al pli ol tridek lingvoj. Arestita dum la armea diktaturo en Brazilo

(1964-1985), li ekziliĝis en Ĉilio, kaj trovis en Pablo Neruda dumvivan amikon kaj kunlaboranton. Unu tradukis la verkon de alia kaj Neruda verkis eseojn pri la amiko.

En la ekzilo, li loĝis en Argentino, Ĉilio, Portugalujo, Francujo, Germanio. Post la finiĝo de la diktaturo, li revenis al sia devena urbeto, Barreirinha, kie li vivas ĝis nun.

Lia plej konata poezio estas ”La Statutoj de la Homo”, kie la poeto atentigas la legantojn pri la simplaj valoroj de la homa naturo per versoj formale plastaj. Lia libro ”Poezio Alligita al Mia kaj Via Vivo” rezultis, en 1975 - ankoraŭ dum la diktaturo -, en premio koncedita de San-Paŭla Asocio de Arto-Kritikistoj kaj igis lin mondfama kiel intelektulo dediĉita al la lukto por Homaj Rajtoj.

Omaĝe al lia 80-jariĝo, kiu okazis en 2006, oni lanĉis per eldonejo Karmim la celebran KD-on ”La Kreo de la Mondo”, kiu enhavas poeziojn kiujn li produktis dum la antaŭaj 55 jaroj, deklamitaj de li mem kaj muzikumitaj de lia frato, la muzikisto Gaudêncio Thiago de Mello.

Liaj verkoj :

=== Poezio ===

*Silêncio e Palavra (Silento kaj Vorto), 1951
*Narciso Cego (Blinda Narcizo), 1952
*A Lenda da Rosa (La Legendo de la Rozo), 1956
*Faz Escuro, mas eu Canto (Estas Malhele sed Mi Kantas), 1965
*A Canção do Amor Armado (La Kanzono de Amo Armita), 1966
*Poesia comprometida com a minha e a tua vida (Poezio Alligita al Mia kaj Via Vivo), 1975
*Os Estatutos do Homem (La Statutoj de la Homo), 1977
*Horóscopo para os que estão Vivos (Horoskopo por la Vivantoj), 1984
*Mormaço na Floresta (Nubvarmeco en la Arbaro), 1984
*Vento Geral – Poesia 1951-1981 (Ĝenerala Vento - Poezio 1951-1981), 1981
*Num Campo de Margaridas (En Lekanto-Kampo), 1986
*De uma Vez por Todas (Unu Fojon por Eterne), 1996

=== Prozo ===

*A Estrela da Manhã (La Matena Stelo), 1968;
*Arte e Ciência de Empinar Papagaio (Arto kaj Scienco Suprenigi Kajton), 1983
*Manaus, Amor e Memória (Manaus, Amo kaj Memoro), 1984
*Amazonas, Pátria da Água (Amazonas, Akvo-Lando), 1991
*Amazônia — A Menina dos Olhos do Mundo (Amazonio - La Iriso de la Mondo), 1992
*O Povo sabe o que Diz (La Popolo Scias Kion Diras), 1993
*Borges na Luz de Borges (Borĝes en la Lumo de Borĝes), 1993

Ligiloj :
* www.revista.agulha.nom.br/tmello.html
* www.karmim.com

Stratoj kaj butikoj de etaj kaj grandaj urboj atestas tian spirit-staton: ili estas plenplenaj, fakte kongestaj. [...]]]> Ekzistas iom da eŭforio en la etoso, ĉefe de la urboj. Oni ne bezonas multe da cerbumo por noti, ke, proksime de jarfino, ĉio verŝajne ĥaosiĝis. Kvazaŭ finiĝis io, kio pasis rapide, kaj restas nur kelkaj minutoj por ĝui ĝin.

Stratoj kaj butikoj de etaj kaj grandaj urboj atestas tian spirit-staton: ili estas plenplenaj, fakte kongestaj. Estas bruo intensa kaj ekscesa, homoj sin tuŝantaj unuj kontraŭ la aliaj (sen noti sin reciproke), diskurado, multe da diskurado. Kiucele? Neniu sin demandas. Ni nur obeas al la ordoj de nevidebla sinjoro nome konsumo. Sed la konsumo estas necesa, laŭ ies argumento. Jes, ja, ni ne vivas sen konsumi. Kun ĝi la ekonomio kreskas, la nombro da oficoj pligrandiĝas. Kaj, laŭ aliaj, ankaŭ la mem-estimo. Nun oni parolas eĉ pri respondeca konsumo.

Tamen, diigi ĝin estas granda danĝero. La nuntempa diraĵo “mi konsumas, do mi ekzistas” povas neniigi la sencon de homa vivo, igante la homon aĵo, forĵetebla objekto, kaj sekve krei grandajn problemojn al la planedo. Tio jam estas realaĵo.

La ĉefa problemo temas pri la kritikema sinteno antaŭ la eksteraj insistoj de la merkato en ĉi tiu jartempo. La vitraĵoj kaj la plej diversaj anoncoj aperadas tiel kiel sfinksoj kun siaj enigmoj: “Deĉifru min aŭ mi manĝos vin!” Eble estas komforte ne pensi, ne klopodi kompreni tion, kio okazas. Sed povas esti tragika la obeo al ordonoj kelkfoje kaŝitaj en frazoj kiel: “Ni ne vendas produktojn sed sonĝojn”. Kiajn sonĝojn oni proponas al ni? Kritiki por ne esti manĝita estas parto de nia viglado. Se ne, la Advento ne lasos markojn, ĝi pasos nur kiel plia tempo de Eklezio sen ajn rilato kun la mondaj defioj. Kaj tie ekstere, ja nun, produkto eble estas anstataŭinta Jesuon.

Jes, doni kaj ricevi donacojn estas laŭdinda. Kaj gravas, ke ni impulsu la ĝojon - en maniero, tamen, vera kaj simpla. Ni devas impulsi la ĝojon, kiu ne alkroĉiĝas al simplaj socialaj formalaĵoj, nek maldormigas la malriĉan patron de familio kiu ne povas aĉeti la donacon al la filo sed faras tion pro la insisto de TV-prezentistoj kvankam li devas multe ŝuldiĝi.

Ke la Sinjoro nin helpu vivi bone kaj kun okuloj tre malfermitaj ĉi tiun tempon, atendante la grandan tagon.

Antonio Iraildo Alves de Brito, ssp
Decembro 2008

Bonan legadon

Amike, Vitor Luiz

«LI ESTAS DIO NE DE MORTINTOJ, [...]]]> Sube eblas legi du artikolojn tradukitajn de mi el la portugala - «LI ESTAS DIO NE DE MORTINTOJ, SED DE LA VIVANTOJ» kaj «PIEDOJ SUR TERO KAJ RIGARDO AL LA ETERNO» -, ambaŭ pri la subjekto ‘morto kaj resurekto’, kiu estas ofta en kristanaj pripensoj.

Amike,
Vitor Luiz

«LI ESTAS DIO NE DE MORTINTOJ, SED DE LA VIVANTOJ»

Sankta Justino (ĉ. 100-160), filozofo, martiro - Traktato pri la Resurekto, 8

La karno estas kara al la okuloj de Dio, kiu ĝin preferas inter ĉiuj Siaj verkoj; estas, tial, kompreneble ke Li savos ĝin. […] Ĉu ne estus absurda, ke la aĵo tiom zorge kreita, tio kio la Kreinto konsideras pli karan ol la aliaj, ke tio reneniiĝus?

Kiam skulptisto aŭ pentristo deziras, ke ties verkoj daŭre ekzistu por servi al ilia gloro, tiam ili riparas la bildojn kiam ĝi estas damaĝitaj. Ĉu Dio volus vidi Sian bonon, Sian verkon, reneniiĝi, ne plu ekzisti? Ni do nomos «konstruisto de senutilaĵo» tiun, kiu konstruus domon por detrui ĝin poste, aŭ kiu lasus ĝin detruiĝi dum eblus rekonstrui ĝin. Same, ĉu ni ne akuzus Dion krei la karnon senutile? Tamen ne, la Senmortulo ne agas tiel; kiu estas, de eterne, la Spirito de la universo, tiu ne povas esti senprudenta! [...] Ververe, Dio alvokis la karnon releviĝi kaj promesis al ĝi la eternan vivon.

Ĉar kie ajn oni anoncas la bonan novaĵon savo de la homo, tie oni anoncas tion ankaŭ al la karno. Efektive, kio estas la homo krom vivanto kun inteligento, kun animo kaj korpo? Ĉu la homo estas farita nur de animo? Ne, temas pri la animo de homo. Ĉu ni nomus «homo» la korpon? Ne, ni diras, ke temas pri korpo de homo. Tiel, se neniu el tiuj izolaj elementoj estas la homo, do ja la unuiĝon de tiuj du ni nomas «homo». Nu, Dio alvokis la tutan homon al la vivo kaj releviĝo; Li ne alvokis nur parton de li, Li alvokis la tutan homon, tio estas, la animon kaj la korpon. Tial, ĉu ne estus absurde, ke unu el ili estus savita kaj la alia ne, konsiderante ke ambaŭ ekzistas laŭ kaj en la sama realeco?

(Tiu teksto estas komento pri la Evangelio de la 22-a de novembro 2008, pri la Evangelio laŭ Sankta Luko 20, 27 - 40:
“Kaj venis iuj el la Sadukeoj, kiuj diras, ke ne estas releviĝo; kaj ili demandis lin, dirante: «Majstro, Moseo skribis por ni, ke, se ies frato mortos, havante edzinon, kaj li estas seninfana, lia frato prenu la edzinon kaj naskigu idaron al sia frato. Estis do sep fratoj; kaj la unua edziĝis, kaj mortis seninfana; ankaŭ la dua; kaj la tria ŝin prenis; kaj tiel same ankaŭ la sep ne lasis infanojn, kaj mortis. Laste mortis ankaŭ la virino. En la releviĝo do por kiu el ili ŝi estos edzino? ĉar la sep havis ŝin kiel edzinon.» Kaj Jesuo diris al ili: «La filoj de ĉi tiu mondo edziĝas kaj estas edzigataj; sed kiuj estas juĝitaj indaj atingi tiun mondon kaj la releviĝon el la mortintoj, tiuj nek edziĝas nek edziniĝas; ĉar ili ne plu povas morti; ĉar ili estas egalaj kun la anĝeloj, kaj estas filoj de Dio, estante filoj de la releviĝo. Sed ke la mortintoj leviĝas, Moseo mem montris en la arbetaĵo, kiam li nomis la Eternulon la Dio de Abraham kaj la Dio de Isaak kaj la Dio de Jakob. Li estas Dio ne de mortintoj, sed de la vivantoj, ĉar ĉiuj vivas al Li.» Kaj iuj el la skribistoj responde diris: «Majstro, vi bone diris.» Kaj ili ne plu kuraĝis fari al li demandon.”)

Fonto de tekstoj: www.evangelhoquotidiano.org (portugala)

**********************************

«PIEDOJ SUR TERO KAJ RIGARDO AL LA ETERNO»

Antônio Iraildo de Alves Brito, ssp

Oni diras, ke iam iu demandis al fama poeto, kiun frazon oni devus skribi sur lian tombŝtonon laŭ lia volo, kaj li respondis: “Mi volas, ke estu skribita: ‘Mi ne estas ĉi tie’ ”. La poeto estis ateisto.

Ni, per la kredo, scias, ke la vivo ne finiĝas en la tombejo. Egale, ni kredas, ke ni ne restos enkarcerigitaj en ĝi. Tamen estas klara por ni la scio, ke la morto estas unu el la plej grandaj misteroj kiuj ĉirkaŭas nin. Ĝi nin emocias kaj, kelkfoje, nin elprovas.

Dum infaneco, la unuan fojon kiam mi iris al funebro mi timiĝis: ne pro la mortinta sinjorino, maljunulino kies vizaĝon mi ĝis nun memoras, sed pro la bedaŭroj kaj ploregoj de plenaĝuloj antaŭ la ĉerko. Mia impreso estis, ke la vivo de tiu sinjorino finiĝis tie, post la morto. La malespero de la parencoj ŝajnis elmontri la senton de poreterna perdo. Ne estis, verŝajne, eĉ eta eblo por esperi. La sentaĵo estis tragedia.

Fakte la forpaso igas onin plori. Tiu kiu vere havas sentojn sentas la manko-doloron, des pli de proksimuloj kaj plej amataj. Ne estas problemo pri plori la disiĝon de amataj homoj. Viroj kaj virinoj ploras, ankaŭ Jesuo ploris. Tamen, laŭ la kristano, la destino ne estas la malheleco de morto, la doloro estigita de ĝi. Antaŭ ni estas la vivo-helego.

Pro tio, en tiu memor-tago, anstataŭ pensi pri la tragedio nome morto, ni povus pripensi pri tio kion ni ankoraŭ devas fari por ke neniu estu malrajtigita vivi bonkvalite nuntempe. De tiu fakto venas la bezono, ke ni klopodu konstante agi cele al realeco plena je paco, abundo, disdivido, respekto, vera amo, frateco inter ĉiuj.

Iu povus diri, ke tio ne estas pli ol utopisma revo. Eble jes, sed nia misio ne estas alia ol konstrui pli bonan realecon, esti feliĉa hodiaŭe.

Do, kiam la morto venos, ĝi estos rigardata malpli agitade kaj pli nature, kiel stato kiun ĉiuj iam devos sperti.

Neniam ni elkomprenos la misteron pri la morto. Ni kapablas, tamen, konstrui mondon plena je paco nun, kie ne plu ekzistas mortoj perfortaj kaj malmaturaj.

Ke la Sinjoro Resurektinta nin helpu vivi la nunan vivon kaj tiam, kiam nia horo venos, ni scios, ke nia destino ne estas la tombejo: “Mi ne estas ĉi tie”.

(Fonto: Liturgia semajna folio por celebro de la Vorto “La Dimanĉo - Dimanĉa Kulto” (O Domingo Culto Dominical), jaro 33, n-ro 51, 02a de novembro 2008, eldonita de Pia Societo de Sankta Paŭlo - Paŭlus, São Paulo, SP, Brasil.)

Nacia Tago de Konscienco pri Negreco - Tago de Pripenso kaj Agado!

“Tago de Konscienco pri Negreco” raportas lukton por la historia memoro

Konservi la memoron estas unu el la formoj por konstrui la historion. Por daŭrigi tiun memoron oni celebras en la 20-a [...]]]> Colatina, Brazilo – la 20-a de Novembro - Semajno de la Konscienco pri Negreco

Nacia Tago de Konscienco pri Negreco - Tago de Pripenso kaj Agado!

“Tago de Konscienco pri Negreco” raportas lukton por la historia memoro

Konservi la memoron estas unu el la formoj por konstrui la historion. Por daŭrigi tiun memoron oni celebras en la 20-a de novembro la “Nacia Tago de Konscienco pri Negreco”. Ĉi-tage, en 1695, estis mortigita Zumbi, unu el la ĉefoj de la Kilombo de Palmares, kiu fariĝis granda reprezentaĵo de la negra rezisto kontraŭ la sklaveco kaj de la lukto pro la liberiĝo.

La elekto de la 20-a de novembro estis pro motivoj pli grandaj ol simpla opozicio al la 13-a de majo: “la socialaj movadoj elektis tiun tagon por montri, kiom multe la lando estas markita de malsamecoj kaj rasaj diskriminacioj. Tio estas ankaŭ lukto por vidigi la problemon, kaj tiu lukto ne estas malgranda, ĉar la rasismo ĉiam estis kaŝita, en kaj ekster Brazilo. Kvazaŭ ĝi ne ekzistus”.

La konscienco estas bezonata! La lukto de la negroj organizitaj montras signojn de heroa rezisto al tia situacio. Kaj pluraj venkoj akumuliĝas dum la historio, inter ili: la Leĝo 10639/03 publikigita la 9-an de januaro 2003, kiu ŝanĝas la Leĝon de Reguloj kaj Bazoj de la nacia Edukado (LDB) kaj stablas la devon instrui la Afrik-brazilan kaj Afrikan Historiojn kaj Kulturojn en privataj kaj publikaj lernejoj en la tuta lando, kaj, antaŭ mallonge, la venko de Barack Obama, la 1-a Negra Prezidento de Usono.

Tiu Leĝo estas grava por la lukto faligi la rasan malegalecon en brazila edukado. Kaj la Leĝo 10639/03 kaj la “Naciaj Fakaj Reguloj por la Edukado pri la Etniaj-Rasaj Rilatoj kaj por la Instruo de Afrik-brazila kaj Afrika Historioj kaj Kulturoj”, aprobitaj en marto 2004 de la Nacia Konsilantaro de Edukado, estas gravaj leĝoj de pozitiva influo, kiuj respondas al amaso da historiaj petoj de negra movado kiu preskaŭ dum lastaj kvin jarcentoj luktas por la efektiviĝo de publikaj politikoj kapablaj transformi nian realecon, ankoraŭ rasisma kaj esceptema.

La lukto por kvotoj al negroj en publikaj universitatoj ankaŭ estas celo de la negra popolo. La brazilaj universitatoj ne plu povas esti spaco rezervita nur por filoj de blankaj riĉuloj. Ili devas ŝirmi en si ankaŭ la diversecon de la brazila popolo, por proponi scion al tiu granda diverseco.

Ĉi-kuntekste, la Politiko de Asertaj Agoj por Negroj ne estas donaco al la negra popolo kiel multaj konsideras, sed estas bezonaĵo por Brazilo kiu postulas la penadon de ĉiuj brazilan(in)oj, ĉu negraj ĉu blankaj.

João Cândido (Negra Admiralo)

La Vipobato-Ribelo estis grava sociala movado kiu okazis, komence de 20-a jarcento, en la urbo Rio de Janeiro. Komenciĝis la 22-an de novembro 1910.

Tiutempe, la brazilaj maristoj estis punataj per fizikaj punoj. La plej grandaj kulpoj estis punataj per 25 vipobatoj. Tiu ĉi situacio aperigis intensan indignon inter la maristoj.

La ribelo ekiĝis post tiam, kiam la maristo Marcelino Rodrigues estis punata per 250 vipobatoj ĉar li vundis kolegon de la Mar-Armeo en la kirasŝipo Minas Gerais. La milit-ŝipo estis vojaĝanta al Rio de Janeiro kaj la puno, kiu okazis antaŭ la aliaj maristoj, startigis la ribelon.

La tumulto serioziĝis kaj la ribelantoj eĉ mortigis la ŝipestron, ricevis la subtenon de maristoj de la kirasŝipo São Paulo. La etoso fariĝis streĉita kaj danĝera.

La ribelestro, João Cândido (konata kiel “la Negra Admiralo”), redaktis la leteron postulante la finiĝon de fizikaj punoj, plibonigojn pri la manĝoj kaj amnestion al ĉiuj kiuj partoprenis la ribelon. Se ili ne estus plenumitaj, la ribelantoj minacis bombardi la urbon Rio de Janeiro (tiama ĉefurbo de Brazilo).

Antaŭ la serioza situacio, la prezidento Hermes da Fonseca decidis akcepti la proponon de ribelantoj. Tamen, post la maristoj forlasis la batalon, la prezidento petis la forigon de kelkaj ribelintoj. La indigno revenis kaj, komence de decembro, la maristoj startigis novan ribelon en Ilha das Cobras. Tiu ĉi estis forte haltigita de la governo, kaj pluraj maristoj estis enkarcerigitaj en subteraj arestejoj de Fortikaĵo de Ilha das Cobras. En tiu loko, kie la vivkondiĉoj estis malhumanaj, kelkaj arestitoj mortis. Aliaj ribelintoj arestitaj estis senditaj al Amazonio, kie ili devis labori sklavece en produktado de kaŭĉuko.

La ribelestro João Cândido estis forigita de la Mar-Armeo kaj aligita kiel frenezulo en la “Hospital de Alienados”. En 1912, estis absolvita de akuzoj kune kun aliaj maristoj kiuj partoprenis la ribelon.

Konklude: oni povas konsideri la Vipobato-Ribelon kiel unu el la manifestacioj de indigno kiuj okazis en plej fruaj jaroj de la brazila respubliko. Kvankam ili pretendis starigi modernan sistemon ekonomik-politikan en la lando, la respublikanoj pritraktis la socialajn problemojn kiel “aferoj de polico”. Ne ekzistis dialogoj aŭ serĉo de solvoj kun interkonsento. La governo preskaŭ ĉiam uzis la armean forton por finigi la ribelojn, strikojn kaj aliajn popolajn manifestaciojn.

“Mi havas sonĝon: ke miaj kvar etaj infanoj iam vivos en lando, kie oni ne juĝos ilin per la haŭt-koloro, sed per la enhavo de ilia karaktero. Mi havas sonĝon hodiaŭ!” (Martin Luther King)

ĈU VI SCIAS?

Hamilton Naki (1926 - 2005)

Sud-Afrika ĥirurgiisto. Naskiĝis la 26-an de junio 1926 en Ngcingane, Eastern Cape, en malriĉa negra familio. Je la aĝo de 14 jaroj, li lokiĝis en Kab-Urbon, kie li dungiĝis kiel ĝardenisto de la Universitato de Kab-Urbo. Robert Goetz elektis lin por labori pri la bestoj de la laboratorio de fakultato pri medicino. Dum li helpis la ĥirurgiojn en bestoj, oni rimarkis liajn teknikajn kapablojn kaj li akiris specialan permeson por daŭre labori en la esploroj de la laboratorio. Li apartenis al la teamo estrita de sud-afrika ĥirurgiisto Christiaan Barnard, kiu realigis la unuan <
> de koro el la mondo, en la Groote Schuur Hospital, Sud-Afriko, en 1967. Pro la tiamaj leĝoj de “apartheid” (rasa disiĝo), la nomo de Hamilton Naki ne estis publikigita de la ĵurnalistaro. Kvankam oficiale li estis ĝardenisto, li ricevis kiel helpanto de laboratorio la plej grandan salajron kiun la leĝoj permesis la universitaton pagi. Post lia emeritiĝo, li lokiĝis en azilon de ĝardenistoj. Li ricevis la “National Order of Mapungubwe” en 2002 kaj la honoran diplomiĝon en Medicino de la Universitato de Kab-Urbo en 2003. Li mortis en la 29-a de majo 2005.

Milton Santos (1926 - 2001)

La Prof-ro D-ro Milton Santos (Milton de Almeida Santos aŭ Milton Almeida dos Santos) naskiĝis en Brotas de Macaúbas, urbeto en brazila ŝtato Bahia, la 03-an de Majo 1926. Geografisto kaj brazila liberpensulo, amema, afabla, <>, diskreta kaj kombatema, li kutime diris, ke la plej granda kuraĝo nuntempe estas pensi, kuraĝo kiun li ĉiam havis. Doktoro “honoris causa” en pluraj landoj, gajninto de premio “Vautrin Lud” (la Nobel-premio de Geografio) en 1994, profesoro en pluraj landoj (pro la politika ekzilo kaŭzita de la diktatoreco en Brazilo ekde 1964), aŭtoro de ĉirkaŭ 40 libroj kaj membro de Komisio Justeco kaj Paco de San-Paŭlo, interalie.

La Prof-ro Milton Santos diplomiĝis en Leĝoj en la jaro 1948 per UFBA (Universitato Federala de ŝtato Bahia), estis profesoro en urboj Ilhéus kaj Salvador, aŭtoro de libroj kiuj surprizigis la brazilajn kaj tutmondajn geografiistojn pro la originaleco kaj aŭdaco: “O Povoamento da Bahia” (1948), “O Futuro da Geografia” (1953), “Zona do Cacau” (1955), inter multaj aliaj. En 1958, li revenis de la Universitato de Strasburgo, Francio, kun la doktoriĝo en Geografia, li laboris en la ĵurnalo “A Tarde” kaj en CPE (Komisio de Ekonomika Planado - BA), organizo antaŭa al la SUDENE, estis arestita en 1964 kaj ekzilita. Inter 1964 kaj 1977 li instruis en Francio, Usono, Kanado, Peruo, Venezuelo kaj Tanzanio, verkante kaj luktante por siaj ideoj. Estis la sola brazilano kiu ricevis la premion “Vautrin Lud”, kvazaŭ Nobel-premio de Geografia. Aliaj magistraj verkoj liaj estas: “Por Uma Outra Globalização” kaj “Território e Sociedade no Século XI” (eldonejo Record).

Pensu pri tio…

Jen kelkaj grandaj estroj kaj martiroj kontraŭ la antaŭjuĝo kaj la rasa <> en Brazilo kaj tra la mondo:

Zumbi dos Palmares, Dandara, Zacimba-Gaba, Chico Prego, Anastácia, Sabotagem, Milton Santos, Luther King, Malcon X, Tupac Amaru Shakur, Nelson Mandela, Rosa Park, Steve Biko kaj, en Afriko, multaj princoj, princinoj, reĝoj, reĝinoj…

Kaj vi konas ilin; ĉu vi scias, kial oni ne instruas pri ili al ni en lernejoj por ke la mem-estimo de la negroj altiĝu?

MIA SONĜO NE SILENTAS

Mia sonĝo neniam silentas
Kaj neniu povos ĝin silentigi
Mi ĝin portas kiel heredaĵon kiu min tenas veka
Tiel, kiel ĉi tiu koloro ne tradukita en versojn…

Plenigas mian bruston graveda je esperoj
Kiel kamaradoj velkantaj sub la novembra suno
Suprenirante la montarojn
Defendo kaj milito

Mia sonĝo neniam silentas…
En la intimeco de korpoj sendance
Eterniganta la preferon al la ĝusto
Mia sonĝo estas plena heredaĵo

Paŝsigno
De tiuj, kiuj plantis, luktis, konstruis
Tion, kion mi ne fruktuzas…

Mia sonĝo estas negra infano
Kiu luktas
Starigas kilombojn, ĉi tie, tie
En ĉiu menso, en ĉiu vizaĝo…

Mia sonĝo ne silentas
Ĉar estas farita de bataloj
Tiel obstina kiel tiu ĉi koloro
Poreterne estos vekita kaj prava
Pli ol viva, ĝi estas mem la vivo.

José Carlos Limeira

La unua elsendo okazis en la nokto inter la 17-a kaj la 18-a de aprilo 1976 (tio signifas inter la Sankta Sabato kaj la Paska Dimanĉo), en la kadro de la programo «Kun ni en la nokto». Kiel raportite en “Espero Katolika” [...]]]> La 5-an de oktobro 2008 Radio Vatikana disaŭdigis sian 4000-an (!!) elsendon en Esperanto.

La unua elsendo okazis en la nokto inter la 17-a kaj la 18-a de aprilo 1976 (tio signifas inter la Sankta Sabato kaj la Paska Dimanĉo), en la kadro de la programo «Kun ni en la nokto». Kiel raportite en “Espero Katolika” 7/1976: http://www.esperokatolika.org/ek19761980/ek1976_07.htm#5 tiu unua elsendo konsistis nur el kelkaj vortoj de meditado, legitaj de s-ino Elizabeta Rzeményi - Puracchio, hungarino loĝanta en Romo.

Laŭ la planoj ĝi estus devinta esti pli ampleksa kaj surondiĝi duonhoron pli frue, sed pro la escepta longa daŭro de la paskaj ceremonioj oni devis lastmomente limigi la daŭron kaj prokrasti la elsendon.

Ekde la 25-a de aprilo 1976, kontraŭe, estis disaudiĝata kvinminuta programo, registrita de la menciita sinjorino kaj de patro Giacinto Jacobitti. Sekvis pli ampleksaj kaj regulaj elsendoj ekde la 2-a de januaro 1977, ĝis la nuntempo.

Pri la aparta statuso de la E-elsendoj de Vatikana Radio, oni povas legi klarigojn en Espero Katolika 6/1988:
http://www.esperokatolika.org/ek19861990/ek1988_06.htm#13

Por aŭskulti:
http://www.oecumene.radiovaticana.org/esp/on_demand.asp

Mencio pri la eventa atingo aperas en la arkiva TTTejo (supre) http://radio-vatikana-esperanto.org/ kun invito skribi al la direktoro de la programoj de Radio Vatikana, por danki pro la gastigado (RV ja dissendas por ni senpage la programojn preparitajn de IKUE).

La direktoro de la programoj de RV estas pola jezuito p. Andrzej Koprowski sj: http://www.radiovaticana.org/let/enorganigramma.asp
http://www.radiovaticana.org/IT1/Articolo.asp?c=54693

Dissendado de tiuj elsendoj en Esperanto estas grava servo por ni, katolikaj esperantistoj. Tiuj programoj, ĉiam profesinivelaj fare de Carlo Sarandrea, ne nur disponigas interesajn informojn, ĝi ankaŭ estas ‘fadeno’ per kiu ni restas kunligitaj dum la tuta jaro.

Aldone, kiel esperantistoj, ni povas fieri ke aŭskultas ilin ne nur katolikoj sed malfermaj homoj el diversaj kredoj kaj mondopartoj. Cetere, mi kredas ke estas nia devo diskonigi tiujn elsendojn al ĉiuj esperantistoj. Tiel ili ekscios multe, ne nur pri nia kredo kaj eklezio, sed ankaŭ pri la nuntempa mondo.

Tiuj du tekstoj estis redaktitaj, respektive, de samideanoj Antonio de Salvo (Italio) kaj Bruno Masala (Francio).

Por aŭskulti la 4000-an elsendon kaj legi ties tekston, bonvole vizitu la retpaĝon de Radio Vatikana en Esperanto: www.radio-vatikana-esperanto.org, kiu enhavas tekstojn kaj son-dosierojn de lastaj elsendoj.

“Bonan aŭskultadon de nia elsendo en Esperanto” !!!

Helpo al la Suferanta Eklezio vokas al preĝado en la 24-a de septembro

BHOPAL, vendredo, la 19-a de septembro 2008 (Fonto: ZENIT.org). – La katedralo de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo de Jabalpur estis bruligita hieraŭ, verŝajne de du hinduismaj ekstremistoj, laŭ la informo de novaĵ-servo de Hinda Episkopa Konferenco.

La damaĝoj [...]]]> Hinduismaj ekstremistoj bruligas katedralon de Jabalpur

Helpo al la Suferanta Eklezio vokas al preĝado en la 24-a de septembro

BHOPAL, vendredo, la 19-a de septembro 2008 (Fonto: ZENIT.org). – La katedralo de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo de Jabalpur estis bruligita hieraŭ, verŝajne de du hinduismaj ekstremistoj, laŭ la informo de novaĵ-servo de Hinda Episkopa Konferenco.

La damaĝoj en tiu konstruaĵo, kiu estas pli ol 150-jaraĝa, estas nekalkuleblaj kaj, koncerne la plej grandan altaron kaj la vitraĵojn, neripareblaj. La fajron alertis pluraj najbaroj kaj kelkaj monaĥinoj asertas, ke ili vidis la du suspektatojn forfuĝi per motorciklo. La polico ankoraŭ neniun arestis.

Tiu estas la tria atako kontraŭ la kristanoj kiu okazas ĉi-ŝtate, post la fizika agreso al la nokta gardisto de monaĥa lernejo de Karmelo, okazinta la lastan 31-an de aŭgusto, kaj la bruligo de preĝejo en Ratlam.

Ĝi ankaŭ estas la plej serioza atako ĉi-semajne, post la kontraŭ-preĝejaj agoj registritaj en lasta semajn-fino en Karnataka.

Preĝoj

Siaflanke, la katolika internacia asocio Helpo al la Suferanta Eklezio (AIS), kiu sin dediĉas speciale al la helpo al kristanoj en malfacilaj situacioj de persekuto kaj malriĉeco, dissciigis apelon al la tuta Eklezio por ke oni preĝu intence de la kristanoj de Hindujo.

La Asocio starigis preĝo-periodon en la 24-a de septembro, festo de Nia Sinjorino de Gracoj.

Joaquín Alliende, Ekleziastika Internacia Asistanto kaj Prezidanto de AIS, klarigis, ke, pro la rekta kontakto kiun tiu institucio havas kun la lokaj episkopoj, li havas la informon «pri kiom da alarmo kaj timo tremigas la koron de niaj gefratoj».

La kristanoj en Hindujo, asertas pastro Alliende, «estas traktataj kiel civitanoj de dua kategorio. Ili sin sentas malprotektataj. La sacerdotoj, por ne kompromiti la kristanajn familiojn, estis devigitaj rifuĝi en boskoj».

«Urĝas, ke ni preĝu por ili. Por eviti pliajn mortojn, pliajn incendiojn en preĝejoj, pliajn profanadojn de sanktaj lokoj kaj plian detruon de centroj por zorgi pri la plej malriĉaj, mi invitas ĉiujn preĝi por la kristanoj de Hindujo dum tiu ĉi momento plena je riskoj.»

La prezidanto de AIS verkis tiun preĝon por preĝi intence de kristanoj persekutataj en Hindujo:

Ho ĉiela Patro, Vi briligas vian sunon
sur bonuloj kaj malbonuloj.
Via filo Jesuo mortis por ĉiuj
kaj en lia glora resurekto
konservis la kvin vundojn de la turmento.
Kun lia dia potenco, li subtenas nun
ĉiujn kiuj suferas persekuton kaj martirigon
pro sia fideleco je la kredo de la Eklezio.
Patro forta kaj mizerikorda,
malpermesu ke hodiaŭ Kain ree murdu
la humilan Habelon, la senkulpan Habelon.
Ke la kristanoj persekutataj en Hindujo,
same kiel Maria Patrino, daŭre staru
ĉe la kruco de Kristo Martiro.
Konsolu la minacatojn de perforto
kaj timigitojn de malsekureco.
Ke via Sankta Spirito de amo
igu fekunda la ateston kaj la sangon
de ĉiuj kiuj mortas pardonante. Amen.

La unuajn vortojn ni diras kune kun la profeto: “Mia malĝojo estas super ĉiuj malĝojoj, mia koro en mi doloras” (Jeremia 8, 18). La travivaĵo de niaj fratoj boliviaj nin memorigas pri la [...]]]> Ni, kristanoj, nin sentas devigitaj tralegi la ĵustempajn okazojn en la lando de niaj boliviaj fratoj kaj eldiri vortojn pri la bedaŭrindaj agoj.

La unuajn vortojn ni diras kune kun la profeto: “Mia malĝojo estas super ĉiuj malĝojoj, mia koro en mi doloras” (Jeremia 8, 18). La travivaĵo de niaj fratoj boliviaj nin memorigas pri la plej teruraj epokoj de nia latin-amerika historio, kiam la militista perforto volis altrudi sin sur la racio kaj la popola volo.

Tamen, pro tio “kion ni aŭdis, kion ni vidis per niaj propraj okuloj” (1 Johano 1, 1) la doloro ne sukcesas dronigi nian voĉon kiu volas laŭte disaŭdiĝi. Tiel, ni volas diri:

* Ke ni abomenas tiun malsukcesan provon nome konstituci-rompon farita de kelkaj urbanoj kaj estroj per invadoj al institucioj, ŝteladoj, disraboj ĉe ŝtataj oficejoj kaj per ĉia agado de grupoj kiuj faras krimojn kontraŭ la homaron kaj masakras la plej malriĉajn sekciojn de Bolivio, ekzemple la movadon de kamparanoj kaj terkulturistoj.

* Ke ni abomenas klare kaj forte la organizitan perforton kiu estis alportita al la vivo de dekoj da homoj plejparte kamparanoj kaj vundis aliajn dekojn, kaj nun multaj el ili ankoraŭ estas malaperitaj. Ni kondamnas ne nur la aperon de ĉiaj perfortoj, sed ankaŭ la perfortulojn, kiuj “persekutis kun glavo sian fraton tiel, ke sufokis en si la kompaton” (Amos 1, 11).

* Ke ni konstatis la manieron, ke la akumulanta apetitego de sekcioj historie privilegiitaj en la regiono “Duon-luno” reaperigas la frato-murdon same kiel en teksto de Genezo, kiam la kamparanoj de Pando renkontas la morton ĉe embusko; tio memorigas nin pri la metodo uzita de Kain, kiu trompis sian fraton Habelon kaj parolis kun li, “kaj kiam ili estis sur la kampo, Kain leviĝis kontraŭ sian fraton Habel kaj mortigis lin” (Gen 4, 8).

* Al la estro Leopoldo Fernández kaj aliaj oficistoj de estraro, civitanoj kaj la dungataj murdistoj kiuj havas kulpon je la masakro de Pando, ni demandas: “Kie estas via frato? … la voĉo de la sango de via frato krias al Mi de la tero” (Genezo 4, 9-10). Urĝas trovi respondon al tiu demando ĝermanta el la koro de Dio per urĝa utiligo de ĉiuj instituciaj ebloj por klarigi la agojn kaj aperigi la justecon.

* Ke ni kredas, ke “kaj produkto de justeco estos paco, kaj akiro de justeco estos trankvileco kaj sendanĝereco por ĉiam” (Jesaja 32, 17). Pro tio, ni certas, ke la dialoga proceso komenciĝanta estas strategia, sed neniel oni forgesu pritrakti la justecon, solan vojon kiu povas alporti la pacon.

* Ke al la perfortaj dividistoj kiuj elprenis siajn fratojn el la lando de vivuloj kaj subpremis perforte la malriĉulojn kaj kamparanojn filojn de unuaj popoloj, ni memorigas ilin pri la vorto de Dio: “vi ne estas Mia popolo” (Hoŝea 1, 9). Malĝoje ni konstatas partion dividistan, kontraŭ-popolan, ksenofoban kaj kontraŭ-fratecan kiu rezistas partopreni procesojn popolajn kaj demokratiajn kaj rezigni siajn historiajn privilegiojn politika-ekonomikajn.

* Ke en tiu historia momento ni invitas niajn popolojn rigardi profunde kaj estontecen la Latin-Amerikon, celante komunan projekton favore al la integreco de niaj popoloj. La socialaj, kulturaj, politikaj kaj ekonomikaj kondiĉoj en nia kontinento nin kuraĝigas rigardi kun espero la estontecon de niaj popoloj. Pro tio kaj pro la kristana solidareco, Bolivio koncernas la tutan regionon.

* Ke ni ĉiuj subjektoj de la societo –politikaj, socialaj, religiaj kaj kulturaj- devas garantii, plurmaniere, al defendon de demokratio kaj la unuecon kaj integrecon de tiu frata lando.

* Ke ni kuraĝigas la popolon de Bolivio kaj ĝian prezidenton Evo Morales profundigi la proceson pri demokratia partopreno kun konstruado de civitismo kaj disdividi la riĉecon.

* Ke ni rigardas kiel pozitiva signalo la ĵus-okazintan kunvenon de prezidentoj de popoloj unuiĝintaj en la Unuiĝo de Sud-Amerikaj Landoj (Unión de Naciones Sudamericanas - Unasur), en Ĉilio. Ĝi estas politika reala gesto je solidareco per respondo luma kaj rapida kiun la bolivia historio postulas. Similaj gestoj daŭre sin sumas al la konstruado de la komuna hejmo, la Granda Lando sonĝata de Dio por ke niaj popoloj kaj speciale la malriĉuloj vivu.

* Ke ni deziras, ke la bolivia Eklezio akompanu tiun ĉi vojon historia-politikan memorante kaj realigante la solan ordonon, kiun Jakobo, Petro kaj Johano -kolonoj de la tiama Eklezio- donis al Paŭlo: “memoru la malriĉulojn” (Galatoj 2, 10).

Esperante, ke “kiuj semas kun larmoj, tiuj rikoltos kun kanto” (Psalmo 126, 5), ni diras finfine, ke la kanto de nia frato bolivia popolo, kies komunumo en aliaj latin-amerikaj landoj estas nemalgranda, estas nia kanto. Al ĝi ni unuiĝas kun kredo kaj espero.

Centro Nueva Tierra

Aliĝu al tiu deklaro ĉe: info@nuevatierra.org.ar (hispan-lingve)
Vizitu: www.nuevatierra.org.ar (hispan-lingve)

Gravas la mencio, ke [...]]]> De la 30a de augusto ĝis la 6a de septembro Rimini gastigis la 61an Kongreson de IKUE. Temo de la Kongreso VERBUM DOMINI — LA PAROLO DE DIO “NIA POLITIKO: PAROLI KAJ PREĜI” (PAŬLO la 6a) allogis esperantistojn el Austrio, Brazilo, Bulgario, Ĉeĥio, Germanio, Italio, Kamerunio, Kongo, Kroatio, Litovio, Madagaskaro kaj Nederlando.

Gravas la mencio, ke Rimini gastigis la IKUE kongreson jam kvaran fojon. Tamen ĉi jara gastigado estas eĉ pli grava ĉar ĝi ligiĝis kun du gravaj jubileoj: la vivjubileo de multmerita Honora Prezidanto de IKUE pastro Duilio Magnani kaj Centjariĝo de Esperanto en Rimini.

Don Duilio bonvenigis la kongresanojn tri lingve: Ben arvat! Bevenuti! Bonvenon! t.e. la regiona, la itala kaj la internacia. En sia saltvorto li subtrekis: „Karegaj gefratoj kaj IKUE-anoj, ni konscias esti “magranda grego”. Tamen ne timu. Por la vero kaj la justeco ĉiam malmultaj homoj sin devigas batali kaj pagi persone. La plimulto preferas la maljustajn kvieton kaj pacon. Ankaŭ nia amata papo Johano Paŭlo la Dua, la granda komunikisto, kvankam rekonata poligloto kaj latinisto, ne timis batali por ke Esperanto eniru la katolikan Liturgion kaj eĉ en la oficiala alparolo al la tuta mondo laŭ la formulo “Urbi et Orbi”. Signojn de tiuj historiaj faktoj vi admiros mozaikigitaj en la E-katedralo. Ne timu! La Sankta Spirito, kiam la Apostolo Petro alparolis dumpentekoste en sia regiona lingvo, preferis mirakli per la multnaciaj lingvoj ol uzi la tiamajn egemoniajn lingvojn (la latinan, la grekan kaj la lingvon de la Templo). Ne timu, ĉar la Sankta Spirito, malgraŭ ĉio, ade inspiras kaj gvidas sian Eklezion. Kiam ankaŭ la lingva justeco maturiĝos en la konsciencoj de la Altranguloj kaj de la Dia popolo, certe ĝi triumfos. Tiam IKUE-malaperos kiel servisto neutila. Por ne timi la batalon kontraŭ la lingva diskriminacio en la mondo kaj en la Eklezio, ni bezonas la Dian forton, la forton kaj la lumon de la Sankta Spirito, la konvinkigan potencon de la Dia Vorto kaj de la Eŭkaristio ankaŭ ĉi-kampe.“

La unuan vesperon, kongresanoj ĉeestis apartan programon honore al la 26a datdeveno de la vizito de la papo Johano Paulo la 2aĉe la doko de Rimini. La kongresom em komenciĝis per solena meso, kiun en „Esperanta katedralo“ esperante celebris episkopo de Rimini mons. Francisco Lambiasi. Post la meso, la episkopo ĉeestis la inauguron de la kongreso kaj inauguron de la ekspozicio okaze de 100 jaroj de Rimini. Rilate la feston, Giovanni Daminelli prelegis pri la historiaj eventoj kaj homoj kiuj markis tiun jarcenton.

Lundon la prelegon kiu volis skizi la vivon de Papo Paŭlo la 6a, prezentante ankaŭ la historian kaj socialan kuntekston prezentis Carlo Sarandrea. Paŭlo la 6a estis la unua Papo de la 20a jc. kiu eliris el la italaj landlimoj, pilgrimis al Sankta Lando, vojaĝis al Afriko, Ameriko, Oceanio, Azio, ĝis preskaŭ la pordoj de Ĉinio. Li estis la unua Papo kiu alparolis Unuiĝintajn Naciojn, kiu ĉirkaŭbrakis ortodoksan Patriarkon; eĉ la unua Papo viktimo de atenco dum rekta televida elsendo. Ne nur: Paŭlo la 6a devis mastrumi la kompletigon kaj heredaĵon de la Koncilio, devis spekti la teruran militon en Vjetnamio, devis elteni kontestadojn, kritikojn, kiuj foje randis insultojn. Omaĝo al granda Papo, al kiu ankaŭ la esperantistoj ŝuldas multon. Mons. Gabriel Anda prelegis pri la disvastigo de la Parolo de Dio en Kamerunio: de apero de unuaj germanaj misiistoj ĝis nunan tagoj.

Sekvis tre intensa posttagmezo dum kiu la kongresanoj estis dividitaj en laborgrupoj. La unua havis temon „La Parolo de Dio kaj la misio de la Eklezio: evangelizado“. I.a. ili diskutis pri la rilato de la loka Eklezio kaj la evangelizado; konsciiĝo de kristanoj pri la respondeco rilate la evangelizadon; pri subteno al la misiiistoj. Oni ankau tuŝis la agadon de Esperantistoj ĉi kampe. Sekva laborgrupo traktis la temon „La Parolo de Dio kaj komunikiloj“. Ilia laboro ĉefe disvolvigixs ĉirkau la filmo pri la papo Paolo al 6a kaj la eldiro de la papo Johano Paulo la 2a “Prediku sur tegmentoj: Evangelio en la erao de la tutmonda komunikado”.

Dum la Ĝenerala konsido de IKUE estis pridiskutita pri la agado dum la jaro 2007. Rilate la estontan agadon oni decidis akcepti la proponon venontjare kongresi en Wroclav (18.-25.7.), kaj por la jaro 2010 oni serioze pensas pri Parizo. Rilate estontan agadon oni tuŝis plurajn demandojn rilataj al Espero Katolika, CO de IKUE kaj aliaj iniciatoj sojle de la dua jarcento de IKUE:

Multajn kongresanojn ankau allogis kurso pri la reto de Carlo Sarandrea. La eta konversacio klopodis doni bazajn informojn por eviti la insidojn de la reto kaj por ke la korespondado pere de elektronika poŝto estu pli efika kaj sukcesa, dank’ al la “galateo de la reto”.

Rilate al al kongresa temo, dank’ al la permeso de Gerrit Berveling la kongresanoj havis eblecon auskulti tre interesan prelegon pri lia tradukado de la Bibliaj libroj, kiun li prezentis dum la ĉi jara UK, okaze de IKUE/KELI kunsido. Post la prelego disvolviĝis ege interesa diskuto pri la Biblio ĝenerale kaj ĉefe pri la bibliaj tekstoj en Esperanto.

Sekvis prelego de Marija Beloševiæ pri „La Parolo de Dio kaj Sankta Francisko“. Per tiu prelego oni deziris doni atenton al la baldaŭa granda jubileo de la Franciskana familio, ĉar la vivmodelo de tiu sanktulo jam 800 jarojn allogas milojn kaj milojn da personoj tra la mondo kiuj sekvas lin ĉu kiel monaĥoj kaj monaĥinoj aŭ laikoj. Sed senkonsidere al tio, la moderna homo certe povos en li trovi ekzemplon kiel ami kaj sekvi Kriston kaj ĉiutage vivi la Parolon de Dio. Dum tiu prelego oni menciis ankaŭ rolon de sta Antonio de Padova en la disvastigo de la Dia vorto kaj atenton kiun al la Dia parolo donis du kroataj beatuloj kardinalo Alojzije Stepinac kaj Ivan Merz.

La kongresanoj ankau dediĉis iom da momentoj al la 150-jara jubileo de Lurdo kaj pere de fotoj kaj vortoj oni direktis siajn pensojn al tiu pilgrimejo kaj al ĉiuj lokoj tra la mondo kie kolektiĝas kredantoj por ĉerpi aldonan forton por esti veraj atestantoj de Kristo kaj portantoj de la Parolo de Dio dise tra la mondo. Fine de la kongreso oni ankau mallonge „promenis“ tra la stratoj de Vroclavo kaj Parizo.

Tuttaga pilgrimado ĉi jare direktiĝis al Osimo, malnovega urbeto de Markio, iam nura terkultura merkato, estas nuntempe ankaŭ centro de rimarkindaj industriaj, metiaj kaj komercaj agadoj. Multe disvastiĝis, en la lastaj jaroj, ĝiaj turismaj kaj kulturaj agadoj. Ĉefa celo de la pilgrimado estis la baziliko-sanktejo de sankta Jozefo el Kopertino (1603-1663). En la kripto apud la tombo de tiu sanktulo okazis meso en Esperanto post kiu oni la kongresanoj vizitis la loĝoĉambroj de la Sanktulo, konservitaj laŭ la origina stato. La pilgrimado la monaton de Jozefo, ĉar pro la fakt oke li mortis la 18an de septembro tie oni tutan monaton aparte memorigas pri li. Krom tio, la pilgrimantoj al la sanktejo dum la tuta monato povos ricevi plenan indulgon. Ĉar la memortago estos baldaŭ, vi havos eblecon legi pli pri la sanktulo kaj la urbo kie li mortis.

Posttagmeze oni vizitis sanktejon de Madono de Campocavallo, proksime al Loreto. En tiu sanktejo oni preĝis la rozarion en Esperanto kaj renovigis konsakradon al la Ĉiela Patronino.

Vesperaj programoj same riĉis. Kiel jam menciite la unuan vesperon ĉe la doko okazis solenaĵo dum kiu kantis “I CANTORI DELLA TRADIZIONE”. Duan vesperon koncertis BRIBERS-SUPERSTAR GROUP kaj DUO Salvatore Raffaele. Sekvis du vesperoj aranĝitaj de la kongresanoj mem dum kiuj prezentiĝis la lernantinoj de Zdenka Novotna el Ĉehio, Gabriel Anda kaj Carlo Sarandrea.

Bonfarantoj kaj kunlaborantoj por dialogo kun la agrikaj gefratoj de Rimini havis eblecon renkontiĝi kun la kongresanoj el afrikaj landoj. La lastan vesperon, en la „Esperanto-katedralo“ koncertis la paroĥa kantensemblo “Madonna di Fatima”, Rivabella-RN. Ankaŭ dum la vespero kantis Cecilia Brandao el Brazilo kaj mons. Gabriel Anda el Kamerunio.

La kongreso finiĝis per la dankmeso en la „E-katedralo“. Dum la kongresa semajno mesojn celebris don Duilio Magnani, mons. Gabriel Anda, p. Pierre Bruno Efadahy, p. Pierluigi Svaldi kaj p. Prosper Ngulu.

Verkis la raporton: Marija Beloŝevic - marija@catholic.org

Dum tiuj jaroj kiel esperantisto mi povis rigardi, ke - bedaŭrinde - multaj homoj havas malbonan impreson pri la internacia lingvo: kelkaj dubas pri ĝia internacieco, aliaj pri [...]]]> Mi estas esperantisto de septembro-2004, kiam mi eklernis Esperanton en loka universitato; tiam mi faris bazan kurson dum du monatoj kaj poste mi daŭrigis la lernadon per interreto.

Dum tiuj jaroj kiel esperantisto mi povis rigardi, ke - bedaŭrinde - multaj homoj havas malbonan impreson pri la internacia lingvo: kelkaj dubas pri ĝia internacieco, aliaj pri ĝia neŭtraleco, kaj triaj miskomprenas ĝin kiel religia afero aŭ religia sekto. Tiaj malbonaj impresoj, kiujn kelkaj transmitas al multaj, fakte forĵetas la komencantojn kaj interesiĝantojn en Esperanto pro ĝia makul-kapablo al la celo kaj esenco de Esperanto.

Por forigi la miskomprenojn pri Esperanto, mi komencis kolekti bildkartojn, poŝtkartojn, ktp. kaj - dum komenciĝo de novaj grupoj de Esperanto-lernantoj ĉe sama universitato - rigardante kelkajn aĵojn senditajn de eksterlandaj samideanoj la lernantoj povas konstati, ke Esperanto estas vere internacia, facila kaj neŭtrala lingvo.

Tiuj fotoj enhavas iom da ricevitaj leteroj, poŝtkartoj, bildkartoj, ktp.

Mi jam ricevis 192 poŝtajn leterojn el 72 landoj:

Tio signifas, ke mi ankoraŭ ne havas leterojn el kelkaj landoj:

* preskaŭ ĉiuj landoj de Afriko
* multaj mezorientaj (ekz. Irano, Turkio, …) kaj orientaj landoj (ekz. Tajlando, Mongolio, …)
* kelkaj landoj de Sud-Ameriko (ekz. Peruo, Ekvadoro, Ĉilio, …) kaj Centr-Ameriko (ekz. Panamo, Dominika Respubliko, El-Salvadoro, …)

Se vi deziras, bonvole sendu poŝtkartojn aŭ bildkartojn aŭ ion ajn (ekz. poŝtmarkojn, kalendaron, libreton, ktp.) per normala papera poŝto al mia hejm-adreso (kiun mi informos al vi per retmesaĝo) … la sendaĵoj estas ĉiam utilaj por ke ni montru la amason da avantaĝoj kiujn Esperanto havas.

Mi povas respondi al ĉiu sendita letero kun poŝtkarto per poŝtkartoj aŭ alia afero pri mia regiono aŭ lando ! Leteroj el ĉiuj landoj estas bonvenaj kaj tiu agado fortikigos nian Esperanto-movadon ! Kaj, se vi konas esperantistojn en iu lando kiu ne estas en mia supra listo, bonvole informu al mi pri li/ŝi, aŭ informu al ŝi/li pri mi !

MSN - vitorluizpedro@hotmail.com
Yahoo-messenger - vitorlranjos@yahoo.com.br
Google-Talk - vicxjo@gmail.com
Skajpo - vitor.luiz.pedro

Sube estas du artikoletoj verkitaj en portugala lingvo pri Ekumenismo, kiujn mi tradukis al Esperanto. La verkintino estas ano de CONIC - Nacia Konsilo de Kristanaj Eklezioj, en Brazilo.

Mi esperas, ke - malgraŭ miaj kutimaj eraroj - la supersignoj estu legeblaj al ĉiuj kaj ĉio estu komprenebla kaj ĝuebla

Duboj, kritikoj, [...]]]> Saluton estimataj samideanoj !

Ĉion bonan al vi kaj Dio benu !

Ekumenismo – alvoko de Dio kaj de la vivo

La kristanoj pli aĝaj, kiuj ricevis la unuan edukon pri la kredo en alia epoko, certe memoras, ke ekumenismo ne estis parto de la babilado en la eklezioj. Multaj eĉ memoros, ke ili kreskis en etoso ĝuste mala ol la ekumenisma sinteno, ĉiam aŭskultante kritikojn, kondamnojn, historiojn, kiuj montris la aliajn ekleziojn ĉiam kiel pekajn, malpravajn, falsajn. Eĉ nuntempe oni facile povas trovi religiajn librejojn, kies materialoj iomete similas al “milit-manlibroj”, kiuj instruas la leganton elmontri per pruvoj, ke tiu aŭ alia eklezio estas la sola vojiranta tra la ĝusta vojo.

En tiuj novaj tempoj, la Spirito de la Eternulo direktigadas la ekleziojn malrapide, sed daŭre, sur la vojo de proksimiĝo kaj dialogo. Kelkaj jam paŝis multon, aliaj ankoraŭ ne komprenis la urĝecon de tia alvoko, kiu – malgraŭ ĉio – estas ĉie.

Abundas la iloj, kiujn la graco de Dio uzas por ke la mondo rigardu nin kiel unu, en granda familio. La unueco de tiu familio ne devenas de la egaleco de ĉiuj. Fakte, familio estas ja spaco de kunvivado je diverseco: viroj kaj virinoj, knaboj kaj geavoj, profesioj kaj taskoj, horoj kaj vidpunktoj diversaj. Nenio agrabla estus en familio de klonoj. Tamen, la diverseco en bona familio ne taŭgas por disigi, sed taŭgas por ke la talentoj sin komplementu kaj igu la familian grupon pli riĉa je ebloj. Ĉar ĉiuj estas malsamaj, pli granda estas la interlernado, kaj pli granda diverseco de konkeroj iĝas ebla.

La doloriga historio de disiĝo de eklezioj disŝiris la kristanan familion. Dio, tamen, ne rezignis vidi nin repaciĝintaj. Granda ilo de la Providenco estas la nepraj bezonoj de la vivo. La homaj doloroj, ekzemple, estas tre universalaj: ili ne elektas konfesion, ne dependas de la doktrino akceptita. La homa digneco ankaŭ loĝas trans ajn etikedo kaj postulas defendon, pli antaŭa ol la demando pri la grupo, al kiu la koncerna homo apartenas. Tiu estas unu el la centraj mesaĝoj de la parabolo de la bonkora samariano. La homo falita sur la vojo ne estas identigita: oni ne diras, ĉu li estas judo, pagano, religiulo, bona, malbona… Li posedas la solan aspekton, kiu gravas por iĝi alvoko de Dio al la vojiranto: li estas necesanto. Sed la kurioziga afero ne estas ĝuste tio. Jesuo subtile enmetas en la parabolon incitantan fakton: la vojirantoj, male ol la falito, estas identigitaj de siaj religiaj postenoj. Temas pri pastro kaj levido, konsideritaj kiel fidelaj al la judaj tradicioj; ankaŭ venas samariano, kies situacio estis ja malsama. Ekde la Transloĝiĝo, la samarianoj, for de la religiaj ĉefoj deportitaj en Babelon kaj je kontakto kun la paganaj popoloj, perdis iom da fideleco al la kutimaj tradicioj de la kredo. Kaj la samariano estas tiu, kiu faras la ĝustan agon, kaj li estas indikita kiel modelo. Jesuo, fidela judo praktikanta, ne malvalorigas sian propran tradicion. Li volas meti en ŝakon la honorsenton de siatempaj religiuloj. Kvazaŭ li estus demandanta: Ĉu vi ne hontas pri tio, ke vi estas malpli sentemaj ol tiuj, kiuj ne venas al la templo?

Se ni volus doni finon ja feliĉan al tiu parabolo, eble la plej bela versio estus, ke la pastro kaj la levido trovas la samarianon kaj ĉiuj tri kune helpas la proksimulon vunditan… Ĉio indikas, ke Dio stimuladas ion similan inter la sekvantoj de Jesuo. La jam ekzistantaj ekumenaj organizoj kaj laboroj produktas ion, kio ĝojigas la koron: kristanoj de diversaj nomoj unuiĝintaj por helpi nian vunditan mondon. Kion vi pensas pri koni tian vojon pli bone ?

Tiuj ĉi estas kelkaj ekumenaj organizoj en Brazilo:

* CONIC (Conselho Nacional de Igrejas Cristãs do Brasil): Nacia Konsilo de Kristanaj Eklezioj de Brazilo
* CESE (Coordenadoria Ecumênica de Serviços): Ekumena Kunordigejo de Servoj
* CESEP (Centro Ecumênico de Serviço e Educação Popular): Ekumena Centro de Servo kaj Popola Edukado
* CEBI (Centro de Estudos Bíblicos): Centro de Bibliaj Studadoj
* KOINONIA
* CLAI BRASIL (Conselho Latino-Americano de Igrejas – Setor Brasil): Latin-Amerika Konsilo de Eklezioj – Sekcio Brazilo

Ĉu vi konas aliajn ? Ĉu estas ekumenaj laboroj tie, kie vi loĝas ?

Therezinha Motta Lima da Cruz
www.conic.org.br

Ĉu Ekumenismo minacas la fidelecon al nia Eklezio ?

La ekumenisma afero havas fortan alvokon en tiu nia mondo dividita, konkurema, perforta. Ĉiam estas tre simpatie paroli pri paco, reamikiĝo, frata renkontiĝo, kunpartopreno je la konstruado de valoroj de la Regno. Malgraŭ ĉia pozitiva forto de tiu propono, kelkfoje ŝvebas en la koroj kaj en la mensoj iom da timoj, iom da hezitoj, iom da demandoj. Estas homoj tre sinceraj kaj bon-intencaj, kiuj demandas al si: Ĉu mi ja povas akcepti la alian eklezion kiel parto de mia kredo-familio ? Farante tion, ĉu mi ne malgrandigos aŭ relativigos mian propran eklezion ? Ĉu mi ne riskas miksi ĉion kaj perdi la identecon ? Ĉu mi ne iĝos malpli katolika, aŭ malpli presbiteriana, ortodoksa, anglikana, luterana, baptista, metodista, …, se mi kapablos valorigi la aliajn ekleziojn kaj proksimiĝi al ili ?

Se ekumenismo estus miksado, tiuj kaj aliaj timoj estus tre pravaj kaj kompreneblaj. Se ni miksus, ni kreadus plian manieron esti eklezio anstataŭ marŝi al la unueco. Tio estus plia divido. Ne estas tio, kion oni volas. Ververe, la unua kondiĉo por ke iu estu utila al la ekumena laboro estas la fortikeco de lia sindevigo al sia propra eklezio, la firmeco de sia identeco en sia konfesio. La homo eniras la ekumenan dialogon kiel reprezentanto de sia eklezio. Estas espereble, ke per la fideleco de tiu frat(in)o la aliaj povu havi bonan bildon de tiu eklezio. Luterano malkontenta pri sia eklezio, ekzemple, estus malbone kvalifikita por helpi katolikon, anglikanon valorigi la luteranan eklezion. La samo taŭgas por ajn alia konfesio. La diskonigo de ĉio plej bona, kion ĉiu eklezio havas, estas parto de la celo de la ekumena laboro. Nur sukcesas montri la plej bonon de la eklezio tiu, kiu sentas sin bone, feliĉa kun ĝi. Tiu “montri la plej bonon” ne estas la samo ol reklami por konvinki la alian. Simple signifas ĝoje interŝanĝi ĉion bonan, kion la kristana propono sukcesas krei.

Niaj eklezioj ne estas la finaj celoj de nia kredo. Se ili estus, ili okupus la lokon de Dio - kaj tio nomiĝas idolanismo. Ili estas iloj. Sed ili estas iloj karaj, amataj, kiuj, antaŭ ol konstrui ion bonan en la mondo, kontribuas por konstrui nian propran personecon. Pro tio, kutime ni ne diras: mi partoprenas tiun eklezion. Ni diras: mi estas metodisto, mi estas anglikano, mi estas katoliko, mi estas baptisto… La eklezio estas parto de ni – kaj tiel ja devas esti. Kiu nenion havas por diri, tiu ne kontribuas al la dialogo. Se ni malfortigas la ekleziojn, ni damaĝos la Kristanismon mem. Ni ne volas, ke la eklezioj iĝu sendistingaj, egalaj, fandiĝu en ia senforma aro… Unueco ne estas unuformeco. La unueco, kiun ni volas estas la diverseco repaciĝinta. Estas la malsamuloj estimantaj sin bone, sin respektantaj, kunpartoprenantaj, reciproke ĝojiĝantaj pro ĉio bona, kion ili sukcesas realigi.

Kelkfoje iu demandas: Ĉu eklezio, kiu havas ekumenan laboron povas daŭre alvoki homojn al sia komunumo, prezentante sin kiel vojo al tiuj, kiuj volas esti kristanoj (alivorte: povas esti misiista) ? Sen konkuri kun aliaj eklezioj, ĉiu eklezio ne nur povas sed ankaŭ havas la mision kreski tiel multe, kiel sia kreskiĝo estas ankaŭ la kreskiĝo de la grego de Jesuo. La ekumena laboro ne estas barilo. Se ĝi estas parto de la identeco de la eklezio mem, ĝi povas esti eĉ plia logaĵo. La eklezio havos plian bonan aferon por diri pri si mem: ĉi tie, respekti kaj valorigi la aliajn kristanojn estas parto de nia maniero vivi la Evangelion.

Ne estas espereble, ke iu partoprenu la ekumenan kunvivon kaj revenu hejmen malpli katoliko, malpli baptisto, malpli ortodokso … Oni ja esperas, ke tiu homo – fortika je sia religia identeco – ŝatu esti ambasadoro de la paco kaj de la dialogo. Ambasadoro reprezentas ĉiam la landon, kiu sendis lin: li kontribuas por ke la aliaj ŝatu lian landon kaj revenas hejmen kun kondiĉoj helpi siajn samlandanojn vidi je simpatio la lokon, kie li estis bone akceptita.

Therezinha Motta Lima da Cruz
www.conic.org.br

“É teu povo, Senhor, que eles massacram, é tua herança que eles humilham!” (Sl 93 (94),5)

Uma história que não é de hoje

O Xingu é um rio peculiar e único. Não dá para compará-lo com qualquer outro rio da Amazônia. Só ele faz aliança com o majestoso [...]]]> Por Dom Erwin Kräutler - Bispo do Xingu e Presidente do Cimi

“É teu povo, Senhor, que eles massacram,
é tua herança que eles humilham!”
(Sl 93 (94),5)

Uma história que não é de hoje

O Xingu é um rio peculiar e único. Não dá para compará-lo com qualquer outro rio da Amazônia. Só ele faz aliança com o majestoso Amazonas através de um largo delta. Na foz, suas lindas águas verde-esmeralda se mesclam com as águas barrentas do rio-mar no qual se perde finalmente acima do Forte de Santo Antônio de Gurupá. Percorreu 2045 km desde o Mato Grosso, onde nasce a 600 metros acima do nível do mar na junção da Serra do Roncador com a Serra Formosa.

O Xingu é misterioso. Seu nome até hoje não tem explicação etimológica. Alguns estudiosos querem traduzi-lo como “casa dos deuses” ou melhor “Casa de Deus”, mas não se tem certeza qual seria a verdadeira raiz subjacente a este nome. Suas águas ora são calmas e pacíficas formando extensos lagos, ora furiosas e indômitas quando se estreitam em perigosas cachoeiras que já ceifaram muitas vidas de viajantes desavisados ou afoitos que teimaram enfrentá-las. Pode ser que não seja a Casa de Deus, mas que é um rio sagrado para os povos que habitam nas suas margens há milhares de anos, quem teria a ousadia de negar!

O Xingu narra a história do paraíso de antanho e repete as palavras divinas “E Deus viu tudo o que tinha feito: e era muito bom” (Gn 1,31). Mas conta também a história da rebelião contra Deus, da prepotência e arrogância dos homens que queriam ser como deuses (cfr. Gn 3,5). Relata ainda a violência assassina que ceifou a vida do irmão e brada pelos séculos afora a palavra de Deus: “Que fizeste! Ouço o sangue de teu irmão, do solo, clamar por mim!” (Gn 4,10).

Na realidade, as águas do Xingu deveriam ter a cor do sangue por causa das inúmeras chacinas que se perpetraram ao longo dos séculos passados. A fúria antiindígena assassinou com armas de fogo a índios munidos apenas de arco e flecha e bordunas. Os invasores misturaram nas praças das aldeias com o barro vermelho também o sangue de indefesas mães e mulheres grávidas, jovens e crianças recém-nascidas. Milhares tombaram!

O mundo que se autodenomina de “civilizado” fechou os olhos, mostrou indiferença diante do sangue indígena bradando por justiça, gritando pelo direito de viver, reclamando a pátria que Deus criou para estes povos, defendendo o chão de seus mitos e ritos, chorando a terra onde sepultaram os antepassados. Até hoje o índio é chamado com desprezo de “silvícola”, um termo que insinua tratar-se apenas de algum bípede a mais, sem inteligência e livre arbítrio. Grande parte da sociedade envolvente vê ainda os povos indígenas como uma horda de malfeitores, de agressores hostis, selvagens, traiçoeiros, bárbaros, cruéis, não-confiáveis.

A história dos índios é uma história de rios de sangue derramado. Assim, tudo que hoje acontece de desfavorável, de adverso faz emergir do inconsciente coletivo destes povos todo o sofrimento do passado, toda hostilidade de que foram vítimas desde que os europeus fincaram o pé neste continente e os bandeirantes avançaram em todas as direções abrindo caminho a ferro e fogo.

Não faz tanto tempo que o próprio órgão governamental encarregado de proteger os povos indígenas, o Serviço de Proteção ao Índio – SPI, participou de massacres. Foi extinto por causa da repercussão no exterior das escandalosas carnificinas e substituído pela Fundação Nacional do Índio - Funai. Em 1967 veio à tona o assim chamado “Massacre do Paralelo 11” que aconteceu em 1965. Um seringalista do Mato Grosso deu ordem para exterminar uma aldeia. Primeiro sobrevoaram o povoado e jogaram bombas, depois entraram na aldeia e mataram a todos. Eu mesmo vi uma fotografia que mostra uma mulher indígena presa pelos pés, de cabeça para baixo, ladeado por dois homens brancos com facões. Esquartejaram a mulher. A mera lembrança da foto me causa arrepios. Isso não aconteceu no tempo dos bandeirantes, mas há apenas pouco mais de quarenta anos.

Naquela mesma década de 60 outra agressão bem planejada aconteceu no Xingu. A ação criminosa nunca foi investigada. Os criminosos não foram identificados e punidos por homicídio qualificado cometido em série. Alguns políticos queriam a todo custo tirar Altamira do ostracismo. A cidade precisava ser ligada através de uma estrada – mesmo que fosse apenas uma picada – com Santarém, o portal a dar acesso ao mundo.

O empecilho para concretizar o intento foram os índios Arara que viviam na região que hoje coincide com os municípios de Medicilândia e Uruará. Mas para não frear o progresso “esses selvagens” tinham que ser “eliminados”. Se a expedição avistasse um índio Arara, a ordem era de executá-lo imediatamente! Não se sabe do número exato de índios Arara mortos naquele tempo. Só se sabe que foram muitos. Morreram até eletrocutados quando se aproximaram do barraco da “força expedicionária” circundado por uma cerca de arame conectada com um grupo gerador. Os índios queriam ver os “brancos”, seguraram no arame e levaram choques de 220 volts.

A história deste povo que vivia sossegado no meio da mata entre Altamira e Santarém culminou em outra tragédia durante a construção da Transamazônica. A nova rodovia passava a três quilômetros da aldeia dos Arara no igarapé Penetecaua. Os índios foram até perseguidos por cachorros. A forçada convivência com o mundo dos brancos troŭe doenças como gripe, tuberculose, malária. Outros tantos morreram. O mundo lá fora, no Brasil e no exterior, nada soube desta desgraça que desabou sobre um povo. Continuava a aplaudir “a conquista deste gigantesco mundo verde”, palavras que constaram da placa afixada no tronco de uma castanheira derrubada quando o presidente da República deu solenemente início aos trabalhos de construção da Transamazônica. A que preço! Nunca me esqueço do dia em corria a notícia de que, finalmente, os “terríveis índios Arara” haviam sido dominados. Como prova de que o “contato” tinha sido um sucesso total, troŭeram uns representantes daquele povo que até então vivia livre na selva xinguara. Nus, tremendo de medo em cima de uma carroça, foram expostos à curiosidade popular como se pertencessem a alguma rara espécie zoológica.

Vivemos em outros tempos. Pelo menos assim pensamos. Celebramos 60 anos de promulgação da Carta Magna dos Direitos Humanos. Qualquer discriminação racial é condenada. É proclamada a igualdade de povos e raças. No Brasil temos desde 1988 uma Constituição Federal em que os direitos indígenas são inscritos no Artigo 231. Foi abolida a tutela de um órgão estatal. Os indígenas, outrora equiparados aos menores de idade e aos deficientes mentais, alcançaram plena cidadania, não precisando mais ser tutelados. Tem todo o direito de ir e vir como qualquer brasileiro. Mesmo assim, enquanto já estamos festejando os 20 anos da Constituição “cidadã”, parte da imprensa ainda não se inteirou desta novidade constitucional e há jornais insistindo que ”a Polícia Federal deverá pedir explicações à Funai (…) já que o órgão é o tutor legal dos índios brasileiros” [1].

O salto qualitativo da letra constitucional para o chão concreto da realidade em que os povos indígenas vivem ainda não aconteceu. Se uma demarcação de área indígena é concluída com a homologação pelo presidente, prevista em lei, um clamor ensurdecedor se levanta pelo Brasil afora, reclamando que “há muita terra para pouco índio”. E o pior aconteceu há algumas semanas em Altamira. Uma rádio local se desdobrou em berrar agressões verbais contra os índios, insultos rassistas que fazem inveja ao tratamento destinado aos judeus pelo regime nazista. Pensávamos que tais excessos pertencessem a um passado longínquo e tivessem sido há muito tempo extirpados do vocabulário jornalístico. Infelizmente nos enganamos. A onda antiindígena assume novamente proporções alarmantes.

De Kararaô a Belo Monte

Muitos não recordam o tempo a ditadura militar e, já que a memória tem fama de ser curta, poucas pessoas se lembram dos mandos e desmandos dos presidentes plenipotenciários daquela época. Um deles foi o general Emílio Garrastazu Medici. Tornou-se célebre pelo Projeto de Integração Nacional e a construção da rodovia Transamazônica, inaugurada em setembro de 1972. Foi a década do “Integrar para não entregar” e de outro slogan que desencadeou uma migração sem precedência no Brasil. “Terra sem homens para homens sem terra!” exclamava eufórico o general-presidente, o que não deixou de ser um tremendo insulto aos povos indígenas que há milênios habitam a Amazônia. O presidente simplesmente os ignorou, despojou-os da cidadania, negou-lhes a existência, considerou-os definitivamente mortos.

Milhares de famílias rumaram do Nordeste, Centro, Sudeste e Sul para a Amazônia. No entanto, o Projeto de Integração Nacional previu também a construção de barragens. A rodovia cortou os grandes rios nas proximidades das principais quedas d’água. Já em 1975 a Eletronorte contratou a firma CNEC (Consórcio Nacional de Engenheiros Consultores) para pesquisar e indicar o local exato de uma futura hidrelétrica. Em 1979 o CNEC terminou os estudos e declarou a viabilidade de construção de cinco barragens no Xingu e uma no rio Iriri, maior afluente do Xingu. Ao povo do Xingu negou-se qualquer informação mais detalhada. Só se sabia que o governo pretendia tocar a construção o quanto antes possível.

Os povos indígenas reagiram pela primeira vez em 1989. Vieram uns 600 índios para Altamira e hospedaram-se no centro Betânia da Prelazia do Xingu. Vieram para protestar contra a decisão do governo de sacrificar o rio Xingu. O encontro que os índios chamaram de “Primeiro Encontro das Nações Indígenas do Xingu” realizou-se entre os dias 20 e 25 de fevereiro de 1989 e alcançou uma enorme repercussão nacional e internacional.

A foto que retratou a cena em que a índia Kayapó Tuyra encostou a lâmina de seu facão no rosto do então presidente da Eletronorte e hoje presidente da Eletrobrás, José Antônio Muniz Lopes, percorreu o mundo inteiro e virou a logomarca da oposição indígena ao projeto de hidrelétrica. Tuyra tornou-se a mulher mais famosa do mundo Kayapó, mãe carinhosa com seus filhos e ao mesmo tempo guerreira intransigente quando se trata da defesa de sua terra e seu rio. Pouco depois daquele memorável encontro, o Banco Mundial negou o suporte financeiro e o projeto foi arquivado. Nunca, porém, foi abandonado. Já na década de 90 foi desengavetado e veio à tona com mais força.

No inicio do mês de junho de 2007, reuniram-se outra vez representantes de vários povos indígenas do Xingu no Centro Betânia da Prelazia do Xingu e insistiram que colaborássemos com eles para promover um Encontro dos Povos Indígenas semelhante àquele que aconteceu em 1989. Os índios pretendiam chamar a atenção do Brasil e do mundo, condenando o projeto faraônico que ameaça imolar ao deus-progresso o rio Xingu que para eles é sagrado, símbolo da vida, dádiva de Deus.

No dia 3 de junho de 2007, os participantes do encontro foram para a beira do rio, em Altamira, para uma manifestação contra o projeto de hidrelétrica ressuscitado que recebeu o nome “Belo Monte” em substituição à denominação anterior “Kararaô” que equivale a um grito de guerra do povo Kayapó. Mudou apenas o nome! O atual governo o considera prioridade no Plano de Aceleração do Crescimento (PAC). O presidente Lula antes de ser eleito manifestou-se contra Belo Monte. Do mesmo jeito vários membros do Congresso Nacional, entre eles o deputado federal Zé Geraldo (PT/PA), eleito pelas comunidades do Xingu, declararam-se visceralmente contrários, quando estavam em campanha eleitoral. Mas que surpresa para todos nós: depois de eleitos mudaram de posição. O que antes condenaram com veemência, de repente, da noite para o dia, passaram a defender com unhas e dentes. O que estaria por trás dessa repentina metamorfose camaleônica?

Doravante, o povo do Xingu é informado de que se trata apenas de uma Unidade Hidrelétrica (UHE) e não mais de um Complexo Hidrelétrico. Não deixa de ser uma mentira deslavada que se propaga sem nenhum pudor, um artifício empregado propositadamente para ludibriar o povo. Todo mundo sabe que seria um incalculável desperdício investir bilhões de reais em uma usina que durante o verão tropical não tem condições de funcionar plenamente quando o volume de águas do Xingu diminui. É a estação em que extensas praias de areia branca e dourada emergem das águas cristalinas transformando a região numa paisagem deslumbrante.

Mas os barrageiros não se deixam impressionar pela beleza exótica do Xingu. Já baixaram a sentença e fim de papo. O rio tem que ser sacrificado! É o preço a pagar! Outras barragens serão necessárias e estão programadas! Para adiantar o serviço, a Eletrobrás já dispõe de todo o “inventário” do Xingu com o respectivo mapa que prevê os barramentos e as áreas alagadas até acima da cidade de São Félix do Xingu. Parece tratar-se de estudos clandestinos, pois não são acessíveis ou revelados ao público, algo que deve estar levando o carimbo “matéria altamente confidencial” ou “segredo de Estado”. Por que todo esse sigilo?

No mesmo dia 3 de junho de 2007 um cacique Kayapó subiu num caminhão estacionado na avenida que margeia o Xingu, pegou o microfone e indagou gritando: “O que será de nossas crianças?” e acrescentou: “Não permitimos que as sepulturas de nossos ancestrais vão para o fundo!”. Enquanto empresários e comerciantes defendem Belo Monte na acalentada esperança de “chuvas de dinheiro” desabando sobre Altamira e não se preocupam com as consequências perniciosas para a vida de milhares de pessoas - mormente a população das baixadas que terá suas casas e propriedades alagadas, enquanto os membros desse consórcio empresarial abertamente demonstram que não lhes causa nenhuma inquietação se áreas indígenas demarcadas e homologadas são alagadas e o povo ribeirinho prejudicado - enquanto essa gente que em sua grande maioria veio de outros estados não tem nenhuma dor de consciência diante de um programado desastre ecológico irreversível, um índio, até hoje considerado um supérfluo resíduo da idade da pedra lascada, esse índio discriminado e tratado com desdém ou desprezo, é quem dá uma lição a toda a sociedade. Esse consórcio “comercial, industrial e agropastoril” só pensa em si. Não mantém laços nem com o passado, nem os estabelece com as futuras gerações, não se relaciona nem com quem vivia antes nem com quem vem depois. É uma associação de gente imediatista, interesseira e egoísta que aposta apenas em lucros fabulosos e declara guerra a quem tiver a petulância de se opor a sua ambição e ganância que não respeita nada e ninguém.

De repente, um índio chama a atenção para o direito das futuras gerações que também querem viver e estabelece ainda uma ponte com os antepassados, de quem herdamos este mundo que Deus criou. O índio teve a coragem de alertar para as consequências nefastas de um projeto megalomaníaco. À beira do rio, indígenas e não-indígenas se deram as mãos para selar o pacto de lutar contra a destruição do rio e da vida: Xingu Vivo para Sempre!

Em 1989 os índios se manifestaram, em 2007 insistiram de novo num grande encontro e mostramo-nos sensíveis ao pedido de todos os povos indígenas da bacia do Xingu.

Por que representantes da Eletrobrás ou Eletronorte nunca passaram por uma única aldeia para ouvir os índios a respeito de Belo Monte? Por que não pediram ajuda de quem realmente entende do mundo Kayapó para manter contatos com esses povos que são os primeiros a habitar esta terra? Por que essa discriminação, exclusão, marginalização dos povos autóctones? Por que?

Nas audiências chamadas “públicas” não se fala a verdade nem existe real possibilidade para o povo manifestar as suas dúvidas, fazer indagações e apresentar críticas. Essas audiências são apenas parte de um ritual em que os enviados da Eletrobrás ou do governo recitam o rosário de vantagens e benefícios. Só vantagens! Só benefícios! Parece terminantemente proibido criar no povo a sensação de que possa haver alguma sequela negativa ou algum dano irreparável. Se alguém se atrever em insistir e opor-se ao discurso oficial, a resposta repetida até criar náuseas é e será sempre: “É o preço a ser pago pelo progresso!” “É a exigência do desenvolvimento”.

Instados a explicar o que entendem por desenvolvimento e progresso, recusam-se a responder. Dizem que não não vieram para discutir questões “ideológicas”. Fato é que a Eletrobrás sabe o que convém à sociedade, não ao zé-povinho. Causa realmente espécie a repetição de slogans, chavões pré-fabricados não com a intenção de esclarecer, mas de cooptar.

Veja-se o caso da índia Xipaia que está sendo aplaudida pelo pessoal do Consórcio e filmada afirmando que está a favor de Belo Monte, porque “o índio está no escuro”. Sei quem é essa senhora. Ela mora há décadas na cidade e há luz na casa dela desde que a energia elétrica chegou a Altamira. “Cimi não dá dinheiro! Dom Erwin não dá dinheiro! Eletronorte dá dinheiro, paga conta! Por isso somos a favor de Belo Monte!” são frases que foram ouvidas na aldeia de determinado grupo que se distanciou dos outros povos indígenas do Xingu e não participou mais de nenhum evento. Que maneira mais esdrúxula de defender a “UHE Belo Monte”, cooptando índios menos avisados e ainda acenando com vantagens financeiras aos que prometem defender o projeto.

Obcecado pela idéia de acelerar o crescimento da economia, o próprio presidente Lula identificou como “entraves” a esta medida a questão dos índios, dos quilombolas, dos ambientalistas e até do Ministério Público. Considerou ainda “penduricalhos” os artigos da legislação ambiental pois estes parâmetros legais estariam travando o desenvolvimento do país. Por isso a ordem é de desconsiderar ou, pelo menos, não dar tanta importância a impactos sociais e ambientais. Caso contrário, o país estaria condenado à estagnação.

Mas, já que são exigidos estudos preliminares no caso de uma hidrelétrica, o governo encarrega os primeiros interessados no projeto, os grandes empreendedores, de providenciar os estudos de viabilidade ou de impacto ambiental e social. Terão a seu dispor cientistas de sua inteira confiança que na mais cega obediência aos ditames superiores corroborarão a tese que já é definida antes do estudo: o impacto ambiental e social será mínimo ou praticamente nulo. Alega-se: “O Brasil não pode esperar!” Ou alguém pensa que uma dessas empresas esteja interessada em apontar impactos ou danos sociais e ambientais? Isso equivaleria a cortar o galho em que estão sentadas.

A pergunta chave é: A quem mesmo interessa Belo Monte? Ao Brasil? Vai melhorar o padrão de vida dos paraenses, dos xinguaras, do povo de Altamira, Vitória do Xingu, Souzel, Anapu, da Transamazônica, do Baixo Xingu? A energia, a quem será destinada? Todos sabemos que serão mais uma vez beneficiadas as multinacionais que vivem às custas do Brasil com todas as mordomias fiscais e facilidades energéticas.

O preço da energia para a família brasileira é escandaloso, é exorbitante, mas as empresas transnacionais contam com a benevolência magnânima dos sucessivos governos. O Pará, a Amazônia é considerada mera “província” energética, mineral, madeireira, última fronteira agrícola… Nunca saiu dessa categoria de “província”. A metrópole, o centro nevrálgico das decisões e deliberações, sempre se encontra alhures! Pouco interessa à metrópole se os povos da “província” passam bem ou vão de mal a pior. Algumas migalhas sempre caem, mais por descuido do que por amor aos pobres.

E os nossos políticos, em vez de questionar esse sistema iníquo, de criticar estruturas prejudiciais aos povos da Amazônia, de exigir direitos e “royalties”, aplaudem de pé e não hesitam em apelar até para a terminologia teológica quando falam em “salvação”, “redenção” da região, do Pará e da Amazônia. Infelizmente nada entendem da máxima do grande Santo Tomás de Aquino: “Gratia supponit naturam” (a graça pressupõe a natureza). No contexto da Amazônia, jamais haverá redenção se a criação for arrasada, destruída, aniquilada. Aí só vai sobrar a desgraça, o caos, o apocalipse.

Xingu Vivo para Sempre

No dia 19 de maio de 2008 tive o privilégio de fazer a abertura do encontro Xingu Vivo para Sempre no Ginásio Poliesportivo de Altamira. Mais de 600 indígenas, mulheres, homens e crianças, entraram solenemente no recinto, cantando e dançando, erguendo suas lanças, bordunas e facões. Quem não se emocionou quando os índios Kayapó cantaram o Hino Nacional em sua língua materna! A platéia aplaudiu entusiasmada.

Apresentei todos os caciques das 24 etnias presentes e saudamos os outros participantes do evento chamando-os por município. O ar foi festivo, animado, algo excepcional, pois não é todo dia que se vê tantos indígenas, pintados segundo suas tradições, dançando de acordo com os seus ritos milenares e cantando num idioma ancestral enquanto se movimentam num ritmo tão peculiar. Volta e meia, uma ou um Kayapó levanta para fazer sua dança individual erguendo um facão ou mostrando borduna e lança, os homens com seus barítonos volumosos e fortes, as mulheres com vozes elevadas, incisivas, às vezes até estridentes. A beleza exótica das expressões culturais comove e impressiona. A juventude, presente nas arquibancadas, vibra com as danças e aplaude com prolongadas salvas de palmas.

Na manhã do segundo dia continuou a apresentação. Faz parte do ritual indígena que cada cacique fale, mesmo que repita argumentos ou opiniões anteriormente já expressos por um parente. Aliás, todos se entendem como parentes. A procedência geográfica não conta, nem sequer a etnia ou o tronco linguístico a que pertencem. Todos se tratam de “õbikwa”, familiares! Se um sofre ou é agredido, todos se sentem atacados. Quando se apresentam, falam primeiro em sua língua materna e depois traduzem, eles mesmos, a fala para o português. Uns tem mais facilidade de expressar-se em português, outros não conseguem fazê-lo de modo correto.

Percebe-se a sua alegria, mas muitas vezes também a angustia ou indignação por causa de alguma decisão do governo contrária a eles ou do avanço de latifundiários, mineradoras, madeireiras, garimpeiros para as terras habitadas por eles desde tempos imemoriais. São muito sensíveis a qualquer falta de consideração da parte da sociedade envolvente. Não ocultam a sua decepção. “Já estamos cansados de ouvir e não ser ouvidos. Já estamos cansados de escutar ameaças de construção de barragens na volta grande do Rio Xingu. Não estamos só defendendo o rio Xingu, mas os rios da Amazônia: moradia dos povos indígenas” reclama um dos caciques.

Debates e o incidente

Ao término das apresentações foi composta a mesa de trabalho para os debates. Foram chamados o professor Oswaldo Sevá Filho, da Universidade de Campinas (Unicamp); o engenheiro Paulo Fernando Viana Rezende, da Eletrobrás; Roquivan Alves da Silva, do Movimento de Atingidos por Barragens (MAB); Jean Pierre Leroy, da Federação de Órgãos para Assistência Social e Educacional (FASE) e Glenn Switkes, diretor do Programa Latino-americano do International Rivers Network (IRD).

Oswaldo Sevá é conhecido nosso e dos indígenas. Veio para mais uma vez alertar sobre as consequências dos projetos hidrelétricos no rio Xingu. Foi ele quem organizou o livro Tenotã-Mo, lançado em 11 de agosto de 2005, uma coletânea de artigos de especialistas de diversas áreas que pretendia provocar um amplo debate sobre as hidrelétricas na Amazônia. Fui convidado a escrever o prefácio para este livro. Para nossa total decepção, a Eletrobrás nunca respondeu às indagações e críticas da parte do mundo científico. Percebe-se nitidamente a arrogância de alguns órgãos do governo. Nós apelamos para argumentos, eles para o “poder”, ostensiva e cinicamente manifestado.

Entrei no ginásio já no final da palestra do professor Oswaldo Sevá. Chegou a vez do representante da Eletrobrás, o engenheiro Paulo Rezende. Tive a impressão de que não encontrou tempo para se preparar. Assim optou por uma sessão “Power Point” como a Eletrobrás costuma fazer quando é solicitada por prefeitos, vereadores, comerciantes e empresários. Na tela apareceram números e estatítiscas, dificilmente identificáveis por causa da claridade do ambiente. A platéia começou a ficar inquieta e reagiu quando o engenheiro desqualificou o professor Oswaldo Sevá, chamando-o de “desatualizado”. As vaias se tornaram cada vez mais incisivas. Falei para a professora Mônica sentada ao meu lado: “Por que esse homem não pára, com todas essas vaias?”. Pareciam antes estimular o engenheiro. Alteou a sua voz, elevando-a a um tom provocador.

O engenheiro cumpriu seu papel dentro do ritual previsto. Nada de admitir que o projeto possa trazer também consequencias adversas, irreversíveis. Aulas de pedagogia não devem constar da grade curricular de uma faculdade de engenharia. Assim o engenheiro não teve nenhum preparo para lidar com situações diferentes das que ele conhece no âmbito empresarial. Não conseguiu envolver a platéia, de modo especial os indígenas presentes. Perdeu as estribeiras e apelou para a arrogância. Por que não fez uma exposição mais simples para todo mundo entender? Por que não dividiu sua palestra em duas partes? Poderia, se assim o quisesse, falar primeiro das vantagens e dos benefícios que Belo Monte pode trazer. Em seguida abordaria com sinceridade e simplicidade as desvantagens, os prejuízos que, sem dúvida, a hidrelétrica irá causar. Mas nada disso aconteceu. Faltava franqueza e imparcialidade. O engenheiro transmitiu à platéia a sua convicção de que, haja oposição ou não, Belo Monte vai sair de qualquer jeito!

Quando após a palestra do engenheiro, o representante do Movimento dos Atingidos por Barragens, iniciou sua fala dizendo que os índios irão defender o Xingu para protegê-lo, ressoou de repente pelo ginásio um terrível grito de guerra. Os índios se levantaram e ergueram bordunas e facões e, em seguida, iniciaram uma dança movimentando-se em direção ao engenheiro. Vi os índios gesticular com facões e bordunas. Simbolizaram um ataque. Do lugar, onde eu estava, não pude observar que um dos fações resvalou no braço do engenheiro, ferindo-o. Quando consegui ficar mais próximo, percebi o corte no braço direito do engenheiro. Vi também como ele derramou toda uma garrafa de água mineral sobre o corte que sofreu. A intenção que teve, foi sem dúvida a de limpar a ferida, mas o resultado foi uma imensa poça d’água misturada com sangue que causou a tétrica impressão de que alguém havia sido esquartejado ou guilhotinado naquele mesmo instante. Inúmeras vezes esta mesma cena foi repetida nas reportagens de televisão. Sangue espalhada por toda parte. O engenheiro foi encaminhado para o hospital. Levou seis pontos e recebeu alta. Padre Renato Trevisan que tem uma larga experiência com o povo Kayapó, além de falar muito bem seu idioma, solicitou a um cacique que apaziguasse na língua Kayapó os espíritos excitados. O cacique pegou prontamente o microfone e falou a seu povo.

Nós, da coordenação e responsáveis pelo evento, ficamos espantados, muito aflitos e angustiados ao extremo. Imaginávamos logo a repercussão do acidente nos meios de comunicação. Havia gente nossa chorando convulsivamente. Ninguém se conformara com o acontecido. Tudo estava correndo tão bem, sem sobressaltos. E agora?

Afirmo com toda a ênfase e convicção que o corte com o facão que o engenheiro sofreu foi acidental. Muito lamentável, sem dúvida, mas jamais foi tentativa de homicídio, pois se os índios quisessem matar o engenheiro não o teriam atingido apenas no braço. Aliás, o próprio engenheiro em entrevista gravada para o programa “O Fantástico” da TV-Globo admitiu que foi um acidente. Repúdio e rejeito por uma questão de consciência a afirmação de que a agressão foi premeditada ou programada. São as forças antiindígenas que mais uma vez vêm à tona e agora se deleitam no macabro prazer de sustentar essa tese absurda.

A coordenação do evento veio imediatamente a público e falou do incidente lastimável. Redigimos uma nota em que lamentamos profundamente o ocorrido. Fui procurado por jornalistas e dei várias entrevistas a diversos canais de televisão. Mesmo assim, parte da mídia optou pela divulgação sensacionalista dos fatos o que engendrou todo tipo de comentário ao longo dos dias e semanas subsequentes. Condenaram sumariamente a Prelazia do Xingu e o seu bispo e as outras entidades coordenadoras do evento.

Pensávamos por alguns momentos até em encerrar o encontro, julgando que não houvesse mais clima para a continuação, mas, finalmente, decidimos cancelar apenas a passeata pelas ruas da cidade de Altamira e substitui-la por uma manifestação à beira do rio Xingu.

No dia 23 de maio representantes dos povos indígenas e gente que vive ao longo do Xingu e seus afluentes, gente do campo e da cidade e representantes dos movimentos sociais se deram mais uma vez as mãos à beira do rio Xingu. Mais uma vez os índios discursaram e dançaram. As mulheres com as crianças entraram n’água para demonstrar como amam o rio e como dependem dele.

Acabou o encontro Xingu Vivo para Sempre mas não acabou a luta em defesa desse rio maravilhoso e dos povos do Xingu. Foi lido o documento final em que os índios fazem questão de manifestar-se como “cidadãos e cidadãs brasileiras”. “Vimos a público comunicar a nossa decisão de fazer valer o nosso direito e o de nossos filhos e netos a viver com dignidade, manter nossos lares e territórios, nossas culturas e formas de vida, honrando também nossos antepassados, que nos entregaram um ambiente equilibrado. Não admitiremos a construção de barragens no Xingu e seus afluentes, grandes ou pequenas, e continuaremos lutando contra o enraizamento de um modelo de desenvolvimento socialmente injusto e ambientalmente degradante, hoje representado pelo avanço da grilagem de terras públicas, pela instalação de madeireiras ilegais, pelo garimpo clandestino que mata nossos rios, pela ampliação das monoculturas e da pecuária extensiva que desmatam nossas florestas”.

“Queremos o Xingu vivo para sempre!”

[1] Por exemplo, “O Liberal” em sua edição de 26 de maio de 2008

Fonte: Cimi - Assessoria de Comunicação
(61) 2106 1650
www.cimi.org.br

Sube vi povos legi malgrandan raporton pri la agadoj de brazila “Nacia Asocio Virinoj por la Vivo”.

La celo de tiu ĉi traduko estas disvastigi, per Esperanto, la bonegajn agadojn de tiu asocio favore gravedulinojn, kiuj iam planis abortigi sian bebon.

Mi kore antaŭdankas, se vi tralegos la tekston kaj, poste, faros unu el [...]]]> Saluton karaj samideanoj !

Vitor Luiz
www.vitorluiz.6te.net
vicxjo@gmail.com

Kion faras la asocio “Virinoj por la Vivo”?

Ne ĉiuj scias, ke en Brazilo estas nacia asocio de virinoj, kiuj luktas kontraŭ la abortigo. Tiu asocio, fondita en 1998, celas interalie montri al la publika opinio (societo), ke – male ol oni kutime diras ĉe la sociaj komunik-medioj – la brazila virino ne perdis sian naturan alvokiĝon al patrineco, kaj daŭre riproĉegas la abortigon, kiu estas abomenenda krimo.

Sed eĉ inter tiuj, kiuj scias pri la ekzisto de la Nacia Asocio “Virinoj por la Vivo” (Associação Nacional Mulheres pela Vida – ANMPV), ankoraŭ multaj tute ne konas la intensecon kaj la longecon de ties agadoj. Ĉi tiuj enhavas: la konsiladon al senesperegaj virinoj, kiuj intencas abortigi; la donacadon de materia kaj spirita subteno dum la gravedeco; kursojn pri kudrado kaj artefaritaĵoj al la gravedulinoj; aĉeton de vestaro por la beboj; gastigon de malriĉaj gravedulinoj; prelegojn pri la neprofanebleco de homa vivo, pri la virto ĉasteco kaj pri la perioda abstinenco (ankaŭ nomata “natura metodo”); kaj pluraj aliaj …

La malsupra raporto permesas kompreni, ke la ANMPV neniel similas al grupo de senokupaj homoj !

Kiu volos kontribui al la asocio, tiu povos kontakti ties prezidanton Maria das Dores Hipólito Pires per portugala lingvo (ŝia retadreso: dorisprovida@ig.com.br) aŭ ŝian samideanon Vitor Luiz Rigoti dos Anjos per Esperanto, portugala, hispana aŭ angla lingvoj (lia retadreso: vicxjo@gmail.com).

“Senmakula Koro de Maria, liberigu nin de la malbeno nome abortigo”

Vizitu ankaŭ (en portugala lingvo): www.providaanapolis.org.br

Raporto pri la agadoj de la Sociala Paŝtista Laboro Pro-Vivo kaj de la Domo de Subteno al Gravedulinoj Pastro Pio – Monata elspezo.

*** Laboro, kiu okazas en la Preĝejo de Nia Sinjorino de la Koncipo:
Ĉiumerkrede ni donas matenmanĝon, tagmanĝon kaj lunĉon – Donacoj kaj elspezoj minimume R$ 20 (spicoj, butero, oleo, makaronio, ktp.). Ni ricevas donacojn: panoj, legomoj kaj viandoj.
Monata elspezo = inter R$ 80 kaj 100. (ĉ. 31 - 39 eŭroj)

*** Kudrado-oficejo:
Fiksa elspezo pri la kudristino, kiu servas instruante pri tranĉado, kudrado, overlok-kudrada maŝino kaj finaĵ-kudrada maŝino. (semajna pago: R$ 50 po tago)
Monata elspezo = inter R$ 200 kaj 250. (ĉ. 78 - 97 eŭroj)

*** Artefaritaĵoj kun ĵurnalo, ŝtof-pecoj, pentrarto – Volontuloj instruas

*** Elspezoj: gluoj, inkoj, paperoj.
Monata elspezo = R$ 50 (ĉ. 19,50 eŭroj)

*** Elspezoj por aĉeti aĵojn bezonataj por kudri kaj konservi la maŝinojn.
Monata elspezo = R$ 50 (ĉ. 19,50 eŭroj) (maŝin-oleo, fadenoj, elastoj, diversaj kudriloj, ktp.).

*** Elspezo pro la teknikisto, kiu vizitas la kudr-oficejon, konservas kaj riparas la maŝinaron.
Sesmonata elspezo = inter R$ 250 kaj 300 (ĉ. 97 - 117 eŭroj)
La oficejo konsistas el 5 industriaj overlok-kudradaj maŝinoj, 2 finaĵ-kudradaj maŝinoj kaj 6 rekt-kudradaj maŝinoj. Sume: 13 maŝinoj

*** Monata elspezo pro la agadoj disvolvataj en la Paroĥejo de Nia Sinjorino de la Koncipo (escepte la elspezon pro la teknikisto por ripari la maŝinojn) – Avenuo Roberto Silveira, 1366 – Nilópolis – Rio de Janeiro

Sume = inter R$ 500 kaj 600 (ĉ. 195 - 234 eŭroj)

Elspezoj por la gravedulinoj.

*** Donacoj por bus-veturoj, ultra-sonografikaj ekzamenoj, medikamentoj, hejma naturgazo…
Monata sumo = R$ 100 (ĉ. 39 eŭroj) (ĉe ultra-sonografikaj ekzamenoj, ni dank’al Dio ricevas 100%-an rabaton kelkfoje ĉe oficejo de Doktorino Lúcia Pedroso).

*** Aĉetoj: vindoj kaj aliaj bezonataĵoj al la beba vestaro.
Monata elspezo = R$ 100. (ĉ. 39 eŭroj)

Monata sumo de elspezoj por la gravedulinoj = R$ 200. (ĉ. 78 eŭroj)

Elspezoj pro la Domo de Subteno Pastro Pio kaj Bazaro Pro-Vivo.
Rua Benjamin Constant, 78 – Nova Cidade – Nilópolis – Rio de Janeiro
Tel.: +55 – 21 – 3761 3705

Luo, akvo, elektro, telefon-konto, manĝaĵoj, hejma naturgazo:

Luo = R$ 400 (ĉ. 156 eŭroj)
Akvo = R$ 40 (ĉ. 15,60 eŭroj)
Elektro = R$ 50 (ĉ. 19,50 eŭroj)
Telefon-konto = R$ 40 (ĉ. 15,60 eŭroj)
Manĝaĵoj = R$ 300 (ĉ. 117 eŭroj)
Hejma naturgazo = R$ 30 (ĉ. 11,7 eŭroj)
Monata sumo = R$ 860 (ĉ. 335 eŭroj)

La vendado de bazaraj aĵoj ĝis nun kovras pli-malpli R$ 500 (ĉ. 195 eŭrojn) de la tuta elspezo, tio estas, kovras luon, akvon kaj elektron. Por redukti la elspezon pro manĝaĵoj al 1 gravedulino kaj 2 infanoj subtenataj nun, ni bezonas donacon de manĝaĵoj (lakto, ĉokolad-pulvoro, oleo, fazeolo, rizo, makaronio, sukero, kafo, biskvitoj, ktp.), tiamaniere ni povos aĉeti viandojn kaj legomojn.

La sumoj jam cititaj koncernas la monatan mezkvanton.

Historio de la subteno:

Laŭ nia registrolibro, ni jam subtenis, dum lastaj 17 jaroj, pli-malpli 2.000 gravedulinojn, kiuj estis konvinkitaj por ne abortigi. Nuntempe ni atentzorgas pri 31 gravedulinoj.

Ĉiuj tiuj informoj havas la aprobon pri siaj verecoj fare de konsilantaj teamoj de la sociala paŝtista laboro kaj de la domo de subteno.

Nilópolis, Rio de Janeiro, la 20-an de aprilo 2008.

Amike kaj estime,

Maria das Dores Hipólito Pires – Fondintino de la Sociala Paŝtista Laboro Pro-Vivo (Diocezo de Nova Iguaçu – Rio de Janeiro), de la Domo de Subteno Pastro Pio kaj de la Asocio Virinoj por la Vivo.

Temas pri la ĉefa aspekto de la kristana vero: la Resurekto, en la portugala kaj Esperanto.

Bonan kaj ĝuan legadon

Frate en Kristo,

Vitor Luiz

ĈIUTAGA EVANGELIO “Sinjoro, al kiu ni [...]]]> Jen la bibliaj tekstoj kaj komentoj pri ili, elsenditaj de romkatolika retservo “Ĉiutaga Evangelio”, faritaj de Sankta Anastasio de Antiokio, kaj tradukitaj de la portugala lingvo al Esperanto.

Temas pri la ĉefa aspekto de la kristana vero: la Resurekto, en la portugala kaj Esperanto.

Bonan kaj ĝuan legadon

Frate en Kristo,

Vitor Luiz

ĈIUTAGA EVANGELIO
“Sinjoro, al kiu ni iru? Vi havas la vortojn de eterna vivo.” (Sankta Johano 6, 68)

Merkredo, la 04-a de Junio 2008

Hodiaŭ la Romkatolika Eklezio memoras : Sankta Petro de Verona, sacerdoto, martiro, +1252

Sankta Anastasio de Antiokio: «Li estas Dio ne de la mortintoj, sed de la vivantoj»

2-a Letero al Timoteo 1, 1-3 . 6-12.

Paŭlo, apostolo de Kristo Jesuo, per la volo de Dio, laŭ la promeso de vivo, kiu estas en Kristo Jesuo, al Timoteo, mia amata filo: Graco, kompato, kaj paco de Dio, la Patro, kaj de Kristo Jesuo, nia Sinjoro. Mi dankas Dion, kiun mi adoras de post miaj praavoj kun pura konscienco, ke konstantan memoron mi havas pri vi en miaj preĝoj, nokte kaj tage.

Pro tio mi memorigas vin, ke vi reekbruligu la donacon de Dio, kiu estas en vi per la surmetado de miaj manoj. Ĉar Dio donis al ni spiriton ne de malkuraĝeco, sed de potenco kaj amo kaj sinregado. Ne hontu do pri la atesto de nia Sinjoro, nek pri mi, lia malliberulo; sed kunelportu suferojn kun la evangelio laŭ la potenco de Dio, kiu nin savis kaj vokis per sankta voko, ne laŭ niaj faroj, sed laŭ Sia propra antaŭintenco kaj laŭ la graco donita al ni en Kristo Jesuo antaŭ tempoj eternaj, sed nun malkaŝita per la apero de nia Savanto Jesuo Kristo, kiu neniigis la morton kaj enlumigis la vivon kaj la senmortecon per la evangelio, al kiu mi estas nomita predikisto kaj apostolo kaj instruisto. Pro tio mi ankaŭ suferas tiel; tamen mi ne hontas; ĉar mi konas tiun, al kiu mi kredis, kaj mi konvinkiĝis, ke li havas la povon gardi mian konfiditaĵon ĝis tiu tago.

Psalmo 123(122) , 1-2.2.

Al Vi mi levas miajn okulojn, Ho Vi, kiu sidas en la ĉielo!

Jen kiel la okuloj de sklavoj estas direktitaj al la mano de iliaj sinjoroj,

Kiel la okuloj de sklavino al la mano de ŝia sinjorino,
Tiel niaj okuloj estas direktitaj al la Eternulo, nia Dio,

Ĝis Li korfavoros nin.

Jen kiel la okuloj de sklavoj estas direktitaj al la mano de iliaj sinjoroj,

Kiel la okuloj de sklavino al la mano de ŝia sinjorino,
Tiel niaj okuloj estas direktitaj al la Eternulo, nia Dio,

Ĝis Li korfavoros nin.

Evangelio laŭ Sankta Marko 12, 18-27.

Kaj venis al li Sadukeoj, kiuj diras, ke ne estas releviĝo; kaj ili demandis lin, dirante: «Majstro, Moseo skribis por ni: Se ies frato mortos kaj postlasos edzinon kaj ne lasos infanon, la frato de la mortinto prenu lian edzinon kaj naskigu idaron al sia frato. Estis sep fratoj; kaj la unua prenis edzinon, kaj mortinte, ne lasis idaron; kaj la dua prenis ŝin, kaj mortis, ne lasinte idaron; kaj la tria same; kaj la sep ne lasis idaron. Laste post ĉiuj la virino ankaŭ mortis. En la releviĝo, por kiu el ili ŝi estos edzino? ĉar ĉiuj sep havis ŝin kiel edzinon.» Kaj Jesuo diris al ili: «Ĉu vi ne eraras pro tio, ke vi ne scias la Skribojn, nek la potencon de Dio? Ĉar kiam oni leviĝos el la mortintoj, oni nek edziĝas nek edziniĝas, sed estas kiel anĝeloj en la ĉielo. Sed pri la mortintoj, ke ili releviĝas, ĉu vi ne legis en la libro de Moseo ĉe la arbetaĵo, kiel Dio parolis al li, dirante: Mi estas la Dio de Abraham kaj la Dio de Isaak kaj la Dio de Jakob? Li estas Dio ne de la mortintoj, sed de la vivantoj: vi multe eraras.»

Komento al la supra Evangelio farita de :

Sankta Anastasio de Antiokio, monaĥo, poste patriarko de Antiokio inter 549-570 kaj 593-599

Homilio 5-a, pri la Resurekto; PG 89, 1358

«Li estas Dio ne de la mortintoj, sed de la vivantoj»

«Ĉar por tio Kristo mortis kaj viviĝis, por esti Sinjoro de la mortintoj kaj de la vivantoj.» (Rom 14, 9); «Dio ne estas Dio de la mortintoj, estas Dio de la vivantoj». Ĉar la Sinjoro de la mortintoj vivas, tial la mortintoj jam ne plu estas mortintoj, sed vivantoj; la vivo regnas en ili, por ke ili vivu kaj ne plu timu la morton, same kiel «Kristo, levite el la mortintoj, ne plu mortas; la morto ne plu lin regas.» (Rom 6, 9). Resurektitaj kaj liberigitaj el la korupteco, ili jam ne plu vidos la morton; ili partoprenos la resurekton de Kristo, same kiel Li ja resurektis post sia morto. Efektive, se Li venis al la mondo, ĝis tiam eterna malliberejo, tio celis «disbati kuprajn pordojn, kaj rompi ferajn riglilojn.» (Jes 45,2), por elpreni nian vivon el la koreupteco, kondukante ĝin al Li, kaj por doni al ni la liberecon anstataŭ sklavecon.

Se tiu savoplano ankoraŭ ne plenumiĝis, ĉar la homoj daŭre mortas kaj siaj korpoj estas malkomponataj de la morto, tio ne devas esti motivo de nekredemo. Ni jam ricevis la unuajn fruktojn de tio, kio estas promesita al ni en la persono de Tiu, Kiu estas nia unuenaskito… : «kaj (Dio) nin levis, kaj nin kunsidigis en la ĉielejoj en Kristo Jesuo» (Efe 2, 6). Ni atendos la plenan realiĝon de tiu promeso, kiam alvenos la tempo difinita de la Patro, kiam ni foriros de la infaneco «ĝis la homo perfekta» (Efe 4, 13). Fakte la eterna Patro volis, ke la donaco kiu Li donis al ni restu firme… La apostolo Paŭlo deklaris tion, ĉar li bone sciis, ke tio okazos al la tuta homaro per Kristo, kiu «denove elformos la korpon de nia humiliĝo, por ke ĝi konformiĝu al la korpo de lia gloro» (Fil 3, 21)… La glora korpo de Kristo ne estas malsama ol la korpo «semata en malhonoro [...] en malforteco» (1Kor 15, 43); ĝi estas la sama korpo, aliformigita en gloron. Kaj la verko, kiun Kristo realigis kondukante al la Patro sian propran humanecon, unua ekzemplero de nia naturo, Kristo tion faros al la tuta homaro laŭ sia promeso: «Kaj mi, se mi estos suprenlevita de sur la tero, altiros al mi ĉiujn homojn.» (Joh 12, 32).

EVANGELHO QUOTIDIANO
Senhor, a quem iremos? Tu tens palavras de vida eterna. João 6, 68

Quarta-feira, dia 04 de Junho de 2008
Hoje a Igreja Católica Apostólica Romana celebra : S. Pedro de Verona, presbítero, mártir, +1252

Santo Anastácio de Antioquia: «Ele não é o Deus dos mortos, mas dos vivos»

2ª Carta a Timóteo 1,1-3.6-12.

Paulo, apóstolo de Jesus Cristo, por desígnio de Deus, segundo a promessa de vida que há em Cristo Jesus, a Timóteo, meu filho querido: graça, misericórdia e paz de Deus Pai e de Cristo Jesus, Nosso Senhor. Dou graças a Deus, a quem sirvo em consciência pura, como já o fizeram os meus antepassados, ao recordar-te constantemente nas minhas orações, noite e dia. Por isso recomendo-te que reacendas o dom de Deus que se encontra em ti, pela imposição das minhas mãos, pois Deus não nos concedeu um espírito de timidez, mas de fortaleza, de amor e de bom senso. Portanto, não te envergonhes de dar testemunho de Nosso Senhor, nem de mim, seu prisioneiro, mas compartilha o meu sofrimento pelo Evangelho, apoiado na força de Deus. Ele salvou-nos e chamou-nos, por santo chamamento, não em atenção às nossas obras, mas segundo o seu próprio desígnio e a graça a nós concedida em Cristo Jesus, antes dos séculos eternos, e agora revelada na manifestação do nosso Salvador, Cristo Jesus, que destruiu a morte e irradiou vida e imortalidade, por meio do Evangelho, do qual eu próprio fui constituído arauto, apóstolo e mestre. Por este motivo é que suporto também esta situação. Mas não me envergonho, pois sei em quem acreditei e estou persuadido de que Ele tem poder para guardar, até àquele dia, o bem que me foi confiado.

Livro de Salmos 123(122),1-2.2.

Levanto os meus olhos para ti, SENHOR, para ti que habitas nos céus.
Como os olhos do servo se fixam nas mãos do seu amo, e como os da serva, nas mãos da sua ama, assim os nossos olhos estão postos no SENHOR, nosso Deus, até que tenha piedade de nós.
Como os olhos do servo se fixam nas mãos do seu amo, e como os da serva, nas mãos da sua ama, assim os nossos olhos estão postos no SENHOR, nosso Deus, até que tenha piedade de nós.

Evangelho segundo S. Marcos 12,18-27.

Vieram ter com Ele os saduceus, que negam a ressurreição, e interrogaram-no: «Mestre, Moisés prescreveu-nos que se morrer o irmão de alguém, deixando a mulher e não deixando filhos, seu irmão terá de casar com a viúva para dar descendência ao irmão. Ora havia sete irmãos, e o primeiro casou e morreu sem deixar filhos. O segundo casou com a viúva e morreu também sem deixar descendência, e o mesmo aconteceu ao terceiro; e todos os sete morreram sem deixar descendência. Finalmente, morreu a mulher. Na ressurreição, de qual deles será ela mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.» Disse Jesus: «Não andareis enganados por desconhecer as Escrituras e o poder de Deus? Quando ressuscitarem de entre os mortos, nem eles se casarão, nem elas serão dadas em casamento, mas serão como anjos no Céu. E acerca de os mortos ressuscitarem, não lestes no livro de Moisés, no episódio da sarça, como Deus lhe falou, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacob? Não é um Deus de mortos, mas de vivos. Andais muito enganados.»

Comentário ao Evangelho do dia feito por :

Santo Anastácio de Antioquia, monge, depois patriarca de Antioquia de 549-570 e de 593-599

Homilia 5, sobre a Ressurreição; PG 89, 1358

«Ele não é o Deus dos mortos, mas dos vivos»

«Cristo conheceu a morte, depois a vida, para se tornar o Senhor, tanto dos mortos como dos vivos» (Rom 14,9); «Deus não é o Deus dos mortos, é o Deus dos vivos». Dado que o Senhor dos mortos está vivo, os mortos já não estão mortos, mas vivos; a vida reina neles, para que vivam e deixem de temer a morte, do mesmo modo que «Cristo ressuscitado dos mortos, já não morre» (Rom 6,9). Ressuscitados e libertados da corrupção, já não verão a morte; participarão da ressurreição de Cristo, como Ele próprio teve lugar na sua morte. Com efeito, se Ele veio à terra, até então prisão eterna, foi para «quebrar as portas de bronze e despedaçar os ferrolhos de ferro» (Is 45,2), para retirar a nossa vida da corrupção, conduzindo-a para Ele, e dar-nos a liberdade em vez da escravidão.

Se este plano de salvação ainda não está realizado, porque os homens continuam a morrer e os seus corpos são desagregados pela morte, isso não deve ser motivo de incredulidade. Recebemos já os primeiros frutos daquilo que nos é prometido, na pessoa dAquele que é o nosso primogénito… : «Com Ele, ressuscitou-nos; com Ele, fez-nos reinar nos céus, em Cristo Jesus» (Ef 2,6). Esperaremos pela plena realização desta promessa quando chegar o tempo fixado pelo Pai, quando sairmos da infância e tivermos chegado «ao estado de homem perfeito» (Ef 4, 13). É que o Pai eterno quis que a dádiva que nos fez permaneça firme… O apóstolo Paulo declarou-o, pois ele sabia-o bem, isso acontecerá a todo o género humano, por Cristo, que «transfigurará os nossos pobres corpos à imagem do seu corpo glorioso»(Fl 3,21)… O corpo glorioso de Cristo não é diferente do corpo «semeado na fraqueza, desprezível» ( 1Cor 15, 43); é o mesmo corpo, transformado em glória. E o que Cristo realizou conduzindo ao Pai a sua própria humanidade, primeiro exemplar da nossa natureza, fá-lo-á para toda a humanidade segundo a sua promessa: «Quando eu tiver sido elevado da terra, atrairei a mim todos os homens» (Jo 12, 32).